Opinions

De titel (“De Waarheid over Mannen”) is misleidend, want de film gaat over slechts één man, een dertiger die tien jaar te vroeg last krijgt van een midlife crisis, die zo’n beetje heel de film voortduurt. Aangeduid als een romantische komedie zijn de grappige momenten schaars en ook de romantiek is ver te zoeken en beperkt zich eigenlijk tot de korte episode waarin de opnieuw verrassende Rosalinde Mynster – fantastisch in To Verdener (2008) – haar intrede doet in het chaotische leven van Mads (Thure Lindhardt).

Er valt wel een parallel te trekken tussen de inspiratieloze scriptschrijver Mads en de film zelf, want ook de ideeën van de schrijvers van dit scenario, waaronder regisseur Arcel, lijken vrij snel opgedroogd te zijn.

Al met al is het nogal magertjes met uitzondering van het goede acteerwerk van eerdergenoemde Mynster (een aanwinst voor de filmwereld) en de mooie Tuva Novotny, maar beiden spelen slechts een bescheiden rol in het geheel. Zeker geen film die op veel mensen indruk zal maken, tenzij door de mooie poster.

“Niemand hier vertelt de waarheid”, verzucht de dochter van het slachtoffer tegen het einde van de film.

Zwabberend rechtbankdrama dat de beweegredenen van alle betrokkenen bij een moord (de verdediging, de dader, de familie) in het ongewisse laat, in weerwil van de talrijke wendingen in het verhaal. Over wie de dader is kan geen misverstand bestaan, maar twee uur later ben je nog niet veel wijzer dan dat.
Film moet het vooral hebben van het uitstekende acteerwerk. Ik heb het gevoel dat Koreeda zich enigszins vertilt aan dit misdaadmysterie. Intrigerende familiedrama’s zijn volgens mij veel meer zijn pakkie-an.

Grappige film van Jorge Furtado (O Homem Que Copiava) over een afgelegen gemeenschap, waar een groepje enthousiastelingen besluit om een videofilm te maken, teneinde een subsidie in de wacht te slepen voor de verbetering van de riolering. Het gegeven dat niemand enig idee heeft wat er allemaal komt kijken bij het maken van een film, levert een aantal verrukkelijke scènes op.

Een heerlijk ontspannen film, goed voor bijna twee uur kostelijk amusement.

Hoewel kleermakers de centrale rollen voor zich opeisen, gaat ook deze film over het Joseon hof over intriges, gekonkel en nijd, zoals we dat al vaker gezien hebben. Naast de fraaie settings vallen vooral de oogverblindende kostuums op, maar die mogen natuurlijk niet ontbreken in een film over “koninklijke” kleermakers.

Dat maakt de film tot een lust voor het oog, naast het feit dat ook het vrij originele verhaal alleraardigst in elkaar zit. De film heeft mij aangenaam verrast, mede door de nadrukkelijke aanwezigheid van Shin-hye Park, een wonderschone, uitermate charmante actrice.

Film over een meisje met een onderontwikkeld gevoel van eigenwaarde (“Ik word later hoer”), dat door kennismaking met een vlotte meid, die in alles haar tegenpool is, zichzelf ontdekt en leert om haar angsten te overwinnen. Een heel aardige film met een boeiend verhaal en als extra’s spectaculaire opnamen van stuntvliegen.
Hier en daar wordt de vergelijking gemaakt met La Vie d’Adèle. Dan wordt meteen gewezen op de lesbische relatie tussen de twee jonge vrouwen. Maar volgens mij is dat helemaal niet het hoofdthema van deze twee films. Ik zie beide als coming-of-age films, waarin jonge vrouwen met vallen en opstaan zichzelf leren ontdekken. De lesbische relatie is niet meer dan een onderdeel van de moeizame weg die Sagailé, resp. Adèle afleggen op hun pad naar volwassenheid.

“Art is… shit.”

