Opinions

Aardige familiekroniek over een gezin, dat in korte tijd te maken krijgt met allerlei tegenslagen. Het verhaal concentreert zich van lieverlee op de vader die worstelt met een onverwerkte jeugdherinnering, zijn puberende dochter en het nakomelingetje, die zo’n beetje in zijn eigen wereldje leeft. In bijna drie uur komt wel erg veel drama en vertwijfeling voorbij. Wat meer luchtige momenten zou de film allicht goed hebben gedaan.

Traag voortkabbelend liefdesverhaaltje. Het wachten is op het moment dat bij de jongen het kwartje valt. Niet onaardig, maar buitengewoon voorspelbaar.

Hogeschool romantiek, maar de film heeft ernstig te lijden onder het feit dat het plot te gekunsteld in elkaar zit. Remake van de Japanse komedie van Shōsuke Murakami uit 2017. Zoals meestal het geval is met remakes haalt ook deze film niet het niveau van het origineel.

Ye Lou komt andermaal met een tamelijk depressieve film, wat in mijn ogen zo’n beetje zijn handelsmerk lijkt te zijn. Ik houd ambivalente gevoelens over aan deze film met twee gezichten. Het gepassioneerde gedeelte tot aan het neerslaan van de studentenopstand sprak mij meer aan dan het nogal lauwe tweede deel, zij het dat de slotscène op het viaduct toch wel voor een mooie afsluiting zorgt. Ik vond deze film beter dan de beide voorgangers (Suzhou He en Zi Hudie), maar of ik ooit een fan zal worden van Ye Lou betwijfel ik.

Drama over een gedoemde liefde tussen een prostituée en een jongeman van gegoede komaf. Afgezien van de bovennatuurlijke twist een min of meer standaardverhaal met een glansrol van Anita Mui, die van het scherm spat.

Verterend drama over twee arme verschoppelingen, die op een afgelegen plek op het Chinese platteland gaandeweg warmte en genegenheid vinden bij elkaar. Een empathische film –gemaakt met het hart op de juiste plaats– over armoede, affectie en weerbaarheid.

De film werd ruim twee maanden na zijn première verwijderd van de streamingsdiensten in China, nadat ie eerder al op last van de autoriteiten een ander einde had gekregen. Het acteerwerk van de onervaren Wu Renlin en van Hai Qing (als zijn vrouw) is van een uitzonderlijk niveau. Indrukwekkend.

Bij het aanschouwen van dit juweeltje over chef-kok Chu (Sihung Lung) en zijn dochters wist ik meteen weer, waarom ik Ang Lee een van de beste regisseurs van deze tijd vind.

Het veelkleurige verhaal wordt schitterend in beeld gebracht, dankzij zeer fraai camerawerk (vooral de scènes in de keuken en de rijk gevulde tafel).

Er wordt bovendien heel natuurlijk geacteerd door Sihung Lung en zijn gezinsleden. Komt daar nog bij dat die gezinsleden stuk voor stuk uitzonderlijk mooie vrouwen zijn.

Ik heb twee uur lang zitten genieten. De film heeft echter één groot nadeel: er komen zoveel heerlijke gerechten voorbij, dat je voortdurend zin krijgt om naar de Chinees te gaan.

Ik kan me niet aan de indruk onttrekken, dat de houdbaarheidsdatum van deze film vele jaren geleden al overschreden is. Het verhaal haalt qua spanning amper het niveau van een jongensboek. Met de gekunstelde uitvoering is het nog droeviger gesteld. Daarbij doel ik niet op de acrobatische balletten van de mooie serveersters (die zijn op zich best in orde), maar op het opzichtige acteerwerk van de rest van de cast én op de armzalige decors. De film als geheel roept herinneringen op aan de B-films, die lang, heel lang geleden als vulling gebruikt werden bij double features voor matineevoorstellingen.

