Opinions

De titel is wel erg van toepassing op Rita Hayworth. Hoewel...?

Het flinterdunne verhaaltje is helemaal gebouwd rondom haar sensuele uitstraling, waarbij haar schoonheid nog eens extra geaccentueerd wordt door schitterende jurken. Bovendien laat Hayworth op overtuigende wijze zien dat zij van origine een danseres is, want haar dansduetten met Fred Astaire behoren tot de beste die op film zijn vastgelegd, in weerwil van het feit dat de echte chemie tussen Hayworth en Astaire ontbreekt. Heel aangenaam om naar te kijken.

Misschien dat fans van Joaquin Phoenix hier enthousiast over kunnen worden, ik in ieder geval niet. In het licht van het aansprekende thema (kinderhandel) een vervelende film met meer diepte- dan hoogtepunten. Er zijn talloze andere films, die dit thema wel de oprechte aandacht schenken die het verdient. Vooral de ontknoping is een serieuze miskleun. Het is maar film, maar toch…

Romantisch drama met twee verhaallijnen. Het hedendaagse gedeelte blijft ver achter bij het verhaal over de grootmoeder en haar geliefde, waarin bovendien stukken beter geacteerd wordt. Wat mij betreft had de focus daarom veel meer op het verleden gelegd mogen worden. Daarnaast is het jammer dat de filmmakers niet wat meer van Praag laten zien. Dat is immers een van de mooiste steden van Europa. In dat opzicht toch een beetje een gemiste kans dus.

Ik heb nu een tiental Taiwanese films gezien. Met uitzondering van de Ang Lee-films komen die in mijn beleving door de bank genomen nauwelijks boven de middelmaat uit. Dit debuut van Chi-jan Hou vormt daarop geen uitzondering. Het verhaal over twee jongelui, die met extact één jaar tijdsverschil dezelfde droom hebben, vond ik allerminst boeiend en het werd bovendien traag verteld. De rol van de Indiase verstekeling in het geheel heb ik niet begrepen..
Regisseur Hou komt weliswaar met mooie beelden en ook het acteren van Nikki Hsin-Ying Hsieh is van een goed niveau, maar al met al vond ik het een matige filmervaring. Te pretentieus naar mijn smaak, wellicht omdat ik niet de juiste antenne voor dit soort films heb.

Scherp geschreven Britse dramedy, die op een kwart van het einde cru verstoord wordt door een wrede twist. Dat is weliswaar uit het leven gegrepen, maar toch jammer want het zet een domper op het verhaal waar de film in het vervolg niet meer van bekomt. Afgezien daarvan zijn de vertolkingen van Lucy Punch en Faye Marsay als het lesbisch paar en van David Tennant als de zorgzame buurman om van te smullen. Over het geheel genomen derhalve toch wel een vermakelijke film.

Bij tijd en wijle aangrijpende film met als centraal thema de onwaarschijnlijke relatie tussen een ALS-patiente en een eigenzinnige, feestvierende studente. De tegenstellingen tussen twee personages kunnen niet groter zijn en daarom spreekt de manier waarop de twee tegenpolen naar elkaar toegroeien mij bijzonder aan. Dat is vooral te danken aan het indrukwekkende acteerwerk van Hilary Swank en Emmy Rossum. Macho’s zullen dit wel niks vinden, maar voor dramaliefhebbers is het zonder meer een aanrader.

Nooit gedacht dat iemand op het idee zou komen om over een banketbakkerij en de mensen, die daar werken, een leuke film te maken. Verwacht geen spectaculaire verwikkelingen. Desondanks ziet de film er in meerdere opzichten smakelijk uit. Yū Aoi laat zich van haar beste zijde zien en dat is altijd meer dan de moeite waard.

Charlize Theron zet op overtuigende wijze een uitermate irritante alcoholiste neer, maar dat is dan ook het enige pluspunt van deze film. Evenals bij de andere films van Jason Reitman (ik heb ze nu allemaal gezien) heb ik ook hier het gevoel, dat er iets ontbreekt.
Het is niet komisch genoeg om zich een komedie te mogen noemen. Enkel de dramatische ondertoon is een beetje lachwekkend, maar ik weet niet of dat de bedoeling van Reitman is geweest. Hij werkt nu met Kate Winslett en Josh Brolinaan een drama, dat in 2013 uitkomt.

Rauw drama over een mistroostige tiener en haar nieuwverworven vriendin, die geleidelijk aan in een neerwaartse spiraal belanden. Vooral wanneer zij samen optrekken met een paar jeugdige criminelen gaat het bergafwaarts. De film bevat meer dan een handvol schokkende scènes. De sfeerwijziging, die zich in het laatste deel voltrekt, staat daarmee in schril contrast. Ondanks zijn tekortkomingen een pakkende film.

