Opinions

Films over de Holocaust zullen wel nooit wennen gezien de enormiteit van deze misdaad tegen de menselijkheid.
In deze kleine Oost-Duitse film ontwaakt een Duitse onderofficier uit zijn lethargie als hij kennismaakt met een Joodse onderwijzeres, die op het punt staat gevoerd te worden naar het vernietigingskamp in Auschwitz. Wanneer de trein tijdens een donkere nacht een pikdonkere tunnel inrijdt, beseft hij pas dat hij te laat is…

Felix van Groeningen heeft een handvol mooie tot zeer mooie films op zijn naam staan. Dit debuut uit 2004 hoort daar niet bij wat mij betreft. Ik vind het een vervelende, jachtig gemonteerde film over mensen, die wat doelloos rondhangen in de marge van de samenleving. Niet mijn ding.

Allesbehalve rooskleurig beeld van de grote Apple voorman. Bij gebrek aan belangstelling voor de technologische kant van het verhaal hield ik een slechte smaak in mijn mond over aan de relatie van Steve Jobs met zijn vriendin Chrisann en hun dochter Lisa. Als zakenman mogelijk geniaal, als mens een jammerlijke mislukking, is mijn conclusie afgaande op de inhoud van deze schreeuwerige film.

Prima film over Alzheimer, maar ik heb betere gezien over dat onderwerp (nr. 1 van mijn top-10 gaat over Alzheimer). Film focust zich bijna exclusief op de patiënt en heeft veel te weinig oog voor de dramatische impact op haar omgeving (echtgenoot en kinderen), die slechts marginale aandacht krijgt.

Ik wil niets afdoen aan het feit dat Julianne Moore voor haar uitstekende rol een Oscar heeft gekregen, maar nu ik de meeste van de films die in de prijzen zijn gevallen of genomineerd werden gezien heb, kan ik niet anders dan concluderen dat we een vrij mager filmjaar achter de rug hebben.

De rol van nauwgezette ambtenaar is Eddie Marsan op het lijf geschreven. Zijn sobere vertolking geeft deze film (met een onorthodox verhaal) net voldoende kleur om te blijven boeien. De cynische ondertoon van het einde heeft mij eerlijk gezegd onaangenaam verrast.

Een vunzige film over twee oversekste mannen, die in het Parijs van de jaren 50 op vrouwenjacht zijn. Het karige verhaal draait enkel om seks, dat veelvuldig, zij het op armzalige wijze in beeld wordt gebracht. Menige pornofilm ziet er aanzienlijk beter uit. Niet teveel woorden aan vuil maken dus.

Tamelijk intens drama over de emotionele rollercoaster van twee zusters, die op het laatste moment bedenkingen hebben bij de euthanasiewens van hun moeder. De sterrenbezetting staat garant voor eersteklas acteerwerk. Vooral Danica Curcic blinkt uit als de kwetsbare jongste dochter.

Ik heb dierbare herinneringen aan Volker Schlöndorff in de jaren 70, toen hij mij met geëngageerde films als o.a. Die Verlorene Ehre der Katharina Blum (1975 volledig van de sokken blies. Met dat engagement is het in mijn ogen allengs minder geworden. De kwaliteit van zijn films vertonen een navenant beeld.

Deze film over een RAF-lid dat onderduikt in de voormalige DDR is zeker geen slechte film, maar erg bijzonder vind ik ‘m niet. De niet te missen openingsscène is hilarisch. Jammer dat dat niveau niet doorgetrokken wordt in de rest van de film.

Een onnodig uitgerekt drama dat meerdere genres in zich tracht te verenigen, met wisselend succes. In het trage middengedeelte gebeurt niet zoveel, afgezien van wat leuke scènes met Matt Damon en de jonge Lilou Siauvaud. Vervolgens dooft de film langzaam uit. Van de Tom McCarthy-films, die ik tot nu toe gezien heb, de minste.

Vlotte en romantische film over jongeren subcultuur tijdens de Koude Oorlog. Origineel verhaal over de fragmentarische informatie die de Sovjet-Unie bereikte over het leven in het kapitalistische westen. De jongeren probeerden hun leefwijze af te stemmen op deze vermeende levenstijl. Erg leuk.

Johnny Hooker: Where are you going?

Loretta Salino: I don't know. Depends on what train I get on.

Daar heb ik weinig aan toe te voegen.

Een heerlijke, amusante komedie, die met zijn soms absurde humor af en toe wel wat aan de films van Emir Kusturica doet denken, zij het wat minder uitbundig. De film is een kluchtige mengeling van romantiek en ietsepietsie drama. De cast voelt de ludieke sfeer van het verhaal goed aan, want het plezier spat er vanaf. Gewoon een bijzonder prettige film om lekker gedachteloos van te genieten.

Ik dacht aanvankelijk te maken te hebben met het Spaanse broertje van In Search of a Midnight Kiss (2007), maar die verwachting kwam uiteindelijk niet uit. Dat zit ‘m in de radiale sfeerwisseling in de film de volgende morgen. De rollen van de avond daarvoor zijn dan radicaal omgedraaid. Knap gedaan.
Een boeiende film, die dankzij de bijtende dialogen alsmaar intenser wordt.

Ik ben het stockholmsyndroom al een paar keer eerder tegengekomen in boeken en films, maar over de oorsprong van het begrip wist ik eigenlijk niets. Regisseur Robert Budreau heeft daarover deze luchtige misdaadkomedie gemaakt, waarin spanning en humor elkaar naadloos afwisselen. Het is een mooi verhaal. Of het destijds precies zo gegaan is tijdens de bankoverval, vind ik achteraf minder boeiend.

Het is een leuke film met Ethan Hawke in topvorm. In Noomi Rapace —zonder twijfel een van de beste actrices van het huidige tijdsgewricht— vindt hij een waardige tegenspeelster. Bijzonder vermakelijk.

Regisseur Chan-wook Park’s uitstapje naar Hollywood wist mij amper te boeien, omdat het verhaal (te) weinig verrassingen kent. De acteerprestaties zijn in orde, maar van de films van Park die ik gezien heb, is dit veruit de minste.

Doorsnee “Lifetime”-drama over de ontvoering van een pasgeboren baby en de ontknoping vele jaren later. Het waargebeurde verhaal is best bijzonder, maar de film is dat niet. Het valt niet mee een klik te krijgen met de personages, die bij de ontvoering betrokken zijn.

Huiveringwekkend, waar gebeurd verhaal over een fenomeen, dat heden ten dage in een aantal Arabische landen helaas nog steeds praktijk is. Ook zonder de gruwelijke beelden van de executie is dit een hartverscheurende film over gewetenloze intriges en kuddegedrag. Eén grote aanklacht tegen fundamentalisme.

Heftig. Zeer heftig.

Afgaande op zijn naam en faam heb ik mij altijd verre gehouden van de werken van Charles Bukowski. Dat had ik langer moeten volhouden, want met deze film heb ik mij vergaloppeerd. Ik vind het een ergerlijke film over vulgaire mensen waar ik helemaal niets mee heb. Veel meer dan de nonchalante seks stuit vooral het continue gezuip van Ben Gazzara mij enorm tegen de borst. Erg pijnlijk voor mensen, die dat in hun naaste omgeving hebben meegemaakt (of meemaken). Een paar ** voor de aanwezigheid van Ornella Muti.

Boeiende film over het politieke steekspel tussen aanklagers, verdedigers en politici, die op enigerlei wijze betrokken zijn bij het Joegoslavië-tribunaal. Opnieuw een indrukwekkende rol van de Roemeense actrice Anamaria Marinca, volgens mij de beste actrice van het afgelopen decennium (4 Luni, 3 Saptamini Si 2 Zile, Sex Traffic).

Amusante romcom met een serieuze ondertoon over een journalist, die in verkiezingstijd de harteloze houding van een Schotse burgemeester t.o.v. een arme, alleenstaande vrouw aan de kaak stelt. In het strijdgewoel worstelt de dochter van de politicus met haar loyaliteitsgevoelens.

Film doet met zijn scherpe dialogen en kritische houding wel wat denken aan de komedies van Frank Capra. Rex Harrison en Vivien Leigh, die beiden nog aan het begin van hun carrière staan, leveren prima acteerwerk af. Het is echter in alle opzichten de film van Cecil Parker als de hoogdravende burgemeester / parlementskandidaat. Erg onderhoudend.

Naar verluidt komt de inhoud van de film aardig overeen met wat er echt gebeurd is. Ik vind het zeker geen slechte film, maar ik heb altijd wat moeite met het acteerwerk van Don Ameche. Gelukkig zorgen de stralende Loretta Young en Henry Fonda voor enig tegenwicht. Dat maakt dat ik toch net aan een voldoende kan geven.

