Opinions

Ik zal, zoals Dwarrel al vreest, wel een gigantische plaat voor m'n hoofd hebben, maar ik vond deze erotisch getinte road movie, die de middelmaat nauwelijks ontstijgt, erg tegenvallen. En wat het acteerwerk betreft: ik heb wel eens betere films gezien van Maribel Verdú en Gael García Bernal.

Erg bijzondere road movie over twee tieners, die al liftend en treinend van Wit-Rusland naar het uitgestrekte Kazachstan trekken; volgens Google Maps een tocht van een kleine 5.000 kilometer. Uiteraard gaat dat niet zonder spanningen en incidenten, die in deze film breed worden uitgemeten. De dramatische wending tegen het einde maakt de afloop voorspelbaar. Dat is helemaal niet erg, want het slot vormt een mooie bekroning van een sobere, boeiende film. Mijn kennismaking met een film uit Kazachstan is mij alleszins meegevallen.

Ik ben niet zo van talentenjachten en aanverwante zaken. Daarom spreekt het eerste deel van deze film over Assaf’s jeugd mij veel meer aan dan het tweede deel. Vooral de wederwaardigheden van zijn kwieke en tragische zusje hebben indruk op mij gemaakt. Dat geldt evenzeer voor het troosteloze en uitzichtloze leven in het kapotte Gaza, zulks in flagrante tegenstelling tot de pacht en de praal waarmee de ‘Arab Idol’ competitie omgeven is.

Ik heb er ambivalente gevoelens aan overgehouden. In mijn ogen geen topfilm; eerder interessant dan goed. Wel een film die je met je neus op de trieste feiten drukt.

Een indrukmakend drama over onvoorwaardelijke vriendschap en rouwverwerking met op de achtergrond de catastrofale tsunami van 2011, die in animaties aan het begin en einde van film ten tonele wordt gevoerd. De beide protagonisten zetten gevoelige vertolkingen neer. Lichaamstaal zegt soms meer dan gesproken teksten. Traag, maar erg mooi.

Typisch zo’n film waaraan ik een goed humeur overhoud. Een mooie mengeling van drama en sport over een assertieve meid, die tegen de stroom in onverdroten de realisering van haar droom nastreeft. Ik hou wel van dat soort mensen. Qua film allicht geen hoogstandje, maar ik heb mij nochtans uitstekend vermaakt.

Door de bank genomen ben ik geen liefhebber van gangsterfilms. In plaats van een misdaadfilm is dit veeleer een schets over de opkomst en teloorgang van een man in het yakuza-milieu en de repercussies die dat heeft voor zijn persoonlijke leven. Er zitten een aantal boeiende scènes in de film, maar over het geheel genomen in de film niet bijster interessant.

Dankzij de gewiekste spanningsopbouw tot aan de laatste minuut ervaar je deze film over een uiterst merkwaardige televisieshow als een thriller. Ondanks de losse eindjes hier en daar, knap gedaan.

Gelaagd familiedrama over breekbare huwelijksrelaties met als centraal thema de warme (suggestieve) relatie tussen een vader en zijn miskende schoondochter, die bij elkaar enigszins compensatie vinden voor wat ze in hun naaste omgeving missen.
Naruse stapelt nogal wat deels onuitgesproken miserie in deze film, waarin de onderstromen in feite het dramatische verhaal vertellen. De film is rijkelijk gevuld met fraaie scènes, zoals die waarin Kikuko bekent een abortus gehad te hebben en die waarin Shingo de confrontatie zoekt met de minnares van zijn zoon.
Een onderhoudende film, niet in de laatste plaats door het uitmuntende acteerwerk van Sō Yamamura en (uiteraard) Setsuko Hara.

Naar verluidt een van de beste Chinese films aller tijden. Het zal wel aan mij liggen, maar ik heb met de beste wil van de wereld niet kunnen ontdekken wat deze film zo bijzonder maakt. Volgens mij is het een doorsnee come-of-age film, zonder veel hoogte- of dieptepunten.

Overbodige remake van Sseoni (2011). Het verhaal schiet alle kanten op en daar wordt de film niet beter van. Het Koreaanse origineel is beter.

Vlakke film over een introverte tiener die heen en weer geslingerd wordt tussen zijn gevoelens voor een verstandelijk gehandicapt meisje en zijn haat ten opzichte van haar vader. Meer pit in het verhaal zou wenselijk zijn geweest.

De film markeert het debuut van actrice Dongyu Zhou als filmproducent. Afgezien van de mooie cinematografie is dat vooralsnog geen doorslaand succes.

Na het prachtige Pu Bu (2021) mijn tweede Mong-Hong Chung in korte tijd. Het is andermaal een bijtend familiedrama met scherpe randjes. Smaakt naar meer.

Je wordt tureluurs van de wendingen in deze film met als rode draad de diepgewortelde (politieke) corruptie in Zuid-Korea. Uiteraard komen naar vertrouwd Koreaans gebruik regelmatig ook knokploegen in beeld, maar die dienen enkel “ter verhoging van de sfeer” en voegen eigenlijk niets toe aan het verhaal.

