Opinions

Janet Gaynor was in 1929 de eerste vrouwelijke Oscarwinnares. Ze kreeg die onderscheiding voor drie films: 7th Heaven, Sunrise, beide uit 1927, én deze film uit 1928. Ik heb ze nu alle drie gezien en hoewel ik niet over vergelijkingsmateriaal beschik komt het mij voor dat deze Oscar terecht is. Gaynor speelt als een madonna-achtig personage opnieuw de sterren van de hemel in dit dieptrieste verhaal. De vertolking van haar min of meer vaste tegenspeler in die tijd, Charles Farrell, komt wat minder uit de verf, maar is alleszins aanvaardbaar. De gefloten duetten tussen de twee op de muziek van “’O sole mio” (het Leitmotiv) zijn heel mooi.

Ik heb in korte tijd drie films van het duo Gaynor-Farrell gezien en ik kan ze alle drie van harte aanbevelen bij liefhebbers van romantische drama’s. Behalve de eerdergenoemde titels betreft dat ook Lucky Star uit 1929, naar mijn smaak de mooiste van de drie die gezien heb. Deze films vormen het bewijs dat ook in het tijdperk van de stomme films regelmatig absolute pareltjes de bioscopen bereikten, die meer dan driekwart eeuw later nog steeds het bekijken meer dan waard zijn. Met dank aan de regisseurs Frank Borzage, F.W. Murnau e.a.

In mijn jeugdjaren —het pré-televisietijdperk!— brachten de mensen de warme zomeravonden op straat door, hun dagelijkse beslommeringen en die van de buurvrouw onder de loep nemend. Blijkbaar deden ze dat in Amerika ook, want over zo’n avond (en aansluitende morgen) gaat deze film.

Onder leiding van de lokale roddeltruus (een mooie rol van Beulah Bondi) laten de bewoners van een appartement in een New Yorkse immigrantenwijk begin jaren '30 hun licht schijnen op hun eigen leven en dat van de buren. Links en rechts gloort er te midden van de achterklap en het grijze bestaan een sprankje romantiek. Uiteindelijk leidt dat tot de dramatische climax van deze pittige film, die ondanks zijn vergevorderde leeftijd nog steeds boeit.

Wat nou overacting?

Volgens mij speelt Vivien Leigh de rol van haar leven en zet zij een Blanche neer, zoals Tennessee Williams dat bedoeld heeft. Opwindend, meeslepend en nagenoeg perfect tot in de kleinste details van haar mimiek.

Williams heeft een handvol prachtige toneelstukken geschreven, die voor zover ik weet allemaal verfilmd zijn. Naar mijn smaak is dit toch echt de beste verfilming van een van zijn stukken.

Met recht een klassieker, die terecht een hele reeks Oscars in de wacht sleepte.

Filmkunst met een hoofdletter "F".

Schokkend beeld van het gewelddadige milieu waarin hoeren in de jaren 80 in New York hun werk moesten doen. Zij werden door hun pooiers behandeld als oud vuil.

Ik ben protagoniste Melissa Leo nu een aantal malen tegengekomen, o.a. als Moeder Overste in Novitiate (2017). Nu aan de andere kant van het spectrum. Het gemak waarmee zij in de huid van een prostituee kruipt, toont haar veelzijdigheid.

Ik verwachtte zoiets als een softporno-film, maar ben heel aangenaam verrast.

De film gaat over het vallen en opstaan bij het opbouwen van een relatie en neemt de tijd om dat over het voetlicht te brengen.

De opvallende cameravoering geeft je een beetje een voyeur-gevoel, maar dat geldt zeker niet voor de seksscènes, die heel ingetogen in beeld gebracht worden. Zo kan het dus ook, Nederlandse regisseurs!

De classificatie "komedie" bij de synopsis slaat nergens op. Deze film, die ik van harte kan aanbevelen, is een romantisch en soms dramatisch liefdesverhaal. Komische aspecten heb ik niet kunnen ontdekken.

“Up your ziggy with a wawa brush”

Je zou het uit deze spreuk niet direct afleiden, maar dit is een tamelijk brave komedie over een meisjeskostschool, die in woelig vaartwater terechtkomt als de raad van toezicht met het plan komt om de school te laten fuseren met een nabijgelegen jongenskostschool. Film doet nogal ouderwets aan en ook het acteren is op z’n best middelmatig te noemen. Met de moraal van het verhaal is niks mis.

Romantisch drama over een jongeman die worstelt met zijn demonen. Maar de redding is nabij… De cheerleadingscènes hebben op zich weinig met het verhaal van doen.

