Opinions

In al zijn rauwheid een poëtisch aandoende film over een jonge boerendochter, die na de brute ervaringen uit haar jeugd —gedwongen door de ontwikkelingen in haar omgeving— uiteindelijk rust vindt in zichzelf. Een ware tour-de-force van Agyness Deyn (nieuw voor mij), die alle min of meer pijnlijke stadia van haar volwassen worden op verbazingwekkende wijze gestalte geeft. Zij is overigens niet de enige, want de hele cast levert puik werk af.

Fraaie beelden van de omgeving omlijsten dit sombere drama, dat een beklijvend beeld schetst van het harde leven op het Schotse platteland in de eerste helft van de 20e eeuw. Een heel mooie film.

Die "truc" met Rosemary Harris en haar echte dochter Jennifer is vaker gedaan.

Zeer interessante familiekroniek tegen de achtergrond van de turbulente geschiedenis van Hongarije in de 20e eeuw. Szabó gebruikt een goed verhaal, dat deels op feiten is gebaseerd, om het opportunisme van Valerie's zoon en kleinzoon scherp te confronteren met de vastheid van karakter van hun (groot)moeder, een tegenstelling die zo'n beetje de rode draad vormt in de Hongaarse geschiedenis.

Over de hele linie prima geacteerd.

Heerlijk genoten, maar ja ik ben bevooroordeeld, want Amy Adams (heel mooie vrouw met een lach die je doet smelten) en Emily Blunt (brengt [...] gevoelens in mij boven) zijn twee van mijn favoriete actrices. En Alan Arkin is altijd Alan Arkin. Luchthartig en grappig verhaaltje over een beroep waarvan ik nooit gedacht heb dat zoiets ook nog bestond. Een lekkere mix van drama en komedie in de stijl van de aloude Frank Capra, maar dan tussen tussen twee zussen. Zeker de moeite waard.

Zoals wel meer films over het hof van de Joseon dynastie een film rijkelijk gevuld met intriges, bloederig geweld en erotiek. Met al dat gekonkel is het goed opletten wie bij welke kongsi hoort. De oogverblindende Han-na Kang vormt een stralend middelpunt van al het gedoe. Er zijn betere films over het Joseon hof, maar ook deze is goed te doen.

Aanvankelijk een vrolijk vakantiefilmpje, dat gaandeweg dramatische trekjes krijgt en eindigt in mineur. Geen topper, maar ook niet slecht. Toont enige verwantschap met Summer Lovers (1982).

Tegenvallende spionagethriller in de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog. Na een suspensvol begin zakt de film in het middengedeelte als een plumpudding in elkaar om vervolgens te eindigen als de spreekwoordelijke nachtkaars.

Natuurlijk is Yū Aoi goed als altijd, maar met zo’n zwak script kan ook zij de meubelen niet redden.

Ik denk dat de scenarioschrijvers vergeten zijn dat van een komedie verwacht wordt, dat hij komisch is en dat daar grappen in voorkomen. Ik heb welgeteld één grappige scène gezien, wanneer de zwerver uit de politieauto gezet wordt en zegt: "You can't unarrest me!"

Voor de rest is het allemaal erg banaal, erg flauw en duurt de film veel en veel te lang terwijl er eigenlijk niets tot weinig gebeurt. Ook Emma Stone komt niet uit de verf, want ze blijft ver verwijderd van haar rol in Easy A.

Vergeleken met deze film zijn de vroegere Abbott & Costello-films klassieke juweeltjes.

Regisseur Yoon-chul Jeong doet met deze film een poging ons te wijzen op de alsmaar groeiende desinteresse voor de medemens en de toekomst van de aarde. Het verhaal ontwikkelt zich van komedie naar drama, hier en daar nogal moeizaam opgeleukt met wat fantasie-elementen.

Het eindresultaat heeft weinig indruk op mij gemaakt, ondanks de prima vertolking van Jeong-min Hwang in de titelrol. Vanwege de aanwezigheid van ”My Sassy Girl” Ji-hyun (Gianna) Jun heb ik met moeite het einde gehaald. Een tegenvaller.

Fraai camerawerk en een aardige soundtrack, maar afgezien daarvan een tamelijk lege film over tamelijk lege mensen. Langzaam en saai. De toegevoegde waarde van de voice-over ontgaat mij, gelet op de boodschappen die de voice-over verspreid. Dat zal wel komen omdat ik me nooit geroepen heb gevoeld om me te verdiepen in de Wetten van Newton.