Samengevat: een redelijk onevenwichtige politieke thriller annex actiedrama met de uiterst charmante Ye-ji Seo als stralend rustpunt.

James Cagney wordt vaak geassocieerd met misdaadfilms. In deze (en ook in andere komedies en musicals) komt zijn vaudeville-achtergrond boven drijven. Dat bevalt mij over het algemeen genomen een stuk beter. Samen met Love Me or Leave Me (1955) vind ik dit de beste film uit zijn imposante carrière. Dat is deels te wijten aan de luisterrijke erfenis van George M. Cohan die de revue passeeert, deels aan de veelzijdigheid van Cagney als entertainer. Ik wil daarbij wel een bemerking maken over diens doorgaans driftige acteerwerk, dat ook terug te vinden is in zijn opmerkelijke danstechniek. Hoewel dat er indrukwekkend uitziet, kan ik daar niet erg enthousiast over worden.

Hoewel de film draait om soldaten en het verhaal zich afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog, is dit eigenlijk geen oorlogsfilm, maar veeleer een romantisch drama over de tot mislukken gedoemde verliefdheid tussen soldaten, die ver van huis zijn, en vrouwen die wanhopig op zoek zijn naar wat liefde. De beste vertolking is van de lieve en zachtaardige Lisa Eichhorn. Jammer eigenlijk dat haar filmcarière nooit goed van de grond is gekomen.

Niet direct Yimou Zhang’s beste, maar niettemin alleszins het bekijken waar, mede dankzij de glorieuze cinematografie van Yue Lü, met wie Zhang wel vaker samenwerkte. De film is duidelijk een ode aan zijn toenmalige muze Gong Li, die het stralende middelpunt vormt in alle scènes waarin zij voorkomt. Jammer genoeg is Li’s acteren deze keer een beetje over de top.

Een op-en-top romantisch drama over twee jonge mensen, die als tiener verliefd worden op elkaar maar door omstandigheden gescheiden worden. Vele jaren later herhaalt de geschiedenis zich, resulterend in een pakkend liefdesdrama met mooie vertolkingen van Masaki Suda en Nana Komatsu. Luisterend naar de romanticus in mij is dit naar mijn smaak een van de betere films van Takahisa Zeze. De film roept herinneringen op aan Hanamizuki (2010) van Nobuhiro Doi.

Ingetogen psychologisch drama dat je na een tamelijk los begin gaandeweg helemaal bekruipt.
In de scènes waarin Yuko te kampen heeft met een diepe depressie en verzorgd wordt door haar neef, bewijst Shinobu Terajima zonder een woord dialoog, maar met een uitzonderlijke mimiek haar acteertalent. Prachtig. Ook de slotscènes mogen er trouwens zijn.
Al met al een van de betere films van Ryuichi Hiroki.

Kleurrijk klassiek drama met veel pracht en praal. Aan intriges al evenmin gebrek. Toch kon al dat gekonkel mij niet echt boeien, voornamelijk vanwege de hoogdravende toonzetting van de dialogen. De gevechtsballetten zijn zeker niet slecht, maar in films van Ang Lee en Zhang Yimou heb ik daar fraaiere voorbeelden van gezien. Het abrupte einde, dat bij mij de indruk achterlaat dat de film niet af is, trekt mijn waardering alsnog een stukje naar beneden.

Aardige puberteitsfilm met een nostalgische soundtrack. Jammer dat er veelvuldig gebruik gemaakt wordt van een voice over. Ik ben daar niet zo van. Ik heb liever dat de regisseur met beelden spreekt.

Lea Thompson heeft mij als actrice nooit echt kunnen bekoren. Sexy was ze altijd wel, maar acteren is een ander verhaal. Bij haar regiedebuut trekt ze die lijn door. Ze maakt er wel een familieonderneming van door de beide hoofdrollen toe te kennen aan Madelyn en Zoey, de dochters uit haar huwelijk met regisseur Howard Deutch.

Het zet allemaal geen zoden aan de dijk. Het resultaat is een tegenvallende film over sexy jonge dames, die op creatieve wijze allerlei relatieproblemen weten te verwekken; ook onderling. Matig.

Onlangs zag ik de film Cross Creek (1983) over het leven van schrijfster Marjorie Rawlings in Florida. Dat maakte mij nieuwsgierig naar de verfilming van haar bekendste boek: The Yearling. Dat is mij niet meegevallen. Doorgaans heb ik geen problemen met sentimentele verhalen, maar deze film is zo zoetsappig dat de glazuur van mijn tanden dreigde te springen. Maar het moet gezegd: de cinematografie is bijzonder fraai. Daardoor scoort de film per saldo toch nog een voldoende bij mij.

Remake van de gelijknamige Koreaanse film uit 2013. Het verhaal is in grote lijnen hetzelfde, zij het iets meer toegeschreven op de politieke context in Turkije. Geen slechte film, maar kwalitatief toch wel een stuk minder dan de originele tragikomedie.