Psychodrama over een ambitieus echtpaar, dat meer aandacht heeft voor hun respectievelijke carrièreperspectieven dan voor hun huwelijk. De film kent twee parallelle verhaallijnen, die met elkaar gemeen hebben dat ze gaan over eerzucht, malversaties en chantage. De ingelaste, expliciete seksscènes voegen weinig toe aan het verhaal en lijken vooral bedoeld om de box office te spekken.

Een interessante film over persoonlijke ambities en het rücksichtslose gesjoemel in de hogere kringen van de samenleving.

Eerlijk portret van een klein behuisde familie in een arme buitenwijk aan de rand van Lissabon. Terwijl ieder van de gezinsleden dagelijks geconfronteerd wordt met de eigen besognes, zitten ze voortdurend bovenop elkaars lip wat al evenzeer voor de nodige frustraties en onderlinge spanningen zorgt. Niettemin kabbelt het verhaal aanvankelijk tamelijk weinig schokkend voort, totdat regisseur João Canijo hier en daar een bommetje begint te plaatsen, waardoor de film van lieverlee steeds intenser wordt. Een aardige vondst, om de ontoereikende huisvesting in beeld te brengen, is het tonen van twee scènes tegelijkertijd.

Deze authentiek ogende film met voortreffelijke rollen van Rita Blanco en Anabela Moreira verdient én meer kijkers én een hogere waardering op MM.

Rustig familiedrama over een weduwnaar, die na de confrontatie met de ongehuwde dochter van een vroegere leraar, gaat inzien dat het tijd wordt zijn eigen dochter ‘aan de man te brengen’. Een paar nevenpotjes over alledaagse familieproblemen maken deze film tot een boeiend geheel, niet alleen dankzij typische Ozu kadrering en de mooie kleuren, maar vooral vanwege het ingetogen acteerwerk. Karakteristiek voorbeeld daarvan de stille huilbui van Haruko Sugimura na de dronken thuiskomst van haar vader.
De film toont inhoudelijke overeenkomsten met Ozu’s Banshun (1949), maar ik vind deze film mooier.

Melig scifi-drama dat niet vooruit te branden is. Voor zover er al ontwikkelingen in het verhaal zitten, zijn die weinig verrassend of spectaculair. In vergelijking hiermee is Invasion of the Body Snatchers (1956) een meesterwerk.

Vanwege het slappe verhaal moet de film het vooral hebben van de vertolkingen van Hiroki Hasegawa (de journalist) en Masami Nagasawa (de huisvrouw). Jammer dat haar zusje, gespeeld door Atsuko Maeda, al vroeg uit het verhaal verdween want goed beschouwd is dat het leukste personage in deze pretentieuze de film, die zichzelf veel te serieus neemt.

Niet mijn ding. Ik kan met niet aan de indruk onttrekken dat de diverse episodes van het verhaal op elke willekeurige manier aan elkaar geplakt kunnen worden. Omdat het veelal om een herhaling van zetten gaat, zou het eindresultaat volgens mij hetzelfde zijn. Agnès Varda licht maar een klein tipje van de sluier op over de motieven van de dakloze zwerfster. Daardoor blijft het een vlak geheel en is het moeilijk empathie voor haar te krijgen en eigenlijk heeft de film dat wel nodig.

De tand des tijds is naar mijn gevoel niet vriendelijk geweest voor deze film. Het an sich beklijvende drama over uitbuiting en moed wordt geen goed gedaan door een vorm van overacting, die ik eerder ben tegengekomen in samoeraifilms van Akira Kurosawa. Ik moet wel zeggen dat dat enigszins gecompenseerd wordt door een aantal fraaie scènes, in het bijzonder die waarin Anju na haar ontsnapping het water inloopt. Een mooie film, maar ik heb betere gezien uit hetzelfde tijdsgewricht.

Goeddeels mislukte romcom, die noch grappig noch romantisch is. Een lege film over leeghoofden, die quasi-filosofische gesprekken met elkaar voeren en nauwelijks voeling hebben met de mensen in hun omgeving. Zonde van de tijd.