Andermaal een oogverblindende film van Yimou Zhang, maar met die visuele pracht heb je het wat mij betreft ook wel gehad. Ik ben niet zo van martial art films, al zijn die scènes bij Zhang veeleer kunstige balletten dan echte gevechten. Grootste probleem van deze film is dat er nauwelijks een verhaal in zit: style over substance. Yimou Zhang heeft ook prachtige dramafilms gemaakt. Daaraan geeft ik veruit de voorkeur.

Tatsumi Kumashiro wordt aangeduid als een toonaangevende regisseur van ‘roman porno’ films. Ik heb nu vier films van zijn hand gezien, maar –wellicht tot mijn schande– nog niet kunnen ontdekken wat daar zo bijzonder aan is. Het zijn doorgaans weinig enerverende films. Dat geldt ook voor deze film met een rustig voortkabbelend verhaal en slechts een paar hoogtepunten (de scènes met het ei, resp. de muntjes). Matig.

Prachtige film over de impact die de ontvoering van een baby heeft op het leven van de kidnapper en op het leven van de ontvoerde. Volwassen geworden en geconfronteerd met belangrijke keuzes roept die twintig jaar later herinneringen op aan haar prille jeugd bij de surrogaatmoeder, die haar destijds heeft opgevoed.

Regisseur Izuru Narushima slaagt erin om deze emotievolle karakterstudie op eerlijke wijze te vertellen zonder valse sentimenten. Door de gebeurtenissen voor zichzelf te laten spreken, weet hij gaandeweg op subtiele wijze sympathie te kweken voor de kidnapper, zonder de catastrofale impact van haar (mis)daad uit het oog verliezen.

Een op-en-top psychologisch drama met —naast de fraaie cinematografie— sterke vertolkingen van Hiromi Nagasaku als de kidnapper en van Mao Inoue als de jonge vrouw, die emotioneel heen en weer geslingerd wordt door haar jeugdherinneringen.
De film won in 2012 nagenoeg alle awards van de Japanese Academy (10 stuks), die er te winnen waren. Het is daarom een raadsel waarom deze absolute topper op dit forum nog geen enkele stem heeft gekregen.

In redelijk korte tijd ben ik een liefhebber geworden van de Oosterse historische kostuumfilms. Het zijn door de bank genomen intrigerijke drama’s, die naast vermaak inhoudelijk ook nog iets vertellen over hoe het er vroeger aan toe ging aan het hoven in het Verre Oosten.

Ook in deze eerste kleurenfilm van Mizoguchi is —te midden van de warme relatie tussen de keizer en zijn nieuwe gemalin— het gekonkel niet van de lucht. Dat zorgt voor een interessante tragedie, die naar verluidt gebaseerd is op een Chinese legende, dezelfde die ten grondslag ligt aan Wang Chao De Nu Ren: Yang Gui Fei (uit 2015, met Bingbing Fan in de titelrol).

Naar mijn mening een van de betere films van Mizoguchi (maar ik heb lang niet alles van hem gezien).

Dankzij een overvloed aan verhaallijnen een aanvankelijk tamelijk rommelig aandoend drama over het turbulente leven in een beroemd geisha-huis. Pas in het tweede gedeelte komt de film enigszins tot rust wanneer uitgekristalliseerd is wie wie is. Opvallend: in de film zitten een tweetal memorabele vechtpartijen tussen mooie geisha’s.

Met het acteerwerk is weinig mis, vooral Ken Ogata en Atsuko Asano springen eruit. Het camerawerk en de settings geven de film een authentiek uiterlijk. Een onderhoudende film, die ik snel nog een keer moet bekijken omdat ik in het begin de draad af en toe kwijt was.

Ik weet niet goed wat hiermee aanmoet. Anders dan bovenstaande synopsis stelt gaat de film in feite niet over de verdwijning van een meisje, maar over de relatie tussen een verpleegkundige en de oudere zus van het verdwenen meisje. Wanneer die relatie ontspoort en de media daar weet van krijgen, heeft dat vergaande gevolgen voor het leven van de verpleegkundige. Eigenlijk een film met twee gezichten, die complex met elkaar verweven zijn.