Rustig opgebouwd psychologisch en romantisch drama, verpakt als een road movie. Vooral het tweede deel van de film, wanneer er steeds meer tekening komt in de karakters van de hoofdpersonen, is erg mooi.

Van lieverlee pakkende film over beschadigde mensen, die via zelfreflectie de kracht vinden om lotgenoten te begrijpen en te steunen. De strakke regie en de fraaie beelden van het uiterste zuiden van Louisiana zorgen er voor dat de film veel minder zwaarmoedig is, dan het hier klinkt, al sluit ik niet uit dat sommige mensen bij het slot toch een zakdoekje nodig hebben.

William Hurt en de mij onbekende Eddie Redmayne geven prima vertolkingen, maar het is Kristen Stewart, die opnieuw laat zien dat zij zich in rap tempo aan het ontwikkelen is tot een eerste klas actrice. In tegenstelling tot veel van haar leeftijdgenoten, die veelal blijven hangen in suffe high school comedies, kan zij het zwaardere werk, zoals in deze film, met gemak aan.

Een tiener, op de rand van volwassenheid, staat er alleen voor wanneer haar moeder door de vreemdelingendienst ICE opgepakt en [spoiler[gedeporteerd wordt. Een uit het leven gegrepen film over de impact van het hedendaagse vreemdelingenbeleid onder het regiem Trump. Een zeer actuele film, die onverbloemd laat zien hoe wreed dat beleid is.

Een bij vlagen ontroerende film van documentairemaker Diane Paragas over volwassen worden in een onzekere omgeving. Het drama wordt naadloos ondersteund door mooie countrymuziek. Fraaie rol (en stem) van Eva Noblezada, in haar liedjes ondersteund door de prachtige stem van Dale Watson.

Ik heb genoten van het drama en van de muziek.

Een paar uitzonderingen daargelaten kunnen westerns mij over het algemeen nauwelijks boeien. Dat geldt ook voor deze film, waarvan het plot een opvallend gebrek aan geloofwaardigheid vertoont. Een bendeleider die blijkbaar een hart van goud heeft en van het ene op het andere moment in de armen ligt van een aantrekkelijke jonge vrouw, die kort daarvoor nog op hem geschoten heeft. Een oude man, die samen met zijn kleindochter bedreigd wordt door een roversbende maar te hulp schietende indianen wegstuurt. Een bendelid dat midden in een shoot-out plotseling overloopt naar de tegenpartij. Het is wat mij betreft allemaal een beetje te veel van het goede. Daarnaast is het acteerwerk allerminst overtuigend. Eigenlijk is Anne Baxter de enige die een voldoende scoort. Ondanks de fraai scenery een zeer matige film.

Psychologische thriller over rivaliserende leerkrachten en hun respectievelijke relatie met een manipulerende student, die tot aan de onthutsende ontknoping optimaal tracht te profiteren van die rivaliteit en jaloezie. De ervaren Ha-neul Kim zet een bijzonder sterke vertolking neer en In-yeong Yu doet nauwelijks voor haar onder. Zij zorgen ervoor dat de spanning beetje bij beetje oploopt. De film vertoont thematisch enige overeenkomsten met Notes on a Scandal (2006).

Bij vlagen ontroerend drama over een jong meisje dat door haar vader in een weeshuis gedumpt wordt. Wanneer ze dat liedje over spijt gaat zingen voor haar vader (en later in de film nog een keer) is het toch wel even slikken.

Daar ben ik het mee eens, maar dat geldt niet alleen voor oosterse films. Ook in andere films komen kleine kinderen ijzersterk voor de dag, o.a. in Min Dît (Turkije, 2009), What Maisie Knew (USA, 2012) en een aantal films van de Iranese regisseur Majid Majidi.

De titel suggereert dat dit een sequel is van Yeopgijeogin Geunyeo. Niets is minder waar. De enige overeenkomst naast de titel met het prachtige origineel uit 2001 is het feit dat Tae-hyun Cha opnieuw een hoofdrol speelt. En hij vormt meteen het grootste probleem. Zoals Cha wel vaker doet in Koreaanse komedies, hij ontspoort volledig. Mede door zijn optreden is deze film een aaneenschakeling van flauwekul, die nergens grappig wordt. Dat komt ook omdat het melige script eveneens een forse duit in het zakje doet. Een complete mislukking.

Zwarte komedie over een vrouwelijke professor met een seksverslaving, die haar populair maakt bij haar collega’s. Tijdens haar vroegere verblijf op de hogeschool had zij een seksuele relatie met een jongen, die op tragische wijze om het leven kwam. De herinnering daaraan wordt weer levend, wanneer een broer van haar vroegere vriend ook op de universiteit komt werken.
Klinkt allemaal heel intrigerend, maar de uitvoering laat nogal te wensen over. De film kent een paar seksscènes, die weliswaar aardig gefilmd zijn maar in feite weinig toevoegen aan het verhaal en allicht vooral bedoeld zijn voor de box office.