Neerslachtig relaas over de zoektocht van een man en een vrouw naar hun vervreemde echtgenoten ten tijde van de teloorgang van Fengjie. De deprimerende beelden staan in schril contrast tot de spectaculaire natuurlijke omgeving van de Yangtze Rivier.

Een gezellige film met een mooi, deels op waargebeurde feiten gebaseerd verhaal. De aanstekelijke humor, het acteerwerk, de fraaie cinematografie en de lekkere soundtrack maken dit in veel opzichten tot een topper. Ik was enorm verrast en eerlijk gezegd vond ik het jammer dat film afgelopen was, want ik heb mij reusachtig vermaakt.

De voornaamste problemen van deze film zijn dat het verhaal nogal rommelig in elkaar zit en dat het moeilijk is enige empathie op te bouwen voor de twee protagonisten. Zoals wel vaker in Koreaanse films moet je niet rekenen op een happy end. Ten aanzien van de slotscène zijn er wat mij betreft twee mogelijkheden: die slaat als een tang op een varken òf ik heb er niets van begrepen. Het zij zo.

Sociaal-psychologisch drama over knellende banden van tradities en sociale controle. Het acteer- en camerawerk zijn prima, maar de tand des tijds is niet vriendelijk geweest voor het thema dat nu –zo’n 60 jaar later– tamelijk oubollig overkomt. Goed dat Young-seon Jeon (het dochtertje) van de partij is. Die zorgt te midden van veel somberheid voor een aantal verfrissende momenten.

Onderhoudend, gefragmenteerd romantisch drama, dat je achterlaat met een goed gevoel. Tae-hyun Cha (My Sassy Girl (2001), die doorgaans niet vies is van schmieren, weet zich hier aardig in de plooi te houden. Leuk, al had de film best wat meer humor mogen bevatten.

Prima acteursfilm over een echtpaar dat op het punt staat te scheiden. Geen spectaculaire acties, maar regelmatig veelzeggende stiltes om het wederzijdse ongemak aanschouwelijk te maken. Simpel, sober en bij momenten toch pakkend. Alleen jammer van het abrupte einde.

Tegenvallende film over terrorisme en wapensmokkel in het grensgebied tussen Pakistan en India. Ik ben van Aamir Khan doorgaans veel beter acteerwerk gewend. Sonali Bendre is een mooie vrouw en mag om die reden ook een beetje meedoen. Een beetje maar hoor, want haar personage past eigenlijk voor geen meter in het verhaal.

Voor goede films over terrorisme in India moet je bij regisseur Mani Ratnam zijn.

Weinig nieuws onder de zon in dit routinematig coming-of-age filmpje over een tiener, die zich tracht te ontworstelen aan haar uiterst dominante moeder. De personages om haar lijken veeleer karikaturen, maar Ashley Rickards is een frisse verschijning.

Imponerend regiebuut van Karel Reisz en meteen zijn beste film. Mooi sociaal drama over het arbeidersmilieu eind jaren ’50. Hier en daar wat belegen misschien, maar erg realistisch en daarom alleszins meer dan de moeite waard.

Albert Finney is in topvorm en nu begrijp ik ook weer waarom Shirley Anne Field gezien wordt als een van de aantrekkelijkste actrices uit de Britse filmgeschiedenis, want is gewoon zo.

Deze film, die destijds én John Travolta én de tot dan toe wat obscure discotheken bij een breed publiek populair maakte, dankt zijn succes vooral aan de muziek van de Bee Gees. Als film niet echt bijzonder, hoewel hij best een belangrijke plaats inneemt in de filmgeschiedenis,

Fraai psychologisch relatiedrama, waarin ze in Italië lijken te grossieren. Een echte acteursfilm over betrokkenheid, kameraadschap en liefde in weerwil van onderlinge spanningen.

Vooral Buy en Favino zetten ijzersterke rollen neer.

Degelijk werk van regisseur Ozpetek, maar ik vind zijn Le Fate Ignoranti (2001) en zeker La Finestra di Fronte (2003) toch nog een stukje beter.