Met zo’n aanbod aan vrouwelijk schoon is het niet zo moeilijk om dit een aangename film te vinden. Is het dan ook een goede film? Niet heus. Daarvoor is het verhaal over de dagelijkse beslommeringen en het onzekere bestaan van een aantal schaars geklede serveersters in een bar niet beklijvend genoeg. De vaak oogstrelende beelden van de dames compenseren dit manco evenwel meer dan voldoende.

Kluchtige western met een rol, die James Garner op het lijf geschreven lijkt. En de kolderieke Jack Elam is natuurlijk onovertroffen in dit soort rollen. Prachtig. Leuk weerzien ook met Suzanna Pleshette. Wat jammer toch dat zij zo weinig bioscoopfilms gemaakt heeft.

Een heerlijke klucht, verpakt als western. De dialogen zijn af en toe om van te smullen:

You heard what the sheriff said: “No more shooting until the sun goes down.”

James Garner en Jack Elam zijn natuurlijk geknipt voor dit soort kolder. Ook de sequel Support Your Local Gunfighter is erg grappig.

Een onderhoudende romantische road movie. Het verhaal is niet zo bijzonder, maar dankzij de chemie tussen John Cusack en Daphne Zuniga is het toch heel aardig. Wonderlijk eigenlijk dat Zuniga (Space Balls) het in de bioscoop nooit gemaakt heeft en vooral bekend is van succesvolle tv-series (Melrose Place, One Tree Hill). Hoe dan ook dit is in ieder geval een leuke, vlotte komedie. Dat kun je trouwens wel overlaten aan regisseur Rob Reiner (All in the Family).

Ik heb de vijf uur durende versie gezien. Daar heb ik achteraf spijt van, want naarmate de aanvankelijk intrigerijke film vordert neemt enkel het aantal bloederige veldslagen toe. De kwaliteit van de film is daarbij omgekeerd evenredig aan de hoeveelheid bloed, dat van lieverlee steeds rijkelijker vloeit.

Opvallend genoeg is de titelrol eigenlijk niet meer dan een bijrol, die als een soort rode draad van het verhaal werkt.

Naar ik uit informatie op Wikipedia heb begrepen is de film opgezet op initiatief van de koningin van Thailand om haar onderdanen beter bewust te maken van de geschiedenis van het land. Ik heb geen idee of dat gelukt is, maar ik ben in ieder geval niet erg onder de indruk. Vooral niet van de protagoniste, die maar al te vaak laat doorschemeren dat ze een gelegenheidsactrice is.

Na een wat aarzelend begin over een illegale immigrante in Canada ontwikkelt de film zich in het tweede deel tot een niet meer dan bij vlagen spannende thriller. Voornaamste euvel: het verhaal laat teveel vragen onbeantwoord om geloofwaardig te zijn.

Alleraardigste surprise van Mike van Diem, die naar mijn smaak veel te weinig films maakt, want de films die hij maakt zijn bovengemiddeld. Het degelijke verhaal, inclusief de leuke twist, én de verrassende rol van Georgina Verbaan maken dit tot een pretentieloze, vermakelijke film.

Andermaal het bewijs dat het met de Nederlandse cinema niet zo droevig gesteld is al veel leden van dit forum van tijd tot tijd willen laten doorschemeren.

Ik heb het niet zo op films met een religieuze ondertoon. Deze film vormt daarop geen uitzondering, te meer niet omdat er bijzonder weinig gebeurt. Het is allemaal zwaar op de hand zonder een lichtpuntje. Toch een beetje zonde van mijn tijd.

Een buitenissige, maar qua design erg sterke film. Helaas worden de grappen tot op de draad uitgemolken, waardoor de film in de tweede helft geleidelijk aan stoom verliest. Het segment over de drie inbrekers is veruit het minste onderdeel van de film, dat over de man die zijn vrouw ontelbare malen begraaft het leukste.
Regisseur Gen Sekiguchi is een onbekende voor mij. Hij weet kostelijke vertolkingen te ontlokken aan Reika Hashimoto en Kyōko Koizumi.

Realistisch oorlogsdrama over de Joodsche Raad en de gang van zaken in de Hollandsche Schouwburg tijdens de Jodenvervolging in 1941/43. De bijdrage van Walter Süskind bij het redden van joodse kinderen was mij al eerder bekend, maar dat het op zo relatief grote schaal gebeurde is nieuw voor mij.

Mooie rollen van Jeroen Spitzenberger, Katja Herbers en de “enge” Karl Markovics.

Spannende rechtbankthriller met knappe rollen van Cher en Liam Neeson en een zeer verrassende wending op het einde. Een van de betere films in dit genre.

