Opinions

Beklijvende, veel bekroonde tour-de-force van Leslie Caron als een ongehuwde, zwangere Française in een verlopen pension in een achterstandsbuurt in Londen. Het leven zit haar bepaald niet mee en dat geldt al even zeer voor haar pensiongenoten. Door steun te zoeken bij en te geven aan elkaar proberen zij er het beste van te maken.

Regisseur Bryan Forbes heeft een schitterende film in elkaar gesleuteld, die naast zijn aangrijpende verhaal toch vooral steunt op het indrukwekkende acteerwerk van Leslie Caron. Er is iets met Caron’s uitstraling dat ik niet goed kan duiden, maar dat mij elke keer als ik haar zie acteren steeds weer roert. Caron is vooral bekend van haar Hollywood musicals, maar in dit op en top Britse drama laat zij met een topprestatie zien hoe veelzijdig zij is. Samen met het charmante Lili (1953) de mooiste film uit haar carrière. Een juweeltje.

Het feit, dat ik deze film om de paar jaar weer een keer opzet komt niet vanwege het feit dat het verhaal over het veel te korte leven van Ritchie Valens wordt verteld. Want dat ken ik inmiddels van buiten en schenkt naar mijn smaak veel te veel aandacht aan zijn rebelse halfbroer Bob, terwijl zijn relatie met de liefde van zijn korte leven (Donna) er maar een beetje bij hangt.

Nee, dat komt puur door de heerlijke soundtrack, die mij telkens weer terugvoert naar mijn jaren op de middelbare school in het begin van de rock ’n roll periode. Nostalgie allicht, maar ik kan nog steeds genieten van die muziek in weerwil van het gegeven dat in deze film veelal sprake is van playback op muziek van Los Lobos. Dat geldt echter niet voor het fabuleuze "Sleepwalk" van Santo & Johnny, prachtige muziek die mij telkens weer in vervoering brengt.

In de loop van de jaren heb ik tientallen musicals uit de glorietijd van Hollywood gezien. Sommige wonderschoon, andere matig tot slecht. Gezien de talrijke onderscheidingen en lovende commentaren was ik vooraf erg gelukkig met de komst van La La Land. Helaas heeft de film mijn hoge verwachtingen niet waargemaakt.

Ik weet niet of Damien Chazelle met Ryan Gosling en Emma Stone bewust heeft gekozen voor bekende filmsterren in plaats van te putten uit de overvloedige musicalkweekvijver, die dagelijks op Broadway te bewonderen valt. Ik ben in ieder geval niet onverdeeld gelukkig met zijn keuze, want zodra de protagonisten hun mond open doen om te zingen —toch een wezenlijk onderdeel van een musical— gaat het mis. Met uitzondering van de zinderende openingsscène zien de dansscènes er flets uit als je die vergelijkt met het soms fluwelen, soms spectaculaire voetenwerk van Kelly, Astaire, Rogers, Charisse, Miller e.a. tijdens de gouden studiojaren. “City of Stars” daargelaten geldt dat mutatis mutandis ook voor de liedjes.

In de commentaren wordt regelmatig verwezen naar Singin’ in the Rain. Dat is niet helemaal eerlijk, vind ik. Zoals François Truffaut ooit opmerkte: “Singin’ in the Rain, c’est la perfection”. La La Land is dat in mijn ogen zeker niet. Daarvoor telt de film te veel tekortkomingen. Dat mijn waardering toch nog redelijk hoog uitvalt, komt voornamelijk vanwege de fraaie cinematografie en vanwege het feit dat Chazelle een lovenswaardige poging doet om de filmmusical (een van mijn lievelingsgenres) opnieuw op de kaart te zetten. Dat verdient vast en zeker navolging, maar dan graag met acteurs die zich thuis voelen in het genre en daar ook het specifieke talent voor hebben. Immers op dat gebied schiet deze film schromelijk tekort.

Min of meer standaard Bollywood film over een jonge vrouw, die in het geheim als escort aan de slag gaat om haar familie te redden van de financiële ondergang. Vanaf de intermissie, wanneer de focus meer gericht wordt op de jongere zuster, gaat het wat bergafwaarts met de film. Dat tweede deel is ook het deel waarin niet de Ganges maar de film een beetje buiten zijn (sentimentele) oevers treedt. Dat is gewoon jammer.

De momenten, waarop de gebruikelijke zang- en dansnummers worden ingelast, zijn niet altijd even gelukkig gekozen, vind ik. Afgezien daarvan is het een alleszins bezienswaardige film met prima vertolkingen van de ervaren Rani Mukerji —sexy als nooit tevoren— en Konkona Sen Sharma als de beide zusters.

Portret van vier opgeschoten jongens in een Vlaams dorpje waar – zoals de plotbeschrijving aangeeft – “absoluut niets te beleven valt”. Ook in het verhaal zelf valt er eigenlijk weinig te beleven. Wat het meeste opvalt is de tekening van de karakterverschillen van de jongens, variërend van agressieve stoerdoenerij (Tim) tot de ietwat verlegen meeloper (Rik). Met elkaar hebben ze gemeen een zekere onwennigheid en onhandigheid in de omgang met meisjes, in weerwil van de stoere taal die ze voortdurend naar elkaar toe bezigen.

Geen slechte film, maar door het plotloze, oppervlakkige verhaal ook niet erg bijzonder.

Evenals bij Burshtein’s Lemale et ha'Halal (2012) ben ik niet erg gecharmeerd van deze film. Weliswaar doet de regisseur een poging om het op zich best trieste verhaal over een orthodoxe jonge vrouw luchtig te houden, maar zij slaagt daar naar mijn gevoel maar half in. Mede door een overdaad aan close-ups vind ik de uitvoering al met al matig.

Een herziening jaren uitgesteld, omdat ik bang was dat een tweede kijkbeurt tegen zou vallen. Maar nee hoor, de film staat nog steeds als een huis. De creatieve afwisseling van fantasiebeelden en de gruwelen van de guerrillaoorlog trekken je vanaf de eerste scènes naar het puntje van je stoel. In meerdere betekenissen van het woord een fantastische film, met geweldige vertolkingen van de jonge Ivana Baquero én haar tegenpool, de meedogenloze Sergi López. Maribel Verdú stelt bij mijn weten nooit teleur. Naar mijn bescheiden mening een meesterwerk.

Volgens mij de ultieme film over het Stockholmsyndroom. Mijn voornaamste probleem is dat nauwelijks te behappen valt wat er allemaal in één weekend kan gebeuren. Vooral de snelheid waarmee een surrogaatgezin ontstaat tast de geloofwaardigheid van het "Bouquetreeks"-verhaal nogal aan. Afgezien daarvan leveren de drie protagonisten aardig acteerwerk, waarmee de film net aan toch nog wel een voldoende scoort.

Louis Malle’s film gaat over hoe toevallige gebeurtenissen kunnen leiden tot beslissingen met vergaande gevolgen. Uit verveling wil Lucien lid worden van de ondergrondse, maar wordt afgewezen. Eén lekke band later kiest hij dan maar voor collaboreren met de Duitsers. In de trant van: je moet toch wat.

Ik weet niet of Malle met Pierre Blaise bewust gekozen heeft voor een filmdebutant, maar in ieder geval past diens gebrek aan acteerervaring wonderwel bij zijn rol, die veel onzekerheid uitstraalt. Ook Aurore Clément maakt met deze film haar debuut en doet dat alsof zij al jaren voor de camera heeft gestaan. Heel goed.

Een typische film voor Louis Malle, die niet oordeelt of geen kant kiest, maar het verhaal –hoe controversieel ook– neutraal vertelt. Een van de betere films over het schizofrene Frankrijk tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Een ultieme goedgevoel film over de dagelijkse beslommeringen van een aantal jonge vrouwen, die als verkoopsters in een warenhuis in Sydney werken. Deze film over volwassen worden en liefde, geeft een fraaie indruk van Australië als immigratieland eind jaren 50. De zorgvuldig gekozen settings en aankleding schetsen een treffend beeld van die tijd. Daarnaast zijn de cinematografie en het acteerwerk eerste klas. Een uitermate charmante film, een van de betere van routinier Bruce Beresford.

Hoewel het verhaaltje dat van een vijfstuiverroman nauwelijks overstijgt, is het toch best een aardige film. Dat is vooral te danken aan de topbezetting, meer in het bijzonder de drie vrouwelijke hoofdrollen. Janet Gaynor, Constance Bennett en Loretta Young behoorden medio jaren ’30 tot het crème de la crème van Hollywood en hun optredens in deze film zijn navenant. Daarom toch leuk om een keer gezien te hebben, maar daar blijft het bij.

Met deze vroege geluidsfilm begeeft Frank Capra zich op een terrein, dat in zijn latere films vaak terugkomt: de tegenstelling tussen de onderkant van de samenleving en de maatschappelijke elite. In dit geval gaat het om een hoer, die bij toeval in aanraking komt met een kunstschilder uit gegoede kringen. De ontwikkeling van hun relatie is natuurlijk uiterst voorspelbaar, al weet Capra het tegen het einde toch nog best spannend te maken.

De film betekende destijds de grote doorbraak van Barbara Stanwyck, die het geschakeerde karakter van de prostituee met verve neerzet. Ook de rol van Marie Prevost als haar kamergenoot / collega mag er zijn, maar het acteerwerk van Ralph Graves als de kunstschilder is bedroevend slecht. Als een houten klaas sleept hij zich van scène naar scène, waarmee hij ernstig afbreuk doet aan de film. Jammer.

Twee ** voor Barbara Stanwyck en haar "pal" Lillian Roth. De film zelf is eigenlijk te gek voor woorden. Het verhaal, dat ongetwijfeld serieus bedoeld is, zit zo vol met stompzinnige onwaarschijnlijkheden dat het op d’n duur gewoon pijn gaat doen. Maar het moet gezegd, de rol van spijkerhard gangsterliefje is Stanwyck, die destijds nog aan het begin van haar carrière stond, op het lijf geschreven. En de tragische Lillian Roth (I'll Cry Tomorrow) kan aardig zingen.

Misdaadkomedie over een gehaaide meester-oplichter en drie van zijn slachtoffers. Die beramen samen een plan om wraak te nemen en schakelen daarbij een al even gewiekste verkoopster in.

Lichtvoetig vermaak en tevens een bevestiging van het feit dat vrouwen uit India zo vaak schoonheidswedstrijden winnen: het krioelt er werkelijk van de wonderschone vrouwen. Regisseur Maneesh Sharma heeft een viertal van hen om zich heen verzameld in deze film. Daarom alleen al best de moeite waard.

Na de herziening van De Sica’s Umberto D. (1952) was ook deze film mijnerzijds dringend aan revisie en herwaardering toe. De ontwikkeling van een man (en zijn zoontje) van euforie ’s morgens tot radeloosheid ’s avonds gaat je niet in de koude kleren zitten. De totale ontreddering van een kansarm individu in een jachtige, keiharde samenleving maakt het tot een ongemakkelijke film. Bijna zeventig jaar na dato is de boodschap helaas nog steeds actueel, omdat er nog altijd mensen zijn die vermalen worden in een samenleving, die wij met te weinig gevoel voor de realiteit “beschaafd” noemen.

Zonder meer een mijlpaal in de filmgeschiedenis, die wereldwijd de nodige invloed heeft gehad op filmmakers.

Amelio neemt de tijd om de drie totaal verschillende personages langzaam maar zeker naar elkaar te laten toegroeien en een bijzondere band te laten krijgen. De hoofdrolspelers weten dat op een uitstekende manier in te vullen, met als resultaat een weliswaar trage, maar boeiende en vooral eerlijke film. Italiaanse cinema op z’n best.

Degelijke coming-of-age film met fraaie vertolkingen van Saoirse Ronan (uiteraard) en vooral Laurie Metcalf. Het kan natuurlijk zijn dat ik wat gemist heb, maar waarom deze film genomineerd is voor de Oscar in de categorie "beste film" kan ik toch niet volgen. De film is onderhoudend, maar om nu te zeggen uitzonderlijk goed, dat gaat mij te ver.

Van de genomineerde films heb ik er tot op heden drie gezien (deze + Dunkirk + Three Billboards…). Als dit het beste is wat 2017 heeft opgeleverd, dan is mijn voorlopige conclusie dat het een pover filmjaar is geweest zonder echte uitschieters, althans totnogtoe.

Fraaie, liefelijke verfilming van D.H. Lawrence's tweede versie van het Lady Chatterley-verhaal ("John Thomas and Lady Jane"). Erg mooie, rustgevende beelden en een opvallende montage.

Ik heb de indruk dat je, als je de scènes met personen wegknipt, nog altijd een kleurrijke natuurdocumentaire overhoudt.

Prima geacteerd door een uitstekende cast, waarbij de ingetogen, sfeerbepalende wijze waarop Marina Hands de titelrol invult in het oog springt. Subliem.

Wel jammer dat de film franstalig is. Ik vind Frans een prachtige taal, maar dat is toch een minpunt voor een Engels verhaal dat in Engeland speelt.

Het lijkt mij een hels karwei om de onderhuidse spanning van D.H. Lawrence’s erotische roman naar het witte doek te vertalen, maar regisseur Laure de Clermont-Tonnerre komt een heel eind. Dat is vooral de verdienste van de beide protagonisten Emma Corrin (nieuw voor mij) en Jack O’Connell. De film leunt zwaar op hun onderlinge chemie, die het tot een boeiend schouwspel maakt. Niet zo goed als Pascale Ferran’s Lady Chatterley (2006), maar alleszins de moeite waard.

De film bevat op zich een aardig verhaal, maar er ontbreekt naar mijn gevoel iets in de interactie tussen Barbara Stanwyck en Henry Fonda. Daarnaast heb ik niet zo veel met dit soort slapstickscènes. Amusant, maar naar mijn smaak geen topper.

Vlotte komedie van het vertrouwde duo Capra – Riskin; een opmaat naar de talrijke komische films die ze samen nog zouden maken. De plotwending tegen het einde is een erg leuke verrassing. Niet te missen: het sarcastische commentaar van Ned Sparks met zijn krassende stem.

Rita Hayworth is nadrukkelijk aanwezig in de film. Dat is eigenlijk het grootste pluspunt, want het warrige verhaal over manipulatie, bedrog en dubbelspel kon mij nauwelijks boeien. Eigenlijk vind ik het niveau van de film Orson Welles onwaardig. Maar ja, als Rita dan weer in beeld komt, blijf je toch weer geboeid kijken.

Het is een cruciale fout van de makers van deze film, dat zij de legendarische rijtoer van Godiva totaal uit zijn verband hebben gerukt. Het verhaal rondom deze roemruchte rondrit is zodanig verminkt, dat de rijtoer in feite volkomen in het water valt. De film richt zich op de spanningen aan het hof van koning Edward tussen de Engelse en de Normandische edelen en de vermeende rol van Godiva daarbij. Haar befaamde rijtoer had volgens de overlevering daar evenwel niets mee te maken. De film suggereert het tegendeel.

Het is sowieso een tamelijk zwakke film met het optreden van Maureen O’Hara als een van de weinige lichtpuntjes.

Hoewel Florence Pugh in dit misdaaddrama goed bezig is als het kille en tegelijkertijd hartstochtelijke personage om wie alles draait, ben ik niet onverdeeld enthousiast over deze film. Naar ik begrepen heb uit informatie over het oorspronkelijke verhaal van Nikolaj Leskov, komt het mij voor dat de vrijheden die de filmmakers zich gepermitteerd hebben ten opzichte van het origineel, de film geen goed doen. Misschien dat ik toch maar het boek moet lezen.

Bij de recente biopic over Billie Holiday schreef ik een paar maanden geleden dat het mij bijstond dat deze eerdere film over de jazzlegende een betere film was. Daar kom ik nu van terug.

Dit is weliswaar een mooie film met een glansrol van Diana Ross, maar ik vind het achteraf bezien een omissie dat er slechts terloops aandacht is voor de conflicten, die Holiday had met wetshandhavers. Naar mijn bescheiden mening toch een van de oorzaken van haar teloorgang.

Een aardige Hitchcock tot aan de amateuristische shoot-out en de wel zeer gekunstelde ontknoping. Daarvoor is het best te doen, niet enkel door het verhaal over een geheimzinnige verdwijning, maar ook door het goede acteerwerk van Margaret Lockwood, Michael Redgrave en Dame May Whitty. Helaas kunnen die het ook niet helpen dat het tenenkrommende einde de hele film als een plumpudding in elkaar laat zaken.

“You may not think about politics

But politics thinks about you.”

Soms wordt de wereld verrijkt met mensen, die een onuitwisbare indruk maken. Ik denk aan Henri Dunant, Mahatma Gandhi, Martin Luther King, Oscar Romero, Nelson Mandela en Desmond Tutu. Ik neig ernaar Aung San Suu Kyi bij te schrijven in deze selectieve shortlist.

Luc Besson heeft haar persoonlijke moed en doorzettingsvermogen heel goed gevangen in deze film, die zich met name richt op de relatie met haar man en haar kinderen. Daardoor is dit drama naast een politiek pamflet ook een ontroerende karakterstudie. De film heeft mij erg gegrepen, maar dat komt allicht mede doordat ik een haast grenzenloze bewondering heb voor dit soort mensen, die in mijn ogen een welkom baken vormen in een wereld die steeds gewelddadiger en cynischer wordt.

De casting van Michelle Yeon is een schot in de roos, want de gelijkenis met de echte Suu Kyi is treffend. Luc Besson heeft een aantal prima films op zijn naam staan. Ik vind dit zijn beste.

Een echte Ken Loach. Hardverscheurend, met een indrukwekkende hoofdrol van Crissy Rock. Het lekker vette dialect maakt de film zeer authentiek. Zo veel onrecht maakt je benieuwd naar de keerzijde van het verhaal en dat ik miste ik een beetje.

Geweldige film, een van de betere uit "Bollywood". Ik heb niks met cricket, maar petje af voor de dramatische wijze waarop Gowariker deze testmatch in beeld brengt. Prachtig!. Maar ook de rest van de film is top: het verhaal en het acteer- en camerawerk. En niet te vergeten de onverbloemde boodschap over de dalits (onaanraakbaren) in India.

In alle opzichten een absolute topper.

Tweede komedie met het duo Munna Bhai en Circuit, deze keer gebouwd rondom een aantal levenswijsheden van Mahatma Ghandi. Een vrolijke, vlotte film met een aantal lekker in het gehoor liggende liedjes. Ik vind hem net iets beter dan zijn voorganger Mumma Bhai M.B.B.S. vanwege het meespelen van Vidya Balan. Maar net als in de voorganger is het opnieuw Arshad Warsi, die de show steelt. Echt een top-komiek. Een heel amusante klucht met een paar serieuze boodschappen.