Opinions

Een aansprekend drama met een lach en een traan over de dagelijkse beslommeringen van een eenvoudig schoenmakersgezin, gezien door de ogen van een klein jongetje. In die eenvoud zit ‘m het bijzondere. Geen spectaculaire actiescènes of iets dat daar op lijkt, maar een rustig verteld verhaal dat uit het leven van alledag gegrepen is. Tussen de regels door wijst de film onder andere op de enorme verschillen tussen arm en rijk en op de corruptie van de politie. Al met al een erg fijne film.

Film focust op de veranderingen in het doen en laten van mensen als gevolg van de oorlogsomstandigheden. Daarbij probeert ie een genuanceerde kijk te geven op de gespannen relatie tussen de leden van de lokale bevolking en de bezetter. Ook tussen de bewoners onderling blijkt het verre van koek en ei te zijn. Dat zorgt bij elkaar voor een geschakeerd beeld van het dagelijks leven op het Franse platteland tijdens de oorlog.

Het is zonder meer de film van Michelle Williams, die zo langzamerhand een imposante carrière aan het opbouwen is. Matthias Schoenaerts weet op uitstekende wijze het veelzijdige karakter van een Duitse officier over het voetlicht te brengen. Bij de eerste aanblikken van de feeks Kristin Scott Thomas dacht ik zowaar, dat Judith Anderson (uit o.a. Rebecca) uit haar graf was opgestaan.

Trage, weinig aansprekende film over een huwelijk, waaruit alle emoties zijn verdwenen. Deed in de verte wel wat denken aan het Koreaanse Changing Partners (2007), maar die film is aanzienlijk beter.

De filmmakers doen een vergeefse poging om het ridicule verhaal af en toe op te leuken met een paar seksscènes. Zij hadden zich de moeite kunnen besparen. “Agent See-Through Panties”, de bijnaam van het hoofdpersonage, zegt genoeg over het niveau van deze film. Zeventig minuten bagger.

Truttige, langdradige film over een liefdesverhouding-in-wording tussen twee haast levenloze studenten. Net als de relatie tussen de alsmaar somber kijkende Mei en de dubbende Yamato, wil de film maar niet van de grond komen. Spiritloos en langdradig. Japanse romantiek op z'n smalst.

De film toont qua thema enige verwantschap met Kimi Ni Todoke (2010), maar dat vind ik een veel mooiere film.

Een heerlijke verrassing uit Libanon.

Een eenvoudig, maar oprecht verhaal – zonder toeters of bellen - over een aantal vrouwen in en rond een kapsalon, dat te midden van de dagelijkse beslommeringen met vallen en opstaan op zoek is naar een beetje geluk en liefde. Op subtiele wijze in woord en beeld gebracht met veel gevoel voor humor. Daarnaast prima geacteerd, naar verluidt veelal door amateurs.

Samengevat: een prachtige film met bovendien een handvol heel mooie vrouwen. Zoals nadrin hierboven schrijft echt een pareltje!

Volgens sommigen een vrouwenfilm, maar ik heb als man toch ook erg genoten van dit opmerkelijke regiedebuut van Nadine Labaki, van wie binnenkort de tweede film Et Maintenant, On Va Où? in de Nederlandse bioscopen verschijnt.

Drama over een arbeidsconflict in Noorwegen tussen mijnwerkers en hun keiharde baas in het begin van de 20e eeuw. De film heeft zo zijn momenten, maar is over het geheel genomen te braaf om te kunnen overtuigen.

Schokkende reconstructie van de dood van een gevangene als gevolg van excessief politiegeweld, medische nalatigheid en bureaucratische onwil. Heftig, mede dankzij de beklemmende vertolking van Alessandro Borghi.

Een heerlijke satire van Preston Sturges over “Tinseltown” en het gebrek aan voeling daar met de werkelijkheid. Daarom gaat “gevierd regisseur” Sullivan (McCrea) als zwerver zonder cent op zak zelf op pad om aan d’n lijve te ondervinden wat het is van de ene ellende in de andere te belanden. Dat gaat niet helemaal zoals verwacht, want om de haverklap is Sullivan weer terug bij af. Onderweg stuit hij op een gesjeesde aspirant-actrice, die de moed heeft opgegeven en terug naar huis wil; de meest memorabele rol van Veronica Lake, ondanks haar geringe gestalte (amper anderhalve meter groot) bijzonder sexy.

Sturges, van origine een begenadigd screenwriter, last een paar aardige verwijzingen in naar gedenkwaardige momenten uit de geschiedenis van Hollywood, zoals een achtervolging à la de Keystone Cops, de (gefingeerde) ontdekking van Lana Turner aan de toonbank van een drug store, de film I Am a Fugitive from a Chain Gang, e.a. Dat alles maakt dit tot een zeer geslaagde komische buddy movie, naar mijn smaak de beste uit het repertoire van Sturges.