Een aangrijpend, waargebeurd verhaal met veel aandacht voor het sociale milieu van Jeff Bauman. De uitstekende vertolkingen van Gyllenhaal, Maslany en Richardson tillen de film naar een bovengemiddeld niveau.

I could hear my heart beating.

I could hear everyone's heart.

I could hear the human noise we sat there making.

Not one of us moving, not even when the room went dark.

Met deze fraaie dichtregels van Raymond Carver over verbondenheid eindigt dit uitstekende debuut van regisseur/schrijver Josh Boone (The Fault in Our Stars (2014). In weerwil van de contrasten qua karakter en de meningsverschillen overheerst het gevoel van samenhorigheid en het verlangen begrip te hebben voor elkaar. Omdat het daar vaak aan schort, maakt dat deze romantische feel good film tot een bijzondere ervaring.

Nu ik beide films van Boone gezien heb, komt het mij voor dat het de moeite waard zal zijn deze jonge regisseur te volgen.

Opvallend magere romcom rondom een paar rivaliserende sportschoolfiguren. Na eerder een viertal erg mooie films te hebben gemaakt, is dit een ernstige mispeer van regisseur Karan Johar .De film laat met een aantal lachwekkende scènes (voetbal, triatlon) zien dat India op sportgebied in feite nog een ontwikkelingsland is (uitgezonderd cricket en hockey). Ter versiering is de film rijkelijk gevuld met mooie vrouwen. Dat is niet zo moeilijk, want die zijn in India in overvloed aanwezig.

Mijn interesse voor deze film was enkel gewekt omdat ie het debuut markeert van Alia Bhatt, die in razend tempo is opgeklommen tot een van de meest fonkelende sterren aan het Bollywood firmament. Jammer dat haar bijdrage aan deze film in feite niet meer is dan een veredelde bijrol.

Tegenvallende televisiefilm met zwak acteerwerk en dito verhaal over georganiseerde fraude op een prestigieuze hogeschool. De titel is het spannendste deel van de film en dat zegt genoeg.

Maffia en romantiek: water en vuur. Een film met een hoog soapgehalte en voldoende cliffhangers om er een (mini)serie van te maken. Op zich is het wel een pakkend verhaal, maar het acteerwerk dat niet veel verder komt dan een schier onafgebroken reeks verbeten gezichten, houdt niet over. Waarom qua structuur gekozen is voor een raamvertelling, is mij niet duidelijk. Volgens mij voegt dat niets toe en zorgt het enkel voor hinderlijke, nutteloze onderbrekingen.

Onberispelijke vertolkingen van acteurs en actrices, die schier naadloos elkaars rollen overnemen. Vooral in de stille long shots laten de protagonisten zien veel in hun mars te hebben. Daarnaast indringend camerawerk, mooie overgangen én muziek, dat haast perfect de sfeer bepaalt. Allemaal heel erg fraai, maar maak er één geheel van zoals hier gebeurt en je zit met een trage, sombere film over jongelui en hun oudere alter ego’s, wier sociale vaardigheden onderontwikkeld zijn en blijven. Exemplarisch is de wijze waarop Yu door een glazen wand onverstaanbaar "Su-ki-da" (Ik hou van jou) articuleert.

Op zich is het een prachtig thema voor een film, maar dan moet het geheel af en toe wel nieuw elan krijgen. Nu gaat de film door een herhaling van zetten op duur ten onder aan zijn gebrek aan impulsen. Heel erg jammer.

Aardige fantasie over een grootmoeder, die na het maken van een foto plotseling 50 jaar jonger wordt. Terwijl de familie en haar verliefde collega op zoek zijn naar de verdwenen grootmoeder, beleeft zij een doorbraak als zangeres in het bandje van haar kleinzoon. Film wordt helemaal gedragen door een overtuigende Eun-kyung Shim als de scherpzinnige jonge vrouw met tonnen levenservaring. Sommige liedjes liggen lekker in het gehoor. Geen topper, maar best leuk om een keer gezien te hebben.

Meanderend psychodrama over een yakuza die na zijn gevangenisstraf zijn leven weer op de rails probeert te krijgen. Een af en toe ergerniswekkende verhaal, dat uitstekend over het voetlicht wordt gebracht door de ervaren Kōji Yakusho. Het lijkt erop dat de doorgaans lieftallige Masami Nagasawa –een van mijn favoriete actrices– het spelen van liefde- en begripvolle personages achter zich gelaten heeft (zie ook: Mother: Mazā).

