Opinions

Wow! Wat een film, maar ik moet daar meteen bij zeggen dat ik bevooroordeeld ben omdat films als deze bij mij dierbare herinneringen oproepen aan eind jaren 60 toen vooral jongeren een –helaas vergeefse– poging deden om autocraten en hun trawanten ter verantwoording te roepen.

De rechtszaak van de Chicago 8 (later 7) is een typisch voorbeeld van de scherpe tegenstellingen toentertijd tussen de autoriteiten en kleurrijke (in meerdere betekenissen van het woord) jong volwassenen, aangevoerd door legendarische figuren als Daniel Cohn-Bendit, Rudi Dutschke, Malcolm X, Tom Hayden, e.a.

Regisseur-schrijver Aaron Sorkin heeft over die periode deze fascinerende film gemaakt: "The whole world is watching!" Wat mij betreft Oscar-materiaal, maar ja, zoals ik al zei, ik ben bevooroordeeld…

Donkere satire over standsverschillen. De film bevat een handvol leuke scènes, maar is op sommige momenten te banaal naar mijn smaak. Over het geheel genomen niet mijn ding. De laatste film van de Zuid-Afrikaanse Charlbi Dean, die in augustus j.l. plotseling overleed.

Dit Franse antwoord op Rebel without a Cause gaat over jong volwassenen, die hun eenzaamheid en onzekerheid wegstoppen onder een dikke laag onverschilligheid, cynisme en kuddegedrag. Het resulteert in groep zelfingenomen, nihilistische jongeren, die naar de maatstaven van toen moreel en seksueel ontspoord is. Marcel Carné (Les Enfants du Paradis, 1945) heeft daarover een boeiende film gemaakt, die destijds vanwege die ontsporingen zo controversieel was dat hij niet in elke bioscoop welkom was (al dan niet onder druk van de pastoor).
We zijn inmiddels meer dan een halve eeuw later en kijken nu anders aan tegen wat toen afwijkend gedrag genoemd werd. Anders dan stinissen aangeeft ben ik evenwel niet van mening dat de film daarom oubollig of gedateerd is. Dan kun je elke film, die in het verleden speelt, wel als zodanig kwalificeren. Ik vind het een boeiende film, die een treffend tijdsbeeld schetst (incl. de soundtrack) over jongeren van toen, die met zichzelf en hun omgeving worstelen en daar uiteindelijk de ultieme prijs voor moeten betalen.
Vreemd overigens dat zo weinig forumleden van MM deze toch wel bekende film gezien hebben.

Ik vrees dat ik de leeftijdsgrenzen van deze (soms pittige) meidenfilm ruimschoots overschrijdt. Desalniettemin vind ik het een aardige tragikomedie, waarin verveelde tieners elkaar het leven zuur proberen te maken met min of meer sadistische uitdagingen. Daar waar het script en hier en daar ook het acteerwerk het nogal laten afweten, bevat de film wel een paar geinige personages zoals de katholieke breister (Emily Tennant) en de duistere “rat girl” (Scout Taylor-Compton). Zeker geen topfilm, maar niet verkeerd als vorm van gedachteloze tijdspassering. Het gegeven dat de jongedames er appetijtelijk uitzien helpt daarbij.

Typisch Amerikaans om de legende van Tