Opinions

Sterk emotioneel drama over jeugdherinneringen aan een asociaal gezin, waar huiselijk geweld, verloedering, verwaarlozing en alcoholisme de boventoon voerden. Ik ben na haar sterk acteren in de Millennium-trilogie opnieuw aangenaam verrast door het optreden van Noomi Rapace, maar het is toch vooral de film van de jonge Tehilla Blad, als de hulpeloze jeugdige versie van het hoofdpersonage.

Net als in het mooiere Lagaan (2001) levert regisseur Gowariker onverbloemd kritiek op het conservatisme op het Indiase platteland, waar het vasthouden aan aloude tradities en cultuur de vooruitgang ernstig belemmert. Je moet een beetje vertrouwd zijn met deze tradities en cultuur om de film ten volle te kunnen appreciëren. Helaas ben ik daar te weinig in ingevoerd.

Voor de romantische kant van het verhaal heeft Gowariker weer een beeldschone vrouw opgeduikeld: Gayatri Joshi. Voor zover ik weet is het wat haar betreft bij deze ene film gebleven. Jammer voor ons als toeschouwer.

Veel beter dan verwacht. Pakkend psychodrama over een pas getrouwde vrouw, die na haar huwelijk in een emotioneel en sociaal vacuüm terechtkomt omdat haar omgeving alleen maar aandacht voor haar heeft wanneer het hen uitkomt. Mooiste scène: de omhelzing met de eenzame man op een feestje.

Een geslaagde mix van drama en thriller met een in mijn ogen erg mooi slotakkoord. Prima geregisseerd door Carlo Mirabella-Davis, die protagoniste Haley Bennett naar grote hoogte stuwt.

Tamelijk zwak Hollywood-debuut van Jean Renoir in vergelijking met zijn Franse films van voor de oorlog. Het verhaal heeft zo’n beetje het niveau van een spannend jongensboek en ook de cast kan –ondanks een aantal bekende namen– niet echt overtuigen.

Ik had hier veel meer van verwacht.

De optredens van Ali en Harris zijn stukken beter dan het sombere verhaal over een terminaal zieke man, die de confrontatie zoekt met zijn eigen kloon. 't Zal wel aan mij liggen, maar wat mij betreft moet het niet veel gekker worden. Fysiek klonen, dat zal wel lukken. Maar de psyche klonen? Daar geloof ik geen barst van.

Regisseur Magnus von Horn legt beetje bij beetje het eenzame personage bloot dat schuilgaat achter de glamourvolle façade van een influencer. Na een rustig voortkabbelend begin gaat de film pas echt leven wanneer er wat hobbels op haar pad komen. Maar het is een beetje te laat en een beetje te weinig. Niettemin, een mooie rol van Magdalena Koleśnik.

Zoals vaker bij verfilmd toneel een echte acteursfilm, dankzij de uitvergrote personages: een alcoholistische actrice op haar retour, een gigolo die zich ten koste van alles een weg naar de top wil banen, een jonge vrouw met een gebroken hart en een tirannieke, manipulatieve vader annex politicus. Interessante karakters, maar zoals Metalfist voor mij al opmerkt “het is niet de beste Tennessee Williams verfilming”. Hoewel het tweede deel van de film best aardig is, beklijft het verhaal op de een of andere manier niet in vergelijking met o.a. A Streetcar Called Desire, Cat on a Hot Tin Roof, Suddenly Last Summer enz. Allemaal verhalen waarbij de zwoelheid van het scherm spat. Dat is hier veel minder het geval ondanks het uitstekende acteerwerk van Page, Newman, Knight en Begley.
Nog steeds goed te doen, maar er zijn betere films gemaakt van de toneelstukken van Tennessee Williams. Én... Williams heeft betere stukken geschreven, volgens mij.

”Where did you get your black stock from?”

Deze hatelijke kwalificatie van Aboriginals zet in het prille begin van film de toon.

Een mensonterend psychologisch drama —verpakt als western— met scherpe karaktertegenstellingen, die in feite één grote aanklacht vormen tegen de inhumane bejegening van de inheemse zwarte bevolking door blanke kolonisten in de Australische outback.

Naast het beklijvende verhaal hebben de ingetogen vertolking van de zwijgzame aboriginal Hamilton Morris en de fraaie cinematografie indruk op mij gemaakt.

Alle reden om Rabbit-Proof Fence (2002) weer eens voor de dag te halen voor een herziening.

Jessica Lange doet het heel goed als Patsy Cline, maar het is vooral de prachtige muziek van de allerbeste countryzangeres allertijden, die deze film naar een hoog niveau tilt. De songs "Crazy" en "Sweet Dreams" zorgen elke keer weer voor kippenvel.

Qua verhaal is de film een stuk minder dan"Coal Miner's Daughter over het leven en de carrière van Patsy's vriendin Loretta Lynn.

Ietwat onevenwichtige film over een middelbare scholiere, die een zwerftocht maakt langs uitwassen van de Amerikaanse cultuur. Soms grappig, soms grim. Talia Ryder springt eruit als protagoniste.

Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de filmmakers zich weinig gelegen hebben laten liggen aan de logica en/of geloofwaardigheid van het verhaal. Enig pluspunt: Isabela Merced (voorheen Isabela Moner).

Luchtige, uitermate voorspelbare komedie met een Reese Witherspoon, die niet echt in topvorm is. Matig.

Gezien de lage waardering was ik vooraf tamelijk sceptisch over deze film. Maar het is mij reuze meegevallen. Het is een weinig geloofwaardige, maar niettemin aardige wraakfilm, die speelt in het milieu van vrouwenhandel en gedwongen prostitutie in Toronto. Elke film die dat afgrijselijk fenomeen als thema heeft, kan sowieso op de nodige sympathie mijnerzijds rekenen.

Met een verwijzing naar de roemruchte Vlaamse tv-serie had men deze film wat mij betreft ook “Matroesjka's – the movie” mogen noemen, hoewel die serie kwalitatief uiteraard stukken en stukken beter is.

Boeiende immigrantenfilm, die laat zien hoe moeilijk het vaak voor nieuwkomers is om in hun nieuwe omgeving geaccepteerd te worden. Film verklaart tevens waarom Amerikanen, zeker die uit het Mid-Westen, zulke individualisten zijn, maar toch een sterk gemeenschapsgevoel hebben. Ook de van oudsher bestaande tegenstelling tussen de “haves en have nots” komt pijnlijk naar boven: Banking and farming don’t mix.

De wat rommelige intro tot het kernverhaal is volgens mij minder geslaagd. Daarnaast is het een gemis dat de teksten in het Noors niet ondertiteld zijn. Maar desondanks een aangename film met aardig acteerwerk van Elizabeth Reaser en Tom Guinee.

Het eerste aanderhalf uur had ik geen idee waar ik naar zat te kijken, tot het verhaal een dramatische wending kreeg. Het laatste half uur vond ik wel aangrijpend, maar daarmee wordt het nog geen topper.

Bijkomend probleem is dat ik niet zo'n Keanu Reeves-fan ben. Aan de andere kant snap ik niet dat Charlize Theron zo vaak in dergelijke middelmatige films te vinden is. Die verdient veel betere scenario's.

Loach is een meester in het maken van films over mensen, die tegen de stroom in er iets van proberen te maken en daar uiteindelijk niet of maar gedeeltelijk in slagen. Deze film over de zelfkant van Glasgow past ook in dat rijtje. Als tegenhanger voor de sombere sfeer had wat mij betreft de relatie tussen Liam en Suzanne (de vriendin van zijn zus) wat meer uitgewerkt mogen worden.

Beklemmende film-noir over gewetenloze manipulatie. Naar verluidt is het personage van de egocentrische Hunsecker (Burt Lancaster) geënt op de destijds beruchte roddeljournalist Walter Winchell.

Puik acteerwerk van Tony Curtis, maar helaas voor mij speelt Lancaster ook een belangrijke hoofdrol in deze film. En die heb ik nog nooit een goede acteur gevonden vanwege zijn beperkte mimiek. Vreemd overigens dat de filmcarrière van Susan Harrison nooit van de grond gekomen is, hoewel ze in deze film toch best aardig bezig is.

Donker familiedrama over kinderen die door hun misgrijpende ouders feitelijk aan hun lot worden overgelaten. Heel af en toe gloort er kortstondig veelkleurig licht aan de horizon.

Schrijver/regisseur Alexandre Rockwell bemenst de cast met zijn hele familie (vrouw, dochter, zoon) plus een vriend. Dat zorgt voor een positief resultaat. Vooral zijn dochter Lana Rockwell als de zorgzame tiener zet een opmerkelijke vertolking neer.

Klucht die van begin tot einde over de top gaat. Roept herinneringen op aan de “American Pie”-films en soortgenoten. Not my cup of tea.

Anders dan ik vooraf hoopte heeft deze film over Ethiopische vluchtelingen weinig indruk op mij gemaakt. Het verhaal blijft te veel aan de oppervlakte en mist –afgezien van een paar scènes– dramatische accenten. Bovendien is Dakota Fanning een te zwakke actrice om een film als deze te dragen. In vergelijking met Mehari’s intrigerende regiedebuut Difret (2014) een regelrechte tegenvaller.

Wraakfilm verpakt als western, waarin een onverschrokken jonge weduwe het opneemt tegen een gewetenloze sekteleider. Ik ben niet zo van westerns, maar deze film is over het geheel genomen erg onderhoudend.

January Jones en Jason Isaacs stellen de show. Ed Harris zit op de tweede rij als de komische noot in het geheel. Het verhaal is dik in orde en de settings zien er authentiek uit. Prima film.

Pakkend, gesegmenteerd drama over de impact van de oorlog op kleine kinderen. In het bijzonder de laatste episode over een schichtig joods meisje is heel erg aangrijpend. De slotscène gaat je door merg en been. Een grauwe film, die je niet in de koude kleren gaat zitten.