Knap gemaakte reconstructie van een destijds spraakmakende noodlanding. Best spannend al is er naar mijn mening te veel aandacht voor het onderzoek van de luchtvaartautoriteiten in verhouding tot de spectaculaire noodlanding zelf. Tom Hanks excelleert zoals altijd in dit soort rollen en Clint Eastwood kan zijn patriottisme en heldenverering weer eens uitleven.

Tobberige film over een tiener, die in toenemende mate last krijgt van haar hormonen, zeker wanneer zij tijdens dat proces verliefd wordt op een aankomende priester. Joey King gooit haar weelderige fysiek in de strijd. Dat is letterlijk en figuurlijk niet gering, maar voor een film die boven de middelmaat wil uitstijgen is toch meer nodig.

Luchtige film over scholieren die met beperkte middelen een samoeraifilm maken voor een schoolfestival. Op zich een aardig idee, maar het acteerwerk laat nogal te wensen over. Dat is de voornaamste reden dat ik het per saldo niet erg geslaagd vind.

Na zijn overweldigend succes met Grease kwam regisseur Kleiser met twee films, die letterlijk weinig om het lijf hadden: The Blue Lagoon en deze middelmatige vertoning van een ongemakkelijke driehoeksverhouding. Eigenlijk speelt het fabelachtig mooie decor van Santorini de hoofdrol, want de acteurs bakken er niet veel van en ook het verhaaltje stelt weinig voor.

Mooi coming-of-age drama tijdens de Tweede Wereldoorlog, met een pakkend slot. Door het verhaal op ingetogen wijze te vertellen -zonder sensatiezucht of vals sentiment- en het fraaie camerawerk zorgt regisseur Mulligan ervoor dat de verwondering van Hermie (Gary Grimes) en het verdriet van Dorothy (de mooie Jennifer O'Neill) overtuigend overgebracht worden. Ook het verschil qua karakter tussen Hermie en zijn beste vriend Oscy (Jerry Houser) komt scherp in beeld. Bovendien mooie muziek van Michel Legrand.

Film over relationele spanningen ver vóór de seksuele revolutie. Voor mij puur jeugdsentiment, want mijn eigen (af en toe opgewonden) tienerjaren kwamen weer voorbij. Allicht heb ik daardoor oprecht genoten van deze film. De themamuziek van Max Steiner is bovendien een de mooiste die ik ken.

Charmant coming-of-age filmpje over een tiener, die zich aangetrokken voelt tot een jonge vrouw, die met de nodige gezondheidsproblemen te kampen heeft. Een tragikomedie met verfrissend, naturel acteerwerk van de jonge Kosta Kaplan. Een heerlijk filmpje met een eerlijk verhaal. In weerwil van de dramatische ontwikkelingen weet regisseur Shmuel Haimovich de film opvallend luchtig te houden. Mooi.

Gemma Arterton is in topvorm als de sikkeneurige lesbienne, die plotseling tegen wil en dank opgescheept zit met een jonge vluchteling uit Londen. De crux van het verhaal zag ik vrij snel aankomen. Dat belet niet dat ik het een aansprekende film vind met een vertederend verhaal, uitstekend acteerwerk en fraaie opnamen van de Engelse zuidoost kust. Erg mooi.

Vriendelijke film over jongelui met de nodige sores, die elkaar letterlijk tegen het lijf lopen in Manhattan; het begin van iets moois. Bovendien: Yara Shahidi is een traktatie. De romanticus in mij werd er helemaal blij van.
Goed dat er te midden van alle spectaculaire actiefilms ook nog plaats is voor degelijke charmante filmpjes, al zijn ze helaas dun gezaaid.

Emotionele rollercoaster, die er aardig in slaagt om drama en komedie met elkaar te vervlechten. De inschakeling van een Koreaanse versie van de Blues Brothers is evenwel over de top. Dat doet de film geen goed. Jammer.

Een mager, zoetsappig verhaaltje rijgt de muziek van het Glenn Miller Orchestra en de schaatsdemo’s van destijds meervoudig kampioene Sonja Henie aan elkaar. De komiek Milton Berle loopt daar als een soort conferencier tussendoor. De muziek is tijdloos, het schaatsen tamelijk verouderd gezien de ontwikkelingen, die op het gebied van kunstrijden sindsdien hebben plaatsgevonden. Goed te doen, mits je van Glenn Miller houdt.

Romantische dramedie over een koppel, dat al jaren voor elkaar bestemd lijkt maar wederzijds de wil of moed ontbeert om de beslissende stap te zetten. Zoals sparkling112 terecht opmerkt best zielig eigenlijk. Het resultaat is een film, die zich weinig enerverend naar het einde sleept.