Naar mijn mening een van de zwakkere films van Hitchcock, omdat met een ongeloofwaardig ‘deus ex machina’ aan het einde feitelijk heel het verhaal van de film onderuit wordt gehaald en alle opgebouwde spanning als een donderslag bij heldere hemel verdwijnt. Onbegrijpelijk zwak.
Gelukkig heb ik weer kunnen genieten van de uiterst charmante Joan Fontaine (Oscar !), maar voor het rampzalige einde van de film minstens 1* aftrek.

Af en toe komt er appetijtelijk vrouwelijk schoon voorbij, maar afgezien daarvan is deze biopic over een uitgever van een pornotijdschrift —met een traumatische herinnering aan zijn prille jeugd— tamelijk slaapverwekkend. Ik had regelmatig moeite om bij de les te blijven. Matig.

Een film met een heel opvallend thema: het close up fotograferen van de geslachtsdelen van een vrouw. Minder erotisch dan je vooraf zou denken en na een half uur of zo is het nieuwe er wel af. Vanaf dat moment kruipt de film met meer van hetzelfde tergend langzaam naar zijn einde. Veel te pretentieus naar mijn smaak, maar liefhebbers van fotograferen zullen dit misschien wel mooi vinden.

Een high school romance, die qua psychische ontwikkelingen en emoties veel te zwaar wordt aangezet en zichzelf blijkens de overtrokken dialogen veel te serieus neemt. Mooie rol van Kasumi Arimura. Leuke tijdspassering maar niet meer dan dat.

Mijn waardering voor de films van Iwai fluctueert met de toonzetting. Deze grimmige toekomstvisie scoort net aan een voldoende dankzij de aanwezigheid van de charmante Ayumi Itō, want verder is het geen film waar je vrolijk van wordt of die je met een goed gevoel achterlaat.

Een groep jolige en giebelende jonge meiden werpt zich op de muziek, aanvankelijk met de nodige tegenzin en scepsis, later met toenemende bezieling. Uitgezonderd de slotnummers is de kwaliteit van de muziek net als van het acteerwerk niet om over naar huis te schrijven, maar dat mag de pret niet drukken. Want het is ondanks die tekortkomingen een vermakelijke film, al zakt ie in het middengedeelte een klein beetje in.

Naargeestige film over de verwording van een jonge vrouw, die eigener beweging in een neerwaartse spiraal belandt en daar niet meer uitkomt.
De cinematografie is goed verzorgd, maar de film is iets te fragmentarisch naar mijn smaak en roept daardoor net iets te veel onbeantwoorde vragen op. Zoals te verwachten valt zet Sara Forestier weer een uitstekende vertolking neer, maar ze moet wat dat betreft deze keer het onderspit delven t.o.v. Adèle Haenel (Naissance des Pieuvre (2007), die haar rol beloond zag met een César. Het wachten is nu op een film waarin Haenel de hoofdrol speelt.

Films waarin een (onzichtbare) verteller de hoofdrol speelt zijn niet mijn ding. Dat geldt ook voor deze docudrama-achtige film waarin schokkerige beelden mij kennis laten maken met de zelfkant van een lelijke en vieze industriestad als decor voor een deprimerend, mysterieus liefdesverhaal. Of zijn het twee verhalen?

Ik word niet vrolijk van al die neerslachtigheid met als enig lichtpuntje het optreden van Xun Zhou. Gezien alle lofuitingen op deze site moet ik dit filmpje wellicht een herkansing geven. Daar wacht ik toch maar even mee.

Bitter filmpje van Martin Koolhoven over een disfunctioneel gezin eind jaren 60, toen de jeugd —soms tot wanhoop van stuurloze ouders— steeds meer begon te schoppen tegen van alles en nog wat. Koolhoven weet de provocerende sfeer van dat tijdsgewricht heel aardig te vatten. Dat waren nog eens tijden! (zucht)

Het acteer- en camerawerk zijn prima verzorgd, zeker voor een televisiefilm. Ik vermoed dat de film ondanks dit alles toch vooral zal blijven hangen vanwege het hoofdroldebuut van Carice van Houten.

Een dijk van een film! Het afwisselende, aandoenlijke verhaal, dat evenwel nergens sentimenteel wordt, boeit vanaf de openingscredits tot aan de vertederende slotscène met als hoogtepunten de flashbacks van de vlucht van Bulgarije naar Duitsland.

De sterke acteerprestaties, in het bijzonder van Miki Manojlović (maar dat is allang geen verrassing meer), én de fraaie cinematografie tillen deze film naar een hoog niveau. Prachtig!