Ik denk dat het verhaal beter uit de verf zou zijn gekomen, wanneer het chronologisch verteld zou zijn. Nu maakt het weinig indruk en gaat het eigenlijk nergens heen, zoals de slotscène ook suggereert.

Niet onaardige romcom over de ietwat krampachtige relatie tussen twee jongen mensen, die nog enigszins onwennig en onzeker in het leven staan en geconfronteerd worden met nieuwe ervaringen. Mijn voornaamste kritiek: de film duurt veel te lang. Het weinig enerverende plot rechtvaardigt niet de lange speelduur. Daarnaast doet het gerommel met de chronologie in dit geval in mijn ogen eerder afbreuk aan de film dan dat het iets toevoegt.

Wanneer onder een van de ontroerendste scènes het fabelachtig mooie “The Rose” van Bette Midler gezet wordt, dan ben ik kansloos. Nagenoeg weerloos laat ik mij dan verder meevoeren in dit diep ontroerende verhaal, dat geïnspireerd is door een documentaire die de terminaal zieke Chie Nagashima in 2007 liet maken over de laatste maanden van haar nog jonge leven. Toegegeven, het is een echt tranendal, maar ik kijk daar liever naar dan naar zogenaamd stoere geweldfilms met namaakhelden. De protagonisten in deze film zijn in mijn ogen echte helden, die onder meer dan weerbarstige (uitzichtloze) omstandigheden elkaars leven door oprechte liefde weten te verrijken. Nana Eikura en Eita Nagayama brengen dat op overtuigende wijze over het voetlicht. Ik werd er stil van.

Gruwelijke thriller met een handvol plotwendingen en een moeilijk te verteren ontknoping als beklijvende uitsmijter. Probleem daarbij is evenwel dat die ontknoping goed beschouwd niet erg geloofwaardig is. Het gegeven dat een patholoog een centrale rol speelt, maakt de climax van het verhaal weinig aannemelijk. Niettemin een spannende film.

P.S. De toegevoegde waarde van de schreeuwerige betweter binnen het politiekorps ontgaat mij.

Vinnig psychodrama over een getroebleerde tiener, die met alles en iedereen overhoop ligt, niet in de laatste plaats met zichzelf. Haar stugge karakter staat centraal en dat zorgt ervoor dat de film als geheel onaangenaam overkomt. Niettemin weet nieuwkomer Soo-kyung Lee met een pakkende vertolking de aandacht wel vast te houden.

Vlotte romcom over de haperende liefdesavonturen van een jonge, succesvolle vrouw. Niets bijzonders maar wel aangenaam, gedachteloos tijdverdrijf. Jammer voor ons als kijker dat de erg charmante Ye-seul Han maar een paar bioscoopfilms heeft gemaakt.

Op voorhand verheug ik mij al op een film met in de hoofdrol Wei Zhao, een actrice die met haar sterke mimiek vrijwel altijd garant staat voor uitstekend acteerwerk. Soms valt dat tegen, zoals deze film.

Er is weliswaar weinig mis met de vertolkingen van Zhao en haar tegenspeler Masahiro Motoki, maar het verhaal is allesbehalve sprankelend. Met name in het middengedeelte is het veelal een herhaling van zetten. De kolderiek bedoelde intermezzo’s met Naoto Takenaka vond ik bovendien al vrij snel irritant.

Tevergeefs heb ik zitten wachten op het moment waarop de film echt op gang zou komen. Jammer, maar helaas.

De Engelse titel zegt eigenlijk alles. Een bij vlagen pakkend verhaal over een oiran in de rosse buurt van het toenmalige Edo (nu Tokio) rond de vorige eeuwwisseling. Kleurrijke settings, naar mijn gevoel iets te kleurrijk wat de authenticiteit niet ten goede komt. Mooie rol van Yûko Natori als de centrale figuur van de film.