Een mooie film met fraaie stijlfiguren en een boel symboliek, maar ik had het na anderhalf uur of zo wel gezien. Wat daarna komt voegt weinig nieuws toe aan het voorafgaande. Grootste minpunt van de film zijn dat ie te lang duurt (director’s cut) en de mallotige ophitsingscène met de maskers..

Drama over meerderjarig worden in een gezin, dat gespleten wordt door de zorg voor een ernstig zieke zoon. Prima regiedebuut van Laura Chinn, die naar verluidt deels put uit eigen ervaringen. Ook de jonge Nico Parker is goed op dreef.

Ik kan me voorstellen dat christelijk Duitsland, dat nog maar net begonnen was met het verwerken van de trauma’s over de Tweede Wereldoorlog, begin jaren ’50 niet zat te wachten op een film over onderwerpen als prostitutie, seks met je stiefbroer en euthanasie. Voeg daaraan toe een korte scène waarin de ontblote borsten van Hildegard Knef (weliswaar van veilige afstand) zichtbaar zijn en je had destijds blijkbaar genoeg stof voor een schandaal, met name vanuit de katholieke kerk. Het logische gevolg was natuurlijk dat de film toentertijd stante pede volle bioscopen trok.

Ik betwijfel zeer of dat nu nog het geval zou zijn. Hoewel, het is nog steeds een aardige film met een alleszins redelijk verhaal, dat overigens naar hedendaagse maatstaven nauwelijks nog onthutsend is. En dat geldt ook voor de beelden. Knef zet een prima rol neer als de jonge prostituee, die het hoofd boven water probeert te houden tijdens en na de oorlog om uiteindelijk verliefd te worden op een zieke kunstschilder. Jammer is wel dat Gustav Fröhlich zich als haar minnaar regelmatig bezondigt aan overacting.
Geen topper, maar ondanks zijn leeftijd nog steeds een onderhoudende film.

Een film over saamhorigheid. Een film over mensen die al jaren met elkaar getrouwd zijn, die niet zonder elkaar kunnen en die daarom samen in staat zijn tegenvallers en diepe meningsverschillen te overwinnen. Eenvoudigweg een film over begripvolle, oprechte liefde.

Fred Zinnemann heeft over dat thema tegen de achtergrond van de Australische outback een mooie avonturenfilm gemaakt, met uitstekende acteerprestaties i.h.b. van Deborah Kerr en Robert Mitchum. Geen film met spectaculaire acties, maar met eerlijke gevoelens. Erg mooi.

De film begint best aardig, maar vanaf het moment dat het gamen de overhand krijgt –en dat is al vroeg in de film– gaat het in rap tempo bergafwaarts. Inhoudsloze film. Niks voor mij.

P.S. De poster heeft niets van doen met de inhoud van de film.

Gezellige komedie over een gezin, dat heel ontspannen omgaat met seks. De sfeer in huis verandert echter radicaal wanneer de vrouw haar man verdenkt van overspel.

Een luchtige film met een aantal kolderieke momenten. De kleine Go-eun Lee steelt de show als het wijsneuzerige nakomertje. Leuk.

De onderkant van de “American Dream” in beeld. De film laat zien dat de veelgeroemde “American Dream” voor talloze Amerikanen, die de eindjes niet of nauwelijks aan elkaar kunnen knopen, veeleer een uitzichtloze nachtmerrie is. Een pijnlijk verhaal dat veel Amerikanen dag in, dag uit aan den lijve ondervinden. Een authentiek ogende film met eerste klas acteerwerk, in het bijzonder van Naomi Watts.

Romantisch drama, dat de tand des tijds niet helemaal heeft kunnen doorstaan. De plotwendingen in het middengedeelte zijn weliswaar nodig voor het verhaal, maar ze zijn te abrupt. Ondanks de tekortkomingen eigenlijk verplichte kost voor iedere filmliefhebber, die van drama houdt.

Billy Wilder is zonder twijfel een van de beste regisseurs en scenarioschrijvers, die ooit in Hollywood rondgelopen hebben. In deze film fileert bij op vlijmscherpe wijze de Hollywood-mythe, zoals die door veel mensen die betrokken zijn bij de filmwereld keihard aan den lijve ondervonden is.

Aan de ene kant een afgeschreven superster, die samen met haar duvelstoejager acteert en leeft alsof het nog steeds de Roaring Twenties zijn. Aan de andere kant een gesjeesde schrijver, die maar niet aan de bak komt.

Los van het schrijnende verhaal zijn het in de eerste plaats de vertolkingen (incl. die van de vaak vergeten Nancy Olson), die dit tot een heel bijzondere film maken.

Absoluut een film, die elke liefhebber toch minstens één keer gezien moet hebben.