Opinions

Fraai drama over de zelfkant van de Kroatische samenleving op Oudejaarsavond. Het ijzersterke scenario laat de verschillende verhaallijnen nu eens niet samenvloeien, maar consecutief knap in elkaar haken. Mooi gefilmd in blinkend zwart-wit met veel helikopterviews. Zonder meer erg goed.

Sinds haar meespelen in mijn favoriete film A Moment to Remember (2004) heb ik een zwak voor de lieftallige Ye-jin Son. Ik heb sindsdien een tiental films van haar gezien en daar zijn een paar hele mooie bij, met name Keulrasik (2003) en Oechul (2005). Maar ik hoop dat zij niet te veel verzeild raakt in spectaculaire publiekstrekkers als deze rampenfilm, die duidelijk geïnspireerd is door The Towering Inferno met een vleugje “09/11”. Want dat is toch wel erg zonde van haar talent.

Op zich is het best een aardige film met prima speciale effecten, maar qua spanning blijft hij duidelijk achter bij het origineel uit 1974. De film heeft zo z’n momenten, maar kon mij toch niet echt bekoren. Dat kan ook komen omdat het genre rampenfilm mij niet zo ligt.

Ontroerende film, die nergens te sentimenteel wordt. Het tamelijk luchtig en ingetogen vertelde drama wordt ondersteund door een mooie cinematografie en door leuke liedjes-met-een-boodschap. Schitterende rollen van Darsheel Safary, Aamir Khan en Tisca Chopra (als Ishaan's moeder).

Film bewijst andermaal dat ze in Bollywood erg mooie films kunnen maken.

Zonder meer een aanrader

Ik ben geen liefhebber van reality shows e.d. en zat derhalve met toenemende scepsis te kijken naar wat op mij overkwam als een flauwekulfilm. Maar dan komt de ontknoping, die mij volkomen overviel en al het voorafgaande in een totaal ander perspectief plaatste. Het is door deze verrassende, goed doordachte plotwending dat ik alsnog mijn waardering voor deze film moet opkrikken.

In vergelijking met Murnau’s Sunrise en vooral zijn sublieme City Girl valt diens laatste film mij toch een klein beetje tegen. Het verhaal beklijft minder dan in de voorgaande films, al is het einde er eentje om in te lijsten. Knap om met een cast bestaande uit onervaren eilandbewoners tot dit gedegen resultaat te komen. Ik heb gelezen dat de film op locatie opgenomen is. Dat moet in die tijd een ingewikkeld avontuur geweest zijn, maar aan het eindresultaat is dat niet te merken. Te meer daarom jammer voor ons als filmliefhebbers dat Murnau op veel te jonge leeftijd bij een auto-ongeluk om het leven gekomen is.

Een variant op het “schuld en boete”-thema over de problemen van een moeder en dochter, die na een scheiding van tientallen jaren van elkaar vervreemd zijn. Hun aspiraties én hun onderling verweven liefdesrelaties geven de onderhuidse spanningen tussen hen beiden een extra dimensie.

Naar mijn mening niet Almodóvar’s beste werk, maar nog steeds een prima film. Piepklein bijrolletje van Javier Bardem.

Terecht wijst Dievegge op de prachtige vertolking van "Piensa en mi".

Ik hou van romantiek en ik hou van drama, maar deze film doet het niet voor mij. Dat komt vooral omdat de film erg traag en af en toe zelfs saai is. Bovendien is de afloop van het verhaal redelijk voorspelbaar, vanaf het moment dat Shizuru vertelt over haar moeder en jongere broertje in combinatie met de genre-aanduiding drama. Het pruilerige geschmier van de doorgaans lieftallige Aoi Miyazaki doet er ook geen goed aan. Al met al had ik hier veel meer van verwacht.