Dit waargebeurde drama is een ode aan het doorzettingsvermogen van een tiener en haar iets oudere zuster, die de voortdurende dreiging van een burgeroorlog ontvluchten om na een helse tocht de draad min of meer weer op te pakken. De film genereert hier en daar huiveringwekkende beelden, die de gaten in mijn voorstellingsvermogen over de lotgevallen van vluchtelingen opvullen. Een topfilm over echte toppers.

François Ozon weet doorgaans boeiende films te maken, omdat hij de tijd neemt om de karakters van zijn personages te tekenen. Daardoor zijn ze allemaal (ik heb er nu zes gezien) de moeite waard. Deze film vormt geen uitzondering. Net als in Ozon's Sous le Sable (2001) zorgt Charlotte Rampling voor een prima vertolking. De weelderig gebouwde, onstuimige Ludivine Sagnier (in meerdere films van Ozon te bewonderen) is welhaast Rampling's ideale tegenpool.

Het zorgvuldig opgebouwde verhaal en het acteerwerk van Rampling en Sagnier maken dit tot een krachtig psychologisch misdaaddrama.

P.S. De enige overeenkomst tussen deze film en La Piscine (1969) is dat beide titels "zwembad" betekenen en dat in beide films een zwembad regelmatig centraal in beeld komt. Verder houdt elke gelijkenis op. Er is geen enkele verwantschap tussen de scenario's van die twee films. De twijfels van Meneer Bungel zijn terecht.

Emotioneel sport- annex familiedrama over topatleten, die opgroeien in een gezin waar psychisch en fysiek geweld aan de orde van de dag zijn. Over de volle breedte uitstekend geacteerd met Geoffrey Rush en (uiteraard) Judy Davis als uitschieters.

Het ingenieuze script is het beste deel van deze gelikte film, die redelijk wat verrassende wendingen kent. Het is wel zaak bij de les te blijven, want er duiken tamelijk veel personages op waarvan niet meteen duidelijk is aan welke kant van het verhaal zij staan. Voor een Koreaanse misdaadfilm is de uitvoering nogal mild.

“Fuck ideology!”

Het ligt niet voor de hand een krijgsgevangenenkamp tijdens de Koreaanse oorlog als decor te kiezen voor een musical. Regisseur Hyoung-chul Kang komt er mee weg. Hij weet niet alleen gespannen en ontspannen momenten af te wisselen, maar ook de boodschap over te brengen dat het de ideologen (de preciezen) zijn die conflicten oproepen en de boel grondig verzieken zonder aanleiding. Gaandeweg moet de humor wijken voor meer macabere momenten. De toon van de film wordt alsmaar somberder om uiteindelijk uit te monden in een brutale anticlimax.

Geen alledaagse film, maar wel een die de moeite waard is. Je hoeft niet per se verzot te zijn op tapdansen, maar het helpt wel.

In het kader van mijn persoonlijke Ginger Rogers revival was deze film aan de beurt. Best leuk om weer een keer te zien, maar dan toch vooral vanwege een opnieuw schitterend geklede Rogers. De solo’s van Fred Astaire, zoals de “Bojangles”-scène doen mij weinig, omdat die te veel op elkaar lijken. De dansduetten zijn echter spectaculair.

Film gaat aardig van start, zakt wat weg vanaf het moment dat de politici in beeld komen en leeft tegen het einde weer enigszins op. De wispelturigheid van de kandidaten is ongetwijfeld grappig bedoeld, maar is te ongenuanceerd en neigt te veel naar overdreven vooroordelen om echt leuk te zijn.
Film heeft wel een prangende boodschap:
" (...) Can you ask the candidates, if we are richest country in the world, how come so many of us can barely afford to live here? "
Kevin Costner gaat af en toe over de top (dronken scene bij het instappen in zijn auto op de verkiezingsavond), maar is verder wel goed. De ster van de film is ongetwijfeld Madeline Carroll, die schijnbaar moeiteloos elke scène waarin ze te zien is naar zich toetrekt.

Ik herinner mij hoe in de slagschaduw van de seksuele revolutie eind jaren 60, begin jaren 70 plotseling iedereen begon te praten over partnerruil. Nog maar kort getrouwd heb ik mij nooit laten verleiden, maar ik herinner mij ook dat minstens één relatie in mijn omgeving gesneuveld is na (vermeende ?) partnerruil.

Stephan Brenninkmeijer heeft over de twijfels en repercussies waarmee dit fenomeen omgeven is een bedachtzame film gemaakt. Naast het verhaal met de geleidelijke wisseling van de rollen, is vooral de aanstekelijke, haast laconieke vertolking van de mooie Ellen van der Koogh bij mij blijven hangen.

Mijn derde Brenninkmeijer en tevens zijn beste naar mijn mening. Net als zijn latere films –Caged (2011) en Lotgenoten (2013)– is ook deze mij erg goed bevallen. Gewoon een mooie, intrigerende film van eigen bodem, smaakvol in beeld gebracht.