Deze film van de “Master of Suspense” ontbeert suspense. Het is eigenlijk een wat lieve romcom, die af en toe een beetje in de buurt komt van iets wat op spanning lijkt. Daarnaast valt het acteerwerk, vooral van Nova Pilbeam, niet mee. Niettemin onderhoudend, maar niet meer dan dat.

De charmante, meestal droevig kijkende Helen Twelvetrees is eigenlijk het enige lichtpuntje in dit ouderwets ogend drama over een romantische bibliothecaresse, die verstrikt raakt in de gladde praatjes van een bluffer. Het acteerwerk van Eric Linden is niet om aan te zien en haalt het niveau van heel de film naar beneden. Toch blij dat ik ‘m gezien heb, want films met de getalenteerde Twelvetrees zijn tegenwoordig erg schaars, hoewel zij toentertijd (de beginperiode van de geluidfilms) gezien werd als een absolute topactrice. Terecht, vind ik.

Decennia terug heb ik deze film gehuurd in een videotheek. Mij was bijgebleven dat ik toen haast buikpijn had van het lachen. Wellicht dat met het ouder worden mijn smaak veranderd is, maar ik vond de film nu niet meer zo grappig als toen. Er zitten best hilarische scènes in, maar over het algemeen vind ik de film vrij flauw. Afgaande op mij herinnering had ik er meer van verwacht, maar dat kan aan mij liggen.

Charmante komedie over een gezin, dat enkel bestaat uit oplichters en dat in aanraking komt met een eenzame, naar verluidt rijke oude dame. De personages en dialogen zijn af en toe hilarisch. Erg leuk. Helaas voorlopig de laatste film van de nog jonge Janet Gaynor, een supertalent.

Ik sluit me aan bij alle voorgaande commentaren. In vergelijking met wat er heden ten dage zoal gemaakt wordt een heel erg brave tiener-romcom, dat niettemin een aardig beeld schetst van de opgeschoten jeugd in die tijd. Afgezien van de muziek is er van alles en nog wat mis met de film, maar ik heb desondanks met plezier zitten kijken. Puur jeugdsentiment en daarom 3,5*.

Leuke, vrij originele film vol subtiele grappen en kostelijke dialogen.

Mensen die zoiets als een pornofilm verwachten zullen zich wel bedrogen voelen, want dit is geen seksfilm maar... een komedie over seks! En het commentaar dat de acteurs te oud zouden zijn slaat natuurlijke nergens op. Het zijn midden 20-ers en begin 30-ers, en dat zijn toch echt jonge mensen... vanuit mijn perspectief in ieder geval. Bovendien zien ze allemaal goed uit.

Dus niet zeuren, maar genieten van deze amusante, spitsvondige en bij tijd en wijle hilarische film.

Film gaat in wezen over sociale groepsdruk en de uitwassen, waartoe dat kan leiden. Als thema weliswaar nog steeds actueel, maar qua vormgeving heeft deze film zijn houdbaarheidsdatum volgens mij toch wel overschreden. Waarom de zus van het slachtoffer tijdens de rechtszaak door de openbare aanklager gedwongen werd te bekennen dat ze een prostituee was, is mij een raadsel. In de afhandeling van de zaak speelt dat gegeven geen enkele rol. Volgens mij puur sensatiezucht derhalve.
De film kent zo z’n sterke momenten. Over het algemeen genomen hebben de inhoud en het acteerwerk evenwel weinig indruk op mij gemaakt.

Ik heb deze film gekeken vanwege Emily Blunt. De film is prachtig vormgegeven en ook het acteren is goed in orde, maar het verhaal kan eigenlijk geen moment boeien. Het blijft allemaal een beetje te oppervlakkig. Jammer.

Het maken van drama’s kun je met een gerust hart overlaten aan de Koreanen. Daar maken ze echt werk van. Het zijn tragedies van begin tot eind, die anders dan Hollywood drama’s zelden goed aflopen. Dit is weer zo’n voorbeeld. Geen bijzondere film, maar de liefhebbers van drama’s komen weer volop aan hun trekken.

Min of meer standaard driehoeksverhouding, zij het dat de actors een stuk jonger zijn dan gebruikelijk. De muziek vormt een aangename rode draad, maar als romantisch drama is de film niet erg bijzonder.

De komedies met Ashton Kutcher die ik gezien heb, blijven zelden of nooit hangen. Middelmaat is meestal troef. Zo ook deze film over een langeafstandsrelatie met Reese Witherspoon. Er is geen reuk of smaak aan. Veelzeggend dat Zoë Chao in een bescheiden bijrol nog de meeste indruk maakt. Van het overdreven gedoe van Steve Zahn wordt de film bepaald niet beter.