Uitermate gewelddadige film over twee broers, die samen naar het front gestuurd worden waarbij de oudere broer zich wil opofferen voor de jongere. Jammer dat deze veelbelovende verhaallijn volkomen in het niet verdwijnt, omdat de film niet veel meer is dan een aaneenschakeling van grafisch in beeld gebrachte geweldscènes. Ik ben er natuurlijk niet bij geweest, maar ik betwijfel zeer of tijdens de Koreaanse oorlog gevochten is op de wijze als deze film ons wil doen geloven. Het is in mijn ogen in feite zoiets als een oorlogsversie van Fight Club. Niks voor mij dus, temeer niet omdat te midden van al het geweld de rode draad van het verhaal slechts met moeite terug te vinden is. Een enorme tegenvaller.

Ik heb aan dit docudrama ambivalente gevoelens overgehouden. Gegeven het feit dat bij het bloedbad van Gwanju in 1980 door toedoen van het leger bijna tweehonderd mensen om het leven kwamen, heb ik toch wel moeite met de al te luchtige toon waarop deze slachting benaderd wordt. Kang-ho Song is natuurlijk een voortreffelijke, veelzijdige acteur, die zo'n film makkelijk kan dragen, maar in het kader van déze context vind ik zijn strapatsen misplaatst. Desalniettemin een film die zeker nog een tijdje zal blijven hangen.

Naar verluidt is de film gebaseerd op ware gebeurtenissen. Dat zal best, maar dat wil nog niet zeggen dat het verhaal ook leuk of goed is. Ik heb het ervaren als een uitgemolken verzameling ongein over volwassen mannen, die zich gedragen als balorige tieners. Het aantal grappige momenten is op de vingers van één hand te tellen.

In weerwil van al het openhartige bloot een koel drama over twee fraai gebouwde vriendinnen, die blijmoedig besluiten een centje bij te verdienen als sekswerker. Bij gebrek aan betrokkenheid bij de beide protagonisten begon mijn interesse voor hun belevenissen ergens halverwege de film af te nemen.

Film heeft letterlijk en figuurlijk weinig om het lijf.

Een absoluut meesterwerk. Nog beter dan Pabst’s ook al magistrale Die Büchse der Pandora (1929). Prachtig, al die markante koppen, waarbij je je niet hoeft af te vragen wie tot de slechteriken behoort en wie niet. Maar afgezien daarvan en zelfs afgezien van het dramatische verhaal, is het hoe je het ook bekijkt dé film van een fascinerende Louise Brooks. Klein van gestalte, maar wat een vrouw! Wat een actrice! Geweldig! Haast betoverend hoe alles om haar heen in het niets lijkt te verdwijnen, wanneer zij in beeld komt. Ik heb nu twee van haar films gezien en ik kan niet anders zeggen dan dat ik enorm onder de indruk ben. wibro had mij al gewaarschuwd, maar dit overtreft mijn stoutste verwachtingen. Deze film gaat linea recta naar mijn top-10.

Keihard misdaadverhaal verpakt als softcore film. De seksscènes kleuren nog wel binnen de lijntjes, de bloederige afrekeningen van de moeder met goede bekenden van haar dochter een stuk minder. Leuk is anders.

Schijnbaar willekeurig aan elkaar geplakte scènes over middelbare scholieren, die –terwijl er een tyfoon over de school raast– allemaal het noorden kwijt lijken te zijn. Misschien is het te wijten aan mijn gebrekkig inzicht, maar ik kan er niet veel van maken. Mogelijk is dat ook niet de bedoeling. Jammer dan.

Lieve film over een gedoemde kalverliefde, waarin ontroerende en optimistische scènes elkaar afwisselen. Hoewel het af en toe een beetje slikken is, weet regisseur Koizumi dankzij de overtuigende vertolking van Yui te vermijden dat het verhaal té sentimenteel wordt. Romantici mogen dit niet missen.

Hollywood komedie van het niveau 13 in een dozijn, al zijn de twee centrale liefdeslijntjes net wat minder oppervlakkig dan normaal. Hier en daar een handvol geslaagde grappen, maar de film kan mij niet echt bekoren. Onvermijdelijk gaat ook hier weer een topmodel gedeeltelijk uit de kleren, maar de houdbaarheidsdatum van Angie Everhardt (> 40) is al lang verstreken.