Ontgoochelende film van Fritz Lang met een merkwaardig begin en een al te zoetsappig einde. Daar tussenin de erg stichtelijke boodschap dat misdaad niet loont. Het lijkt mij onwaarschijnlijk dat de mensen daarop zaten te wachten tijdens de Grote Depressie. Naast het teleurstellende verhaal valt ook het acteerwerk tegen. George Raft en Sylvia Sidney kunnen veel beter.

Zware kost. Empathische studie over volwassen worden in een wereld vol tegenslagen. Ik houd doorgaans wel van stevig drama’s maar dit is niet mijn ding. Geen film die ik met plezier nog een keer zal bekijken.

Opgroeien gaat soms van “au”. Simpel filmpje over verstoorde vriendschap wanneer je als puber kennismaakt met verliefdheid. Ik ben geen fan van Adam Sandler. Dus dat helpt ook al niet.

Mooi drama over volwassen worden, waarbij geaardheid in conflict komt geloofsovertuiging. Prima geacteerd maar het geheel komt wat lauw over. Ik heb er moeite mee dat jongeren in de bloei van hun puberteit zich zo gedwee terug in de kast laten duwen. De Deense film To Verdener (Niels Arden Oplev, 2008) snijdt zo ongeveer hetzelfde thema aan, maar is vele malen beter.

Kostelijk! Meester-regisseur Frank Capra en diens favoriete scenarioschrijver Robert Riskin slagen er in om op scherpzinnige wijze af te rekenen met het onvervalste kapitalisme door het te confronteren met een utopische levensfilosofie. Geweldig hoe de leden van de familie Sycamore schier achteloos de meest doldwaze gedragingen van hun huisgenoten over zich heen laten komen. Met dank aan het fantastische script van Riskin en de sterke regie van Capra, naar mijn mening een van de beste Hollywood regisseurs ooit. Dit is een van zijn beste en meest komische films mede dankzij de ijzersterke cast, die zonder uitzondering in topvorm is. Opmerkelijk verder dat de pas 15-jarige Ann Miller in het begin van haar carrière een getrouwde vrouw speelt.

Om met Black Math te beginnen: dit is zoals hij zegt absoluut geen drama, maar veeleer een komedie, zeker gezien het middengedeelte in het restaurant. Daarmee is het een beetje een vreemde eend in de Yimou Zhang bijt, met wat goede wil qua sfeer en ondertoon enigszins vergelijkbaar met diens The Story of Qiu Ju (1992).

Ik ben niet onder de indruk van het verhaal en nog minder van het onrustige cameragebruik. Je wordt er op d’n duur tureluurs van. Ik heb niks tegen handcamera’s maar je moet niet overdrijven. Nu geeft de film een jachtige, geforceerde en vermoeiende indruk. Jammer, temeer omdat ik als Zhang-fan moet constateren dat komedie niet zijn ding is.

Moeizame film over een tobbend echtpaar met veel van hetzelfde. Film staat aangeduid als komedie, maar er valt weinig te lachen ondanks de aanwezigheid van Julia Louis-Dreyfus.

Henry Fonda als de schlemiel; het is een vertrouwd beeld. Misschien wel te vertrouwd inmiddels, want ik werd bij het zien van deze film nauwelijks geraakt door zijn al dan niet zelf opgeroepen tegenspoed. Wat mij vooral dwars zat was dat ik geen moment kon geloven in de relatie tussen de recalcitrante ex-gevangene en de goedlachse secretaresse (zie de beginscènes). Sylvia Sidney stopt al haar charmes in haar rol en steelt daarmee met gemak elke scène, waarin zij te zien is. Dankzij haar haalt deze film nog net een voldoende.

Triest verhaal over een moslima die op jonge leeftijd gescheiden wordt van haar jongere zusje en al dolend op d’n duur in terroristische kringen belandt, met fatale gevolgen. Film met een authentiek einde, dat uiteindelijk hard aankomt.