Spijkerharde gangsterfilm, die zich in allerlei opzichten kan meten zijn Amerikaanse tegenhangers. Een rechttoe rechtaan film —zonder overbodige toeters en bellen— over een gewelddadige bendeoorlog in de onderwereld van Mumbai. Te midden van het overvloedige en meedogenloze geweld zorgt de verschijning van fraai gevormde en getalenteerde Urmila Matondkar, een van die flonkerende sterren aan het Bollywood firmament, voor een niet versmaden contrast.

Al met al een uitstekende prestatie van regisseur Ram Gopal Varma, die ook de sequel Company (2002) voor zijn rekening nam. Regisseur Danny Boyle noemde in een commentaar deze film als de inspiratiebron voor zijn Slumdog Millionaire (2008).

Gegeven de onvoorstelbare gruwelen van de Holocaust kan ik dit op d’n duur vrij genante verhaal over een eigenzinnige Kapo, die temidden van alle ellende een film lang op zoek is naar een rabbi, niet plaatsen. Ik ben vrijwel altijd erg onder de indruk van films over concentratie- en vernietingskampen tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar deze film is in mijn geval de uitzondering die de regel bevestigt. Hoewel de handcamera uiteraard zorgt voor indringende beelden, maakt deze manier van filmen deze keer de verwarring alleen maar groter. Bij mij althans.

Met voorsprong het meest belachelijke oorlogsdrama, dat ik ooit gezien heb. Een rammelend scenario vol gaten, een kolderieke vormgeving en onzinnige dialogen. Het enige wat bij blijft is het fraai gebouwde lichaam van Muriel Catalá, dat in een aantal scènes in vol ornaat te aanschouwen is. Dat heeft overigens weinig tot niets met het verhaal te maken, maar regisseur/schrijver Mardore zal destijds (1971) gedacht hebben, anderen doen het ook dus laat mij ook maar wat bloot in m’n film stoppen. Daarbij over het hoofd ziend dat het volwassen lichaam van Catalá niet echt kan doorgaan voor een meisje van 14 jaar, zoals de rol vereist.

Bovendien kan Catalá absoluut niet acteren. En haar tegenspeler Horst Buchholz is in deze film niet veel beter.

Achteraf is het niet verwonderlijk dat zo weinig mensen deze film gezien hebben, die ook op IMDb nauwelijks stemmen heeft getrokken. Mijn advies: doe als vele anderen en bespaar je de moeite.

Deze erotische thriller is niet meer dan een excuus om Lysette Anthony met enige regelmaat uit de kleren te laten gaan. Daar is op zich weinig mis mee, maar voor een aantrekkelijke film is toch meer nodig. Zoals b.v. een verhaal dat niet als los zand aan elkaar hangt of alle kanten opspringt. Per saldo is dit een belabberde film ondanks de aanwezigheid van Miss Anthony.

Gezellige, vrolijke film van Alice Wu over een ongehuwde zwangere vrouw van middelbare leeftijd en haar lesbische dochter, die nog uit de kast moet komen. De avonturen van de dochter zijn geïnspireerd door Wu’s eigen ervaringen.

Vlot verteld verhaal, met spitse dialogen en een aantal kolderieke momenten. Joan Chen en vooral Michelle Krusiec laten beiden overtuigend acteerwerk zien. Erg mooi.

Doorgaans ben ik geen liefhebber van platvloerse Amerikaanse komedies, maar tot mijn eigen verbazing vind ik deze klucht best aardig. Film kijkt vlot weg en er zit een aantal geslaagde grappen in. De aanwezigheid van Amanda Peet en Amanda Detmer helpt bij de positieve beoordeling.

Romantische film met een heel aardig verhaal. Prima acteerwerk door John Cusack, zijn zuster Joan en John Mahoney. Maar het optreden van Ione Skye vond ik vreselijk. Geen wonder dat zij naderhand nog nauwelijks aan de bak is gekomen. Een Lea Thompson of Mary Stuart Masterson of zo iemand zouden in die rol voor een veel betere chemie gezorgd hebben. Die ontbak nu en dat haalt het niveau van de film jammer genoeg een beetje naar beneden.