Relatieve nieuwkomer Teresa Palmer en het kleurrijke affiche zijn de mooiste delen van de film.

Een Nederlands meisje van Bosnische komaf wil naar haar zieke vader in Bosnië. Daarbij gaat er van alles mis, waar niemand zich verder druk over maakt. Dat doe ik dan ook maar niet. Een rare film zonder kop of staart en weinig vermeldenswaardig daartussenin.

Een film met twee gezichten. Het eerste deel houdt zich vooral bezig met de introductie van de protagonisten tijdens hun de voorbereiding van de reis naar Irak. Best dramatisch, maar niet schokkend.

Dat kan ik niet zeggen over het heftige tweede deel, dat er uitziet als een docudrama, waarin de terreurorganisatie ISIS zijn intrede doet. Je wordt er stil van, vooral omdat je weet dat het verhaal geïnspireerd is door gebeurtenissen, die echt hebben plaatsgevonden. Dat verhevigt de impact.

Goed geacteerd oorlogsdrama met op sommige momenten schokkende beelden.

Minder boeiend dan ik op grond van de plotomschrijving had verwacht. De eigenzinnigheid van Curtis (Michael Shannon) begon mij op d'n duur toch enigszins te irriteren. Goed dat Jessica Chastain meedeed, want dankzij haar kan ik nog net een voldoende geven.

De zoveelste film over het bijspijkeren van een groep kansloze jongen op een middelbare school in de buurt van Harlem (New York). Deze keer krijgen de hiphoppers de elementaire onderdelen van het ballroomdansen bijgebracht. Hartstikke voorspelbaar maar toch leuk om te zien, al had de ontwikkeling van de onderlinge relaties best wat meer aandacht mogen krijgen. Ik heb er niettemin een goed gevoel aan overgehouden.

Woody Allen heeft geprobeerd zijn regiedebuut een apart cachet mee te geven door het verhaal over zichzelf als halfslachtige crimineel te gieten in de vorm van een mockumentary. Terwijl ik op voorhand al niet zo geporteerd ben van dit genre, mijn voornaamste probleem vormt Woody Allen zelf. Hij heeft als regisseur een aantal aardige films op zijn naam staan, maar dat zijn niet de films waarin hij zelf de hoofdrol speelt. Die vind ik doorgaans van mindere kwaliteit.

Zo ook deze komedie die erg veel flauwe of voor de hand liggende en weinig geslaagde grappen kent. De leukste? De simultane bankoverval.

Michelle Williams is sinds haar gespartel in de tienerserie Dawson's Creek als actrice sterk gegroeid, maar desondanks valt de kwaliteit van de films waarin zij meespeelt nog al eens tegen. Dat geldt ook voor deze film over een voortdurend haperende driehoeksverhouding. Het acteerwerk van Seth Rogen en Bruno Kirby is ook niet bepaald om over naar te schrijven. Eigenlijk speelt Sarah Silverman in een klein bijrolletje nog het leukste personage.

Al met al een film, die -net als de relatie van Williams met haar overbuurman- maar niet op gang wil komen.

Rustdag tijdens het WK in Brazilië en dus maar teruggegrepen op een film, die al een tijdje lag te verstoffen. Hoewel actiefilms niet echt mijn ding zijn, is deze goed te verteren. Liam Neeson vervult zijn rol met verve. Over de geloofwaardigheid van het verhaal moet je je niet druk maken —net als in de meeste actiefilms trouwens— want het plot is niet veel meer dan een excuus om de actiemomenten aan elkaar te rijgen.

Tegenvallend vervolg op Taken, dat amper het niveau haalt van een spannend jongensboek. Ongelukkig genoeg kiest de regisseur ervoor om op momenten dat er weer een beetje spanning is opgebouwd, dat te onderbreken met (vaak lachwekkende) actiescènes. Maar ja, de good guy rekent in z'n eentje af met handenvol bad guys en loopt daarbij zelf amper een schrammetje op en daar gaat het maar om.