De fraaie cinematografie én dito poster vind ik de voornaamste pluspunten van deze film. Wanneer de dame uit de poster in vol ornaat het decor binnenstapt, is goed te zien dat daar veel namaak aan zit. Eigenlijk is dat symbolisch voor heel de film: een nepverhaal, rijkelijk gevuld met namaakmensen. Met uitzondering van Consequenze del’Amore kunnen de films van Sorrentino mij niet bekoren.

Mijn tweede kennismaking met Yūya Ishii gaat over eenzaamheid in een miljoenenstad, waar mensen —aangestuurd door hun mobieltje— geen weet hebben van wat er in hun naaste omgeving gebeurt. In de marge van die samenleving lopen twee psychisch beschadigde mensen apathisch rond, niet toegerust om hun sombere bestaan en denkwereld een impuls ten goede te geven. Dat is het centrale thema van deze zwaarmoedige, lome film, die van tijd tot tijd ook nog geplaagd wordt door hoogdravende teksten. Je zou er depressief van worden.

Ik begrijp niet waarom regisseur Ann Hui ervoor kiest om deze film te presenteren in de vorm van een uitgerekte raamvertelling. De gelijktijdige verhouding van een politieagente met een journalist enerzijds en een drugscrimineel anderzijds is veel dramatischer dan het gebeuren er omheen. Wat mij betreft had haar relatie met een rokkenjager buiten beeld mogen blijven.

Niettemin een prima film, mede vanwege het degelijke optreden van de cast, waarbij vooral de vertolking van Wei Zhao in het oog springt.

Romantische rollercoaster over twee scholieren, die elkaar aantrekken en vooral onder invloed van hun omgeving ook weer afstoten. Het acteer- en camerawerk zijn in orde, maar het verhaal is aan de langdradige kant.

Prachtige film over een sterke vrouw, die in de maanden voorafgaand aan haar dood haar familie klaarstoomt voor het leven zonder haar. Een emotionele rollercoaster, die —naast een paar opvallende wendingen— diep tragische en luchtige momenten vrijwel naadloos in elkaar laat overvloeien. In z’n kern een regelrechte tranentrekker, maar qua uitstraling en resonantie vooral een goed gevoel film.

De sublieme vertolking van Rie Miyazawa als de terminaal zieke moeder springt eruit, al doet Hana Sugisaki als de tienerdochter nauwelijks voor haar onder. Maar eigenlijk geldt dat voor de hele cast. En uiteraard niet te vergeten regisseur Ryōta Nakano, die zelf het scenario schreef en daarin ondanks de dramatiek sentimentele valkuilen wist te ontwijken. Waarlijk een warm juweel, die je bloed op een gezonde manier aan de kook brengt.

Typisch zo'n film, die je eraan herinnert waarom je filmliefhebber bent.

Gestileerd misdaadmysterie met hier en daar een komische noot (de openingsscène in de metro is erg mooi). Achteraf bezien vond ik het plot niet erg sterk (want soms weinig plausibel), maar dat kan aan mij liggen. Desondanks goed te doen, vooral vanwege het acteerwerk.

Romcom over de bemoeienissen van familieleden met het liefdesleven van twee dertigers, die beiden al een andere schimmige relatie hebben en zelf niet goed weten wat zij daarmee aan moeten. Slappe kost vanwege een gebrek aan humor en romantiek.

Opvallend dat Wei Tang na haar opmerkelijke debuut in het mooie Se, Jie (2007) en de daaropvolgende acteerschorsing (vanwege de seksscènes), sindsdien niet echt meer aan de bak gekomen is in de betere films.

De film heeft volgens mij meer te maken met plastische chirurgie dan met zen. Fraaie kostuums en settings proberen het maffe verhaaltje, dat voortdurend over de top gaat, te verhullen. Voor de rondborstige lijven geldt het tegenovergestelde. Niet slecht in zijn soort, maar dat zegt verder weinig in dit geval.

Het basisidee is leuker dan de tamelijk overdreven uitvoering. De film kent weliswaar een handvol grappige scènes, maar even zo vaak zit er weinig voortgang in het verhaal. Over het geheel genomen best vermakelijk, maar ik heb het idee dat er meer in gezeten had. Moon-hee Na, naar mijn mening een van de beste comédiennes van de Koreaanse cinema, is geknipt voor dit soort rollen.

Afgezien van de fraaie winterse taferelen een tegenvallende film over de knipperrelatie tussen een kunstenaar op zoek naar zichzelf en een schier ongeremde, egocentrische geisha. Met name het impulsieve gedrag van de geisha —een typisch geval van overacting door Keiko Kishi— begon mij op d’n duur danig te vervelen. Daarnaast vertoont de rol van Ryō Ikebe als de kunstschilder teveel gelijkenis met de rollen, waarop Rock Hudson destijds in Hollywood patent leek te hebben. Een enkele uitzondering daargelaten kan ik daarover ook nooit erg enthousiast worden.