Meer droefenis dan romantiek in deze toch wat zware Japanse versie van “Love Actually”, gemaakt ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan van het centraal station van Tokio. De verhaaltjes zijn op zich niet onaardig, maar te clichématig om te beklijven. Als kerstfilm zonder meer oké, al blijft ie kwalitatief achter bij het Engelse origineel.

Met Festen en Jagten heeft regisseur Vinterberg prachtige films gemaakt, maar met deze film over twee broers die aan de zelfkant van de maatschappij leven, kan ik niets. Cedergren en Plaugborg acteren weliswaar niet slecht, maar het verhaal spreekt mij helemaal niet aan. De openings- en slotscène met de baby zijn mooi. Alles daar tussenin is lelijk asgrauw, zowel qua plot als qua beelden. Niks voor mij.

Gellar moet het duidelijk van haar looks hebben, want echt acteren zit er (helaas) niet in. Alec Baldwin doet zo'n klusje een beetje routinematig.

Het begint blijkbaar steeds meer in de mode te raken om films te fragmenteren met tussentitels, zoals men dat in de tijd van de stomme films gewend was. Ik vind dat in toenemende mate irritant én een zwaktebod, want blijkbaar is het toch vrij simpele verhaal niet duidelijk genoeg.

Al met al niet echt zonde van de tijd, maar ook geen film die boven de grauwe middenmoot uitsteekt.

Normaliter heb ik het niet zo op films, waarin game-achtige avonturen een centrale rol spelen. Maar tot mijn eigen verbazing heb ik mij prima vermaakt met deze film. Allicht speelt de uitbundige aanwezigheid van vrouwelijk schoon een voorname rol in mijn waardering. Hoe dat ook zij, Emily Browning, Abbie Cornish, Vanessa Hudgens, Jena Malone, Jamie Chung en uiteraard Carla Gugino hebben mij een leuke middag bezorgd.

Het zal wel aan mij liggen, maar ik kan al die lofuitingen voor deze film niet goed plaatsen. Ik herinner mij dat ik minutenlang door de achterruit van een rijdende auto naar nagenoeg verlaten asfalt heb zitten kijken en verderop —eveneens minutenlang— naar een vrouw van middelbare leeftijd die in haar ondergoed ligt te zonnen. Het kost mij geen enkele moeite om me films te herinneren, waarin fraaiere beelden voorbijkomen.

Een merkwaardige film waarin de protagonisten op d’n duur in slaap vallen. Dat heb ik vlak voor het einde toen ook maar gedaan. Een stukje terugspoelen leerde mij later dat ik onderwijl niets gemist had. Daar was ik al bang voor.

Het is niet de eerste keer dat ik misleid word door hoge waarderingen op MM. ’t Zal, vrees ik, ook niet de laatste keer zijn, want dit soort exercities zijn aan mij als simpele filmconsument niet besteed.

Hoewel het stuk van Tennessee Williams met verwijzigingen naar homoseksualiteit (en kannibalisme) nogal verminkt is vanwege de Hays Code, blijft het zware kost. Dankzij de voortreffelijke rollen van Katharine Hepburn en in het bijzonder van een uitmuntende Elizabeth Taylor blijft er ook meer dan genoeg te genieten over. Er zijn naar mijn mening maar weinig actrices, die een monoloog als die van Taylor tegen het einde van de film met zo’n intensiteit geloofwaardig over het voetlicht kunnen brengen. Nu ik steeds meer films van haar (terug)zie, kom ik langzaam maar zeker tot de overtuiging dat Elizabeth Taylor niet alleen een van de mooiste, maar ook een van de beste actrices is, die ooit in Hollywood hebben rondgelopen.
Ondanks het tegenvallende optreden van Montgomery Clift (duidelijk op zijn retour!) een prachtige film van Mankiewicz, een meer dan degelijke regisseur die in mijn herinnering eigenlijk alleen maar mooie, boeiende films gemaakt heeft.
Tip: let op de analogie tussen het verhaal van Hepburn over de pasgeboren schildpadjes en de zwarte vogels in het begin van film en de verklaring van Taylor tegen het einde over de dood van Sebastian. Ook een manier om kannibalisme aan te stippen zonder het expliciet te benoemen.

Donker psychologisch drama over de praktische, maar tere relatie tussen de studente Sari, die geplaagd wordt door epilepsieaanvallen, en haar gescheiden leraar Mikko. Naast de worsteling met zichzelf hebben de twee vooral te maken met de negatieve reacties van hun omgeving.

De moeilijke rollen worden door Krista Kosonen (Sari) en Kari Heiskanen (Mikko) op geloofwaardige wijze neergezet. Dat geldt ook voor Aksa Korttila (Mikko’s tienerdochter Lotta).

Ietwat trage film, die de tijd neemt om de karakters en de onderlinge relaties te tekenen.

Mijn eerste kennismaking met een Finse film is me zeker niet tegengevallen.

Toen Sue in het begin van film naar Willie, die haar borsten wilde zien, kostelijk reageerde met: “Well, that's the going rate, even with a senior citizens discount”, maakt ik me op voor een lekkere komedie met gevatte oneliners.

Boy, oh boy, ben ik van een koude kermis thuisgekomen. De film toont de pijnlijke teloorgang van een vrouw, die in een miljoenenstad een schier kansloze strijd voert tegen verstoting en eenzaamheid. In weerwil van de meer luchtige momenten hier en daar, een film waarbij je je steeds ongemakkelijker gaat voelen. Mede door het overtuigende acteerwerk van Anna Thomson (Levine) een totale verrassing.

Intrigerende film over de verstikkende rivaliteit tussen twee intieme boezemvrienden wanneer een vrouw tussenbeide komt. Het oerwoud zorgt voor een magisch decor. Het levert prachtige beelden op als omlijsting van een boeiend verhaal, dat een beetje doet denken aan de werken van Gabriel García Márquez. Een erg mooie film.

De laatste weken heb ik kort na elkaar een handvol films van Loretta Young gezien. Hoewel Young er onveranderd betoverend uitziet, is deze film de minste uit die reeks. Het is een grotendeels fictieve biopic over Suezkanaal ontwerper Ferdinand de Lesseps, een diplomaat die volgens de film amper tijd had voor romantiek.

Het is de laatste van vijf films die Loretta Young samen met Tyrone Power maakte. Daarnaast is het de enige film waarin Power samenspeelt met de Franse actrice Annabella, die een half jaar na de première zijn (eerste) vrouw zou worden.

Pakkend coming-of-age drama in een bedoeïenfamilie, waar tradities en familie-eer het stramien vormen voor het dagelijks leven. Verzet daartegen is bij voorbaat kansloos. Regisseur Elite Zexer weet de spanningen, die binnen het gezin ontstaan, aardig onder stoom te brengen. De ontknoping had van mij best optimistischer mogen zijn. Een boeiende film met een somber verhaal en uitstekend acteerwerk, in het bijzonder van Ruba Blal (de moeder).

Vanaf mijn middelbare schooltijd ben ik geboeid door boeken en films over de strijd tegen sociaal onrecht. Binnen dat genre is dit docudrama erg interessant omdat de focus niet gericht is op de leidster van de beweging (Emmeline Pankhurst), maar op de strijdsters in het veld en de impact die hun acties destijds hadden op de eigen persoonlijke omgeving. Sarah Gavron (Brick Lane (2007)) heeft een degelijke film in elkaar gezet, gesteund door het prima acteerwerk van Mulligan, Duff, Bonham-Carter en Gleeson.

Wanneer ik het commentaar van clubsport lees, lijkt er trouwens nog een wereld te winnen voor de vrouwen, terwijl ik dacht dat we dat honderd jaar na dato inmiddels toch wel achter de rug hadden. Ontstellend dat dat niet zo blijkt te zijn.

Ik kan me vergissen maar de cheerleaderfilms, die ik gezien heb, lijken volgens mij allemaal op elkaar, al heeft deze wel een bijzondere twist. Leuk, gedachteloos vermaak tijdens een regenachtige middag. Meer niet.

Ik heb aan het voorgaande commentaar van james_cameron eigenlijk niet zoveel toe te voegen.

De film krijgt op MM de genreaanduiding “misdaad” mee. Daar heb ik bitter weinig van gezien. Het is veeleer een komische roadmovie met veel spitsvondige humor en heel af en toe een beetje drama.

Hoe dan ook, ik heb mij met deze Spielberg film voor de zoveelste keer kostelijk vermaakt, vooral dankzij de frivole Goldie Hawn, die alleen maar dingen doet die onder de gegevens omstandigheden eigenlijk helemaal niet kunnen. Een heerlijke film.

Deprimerende film over verlatenheid. Afgezien van een handvol oprispingen een tamelijk bloedeloze registratie van mensen, die door hun omgeving om uiteenlopende redenen in de steek gelaten zijn. Naar mijn gevoel had er veel meer in gezeten, maar de filmmakers zijn een beetje vergeten van de losstaande verhaaltjes een samenhangend geheel te maken. Achteraf bezien niks bijzonders eigenlijk.