Toch wel jammer dat een acteur als Liam Neeson in dit soort stripverhalen verzeild is geraakt. Die markante kop van Rade Sherbedgia (kort geleden nog gezien in het aangename Io Sono Li) is er een om te onthouden.

Weer iets heel anders van veelzijdig regisseur Ang Lee: een film over het randgebeuren van het vrijwel onmiddellijk legendarisch geworden Woodstock-muziekfestival, gebaseerd op het boek van Elliot Tiber, die zijdelings bij de organisatie betrokken was.

Deze film is niet zo indrukwekkend als de documentaire van Michael Wadleigh uit 1970, maar niettemin een aardige film die zich vooral focust op het generatieconflict tussen wat later genoemd werd de Woodstock-generatie en de ouderen, die niets moesten hebben van hippies en soortgenoten met afwijkend gedrag.

In 1968/69 hadden vreemdzame jongeren ("flower power") de repressieve wereld bij z’n ballen (Berlijn, Parijs, Chicago, Woodstock, enz.).

“3 Days of Peace and Music”.

Helaas heeft de Woodstock-generatie na die drie dagen de ballen van lieverlee weer losgelaten en toegestaan dat de wereld gewoon weer verder ging met langzaam naar de kloten te gaan. Ontzettend zonde, maar misschien kan de hedendaagse Occupy-beweging na zo veel jaar de draad weer oppakken.

Kahaani (2012) van Sujoy Ghosh.

Ik heb mij bijna gedurende heel de film zitten afvragen, hoe de twee totaal verschillende verhaallijnen over het misdaadmysterie enerzijds en de huwelijksproblemen anderzijds uiteindelijk in elkaar zouden passen. Maar mijn geduld werd beloond, want zoals @_Casper_ hierboven al aangeeft past tegen het einde van de film alles op verrassende wijze perfect in elkaar.

Prima film met mooie rollen van Kareena Kapoor (ziet er -zoals gebruikelijk- weer fantastisch uit) en Rani Mukerji.

It was the best of times, it was the worst of times,

it was the age of wisdom, it was the age of foolishness,

it was the epoch of belief, it was the epoch of incredulity,

it was the season of light, it was the season of darkness,

it was the spring of hope, it was the winter of despair,

we had everything before us, we had nothing before us,

we were all going direct to heaven, we were all going direct the other way

...… in short is was a period very like the present… ...

Charles Dickens, A Tale of Two Cities, 1859.

Regisseur Jennifer Fox put voor deze film uit haar eigen persoonlijke ervaringen, zoals ze die beschreef op 13-jarige leeftijd. Het is een hartverscheurend en pijnlijk verhaal over een vrouw van middelbare leeftijd, die voor het eerst na vele jaren opnieuw geconfronteerd wordt met haar jeugd en de verwarde gevoelens, die haar ervaringen destijds bij haar opriepen. Zware kost waar je niet vrolijk van wordt.

Jennifer Fox had geen beter moment kunnen kiezen om ten tijde van de talrijke #MeToo onthullingen haar eigen verhaal te verfilmen. Met Laura Dern heeft ze een geweldige protagonist, die zichzelf overtreft met een uitermate geschakeerde rol. Zonder meer een beklijvende film, die je niet onberoerd laat. Een topper.

Een aangename en boeiende biografie over een destijds in Amerika gevierde en gevreesde, maar in principe tragische dj en talkshow host. Don Cheadle en Chiwetel Ejiofor tillen dit drama naar een redelijk hoog niveau. De niet te missen, rondborstige Taraji P. Henson maakt de goed presterende cast compleet. Prima film.

De slotscène slaat als een tang op een varken. De scène refereert weliswaar naar een eerder moment in de film, maar hij past voor geen meter bij de rest van de film. Tot aan die scène is het warme, sympathieke film over weifelende, wereldvreemde mensen, die op zoek zijn naar een beetje zin en geluk in hun leven.

Ellen Page springt eruit met haar beste vertolking sinds Juno (2007).