Niet onvermeld mag blijven dat Loretta’s echte zusters Polly Ann Young en Sally Blane (= Elizabeth Young), alsmede haar halfzuster Georgiana Young in deze film haar zusters spelen. Dit is de enige film waarin de vier zusters Young samen acteren.

Een van de beste, misschien wel de allerbeste film uit de jaren '50.

Een verhaal dat je niet in de koude kleren gaat zitten en topvertolkingen van Anthony Quinn (z'n beste rol ooit) en vooral Giulietta Masina. Die zet op innemende wijze een rol neer, die je als het ware betovert en waarvan ik nu al weet dat ik die nooit meer zal vergeten. Maar dat geldt eigenlijk voor heel de film, die prachtig bekroond wordt met een ontroerend einde.

Dit is filmkunst in optima forma met bovendien prachtige muziek van Nino Rota.

Een absoluut meesterwerk van alle betrokkenen.

Het feit dat het een onwaarschijnlijk, maar waar gebeurd verhaal is én de fraaie rol van Richard Farnsworth maken deze film boeiend. Want afgezien van een paar wijze levenslessen (de ontmoeting met het zwangere meisje en met de oorlogsveteraan aan de bar) gebeurt er onderweg niet zo veel. Daarom vind ik het achteraf jammer dat het rendez-vous van Alvin met zijn broer Lyle pas helemaal op het eind plaatsvindt, omdat de scènes van Farnsworth met Harry Dean Stanton er echt uitspringen. Dat had best wat langer mogen duren.

De film wordt pas interessant vanaf de moord op het hoertje. Het voorafgaande deel met een uitleg van het technologische snufje is aan mij niet besteed, hoezeer dat ook essentieel is voor de rest van de film. Het tweede deel vormt met zijn verrassende wendingen daarentegen een spannende thriller.

Ik heb al heel wat films met Hedy Lamarr gezien, maar deze miste ik nog. Haar biografie Bombshell: The Hedy Lamarr Story (2017) maakte mij daarop attent.
Het is een degelijk verhaal over een manipulatieve vrouw, die ook een “zachte kant” blijkt te bezitten. Goed beschouwd is de film één groot eerbetoon aan de schoonheid van Lamarr, die zelf een van filmproducenten was (een zeldzaamheid in die tijd). Niet haar beste film, maar onderhoudend genoeg.

Spannende film noir, die het vooral moet hebben van het knappe scenario en het voortreffelijke camerawerk. Over het acteerwerk kan ik bepaald niet uitgelaten zijn. Met name de close ups van Orson Welles zelf met zijn opengesperde ogen rieken sterk naar overacting. In het handvol films die ik eerder van haar gezien heb, heeft Loretta Young mij nog nooit kunnen overtuigen en in deze film is dat niet veel beter. Enkel Edward G. Robinson zet weer een dergelijke vertolking neer, maar dat is nauwelijks een verrassing. Wel jammer van zijn slotopmerking in de richting van Mrs. Rankin, want dat is toch wel een afknapper...

Mooie familiekroniek over het turbulente leven van Johann Strauss Sr. en zijn drie zonen Johann, Josef en Eduard, hun ingewikkelde liefdesrelaties en hun onderlinge ruzies.

De onsterfelijke muziek is natuurlijk prachtig. Ondanks de dichterlijke vrijheden, die regisseur Marvin Chomsky zich permitteert, is deze miniserie ook nog eens een boeiend verhaal geworden, waarin van verschillende zijden erg sterk geacteerd wordt.

Kortom: tien uur kijk- en luistergenot.

Uitermate charmante romcom, waarin zelfs James Cagney in een van zijn betere rollen mij voor de verandering erg kan bekoren. Leukste scène de kennismaking met Olivia de Havilland als would-be suffragette. Onopvallend op de achtergrond tijdens heel de film mooie muziek en dan wil ik vooral wijzen op het superromantische “When you were sweet sixteen”. Heerlijk.

Luchtige roadmovie over een tiener die in de Duitse pornowereld op zoek gaat naar haar vader en daarbij geholpen wordt door een vroegere collega van haar moeder met de veelzeggende artiestennaam Udo Ochsenschwanz.

Een zwalkende televisiefilm, die slechts oppervlakkig met de 18+ filmindustrie te maken heeft en last heeft van geforceerde pogingen om grappig te zijn.

Depressieve coming-of-age film over een tiener, die het noorden helemaal kwijt is wanneer zijn vader vrijkomt uit de gevangenis. Ik heb mij een filmlang zitten afvragen: waarom? Ik heb het antwoord niet voorbij zien komen (tenzij ik wat gemist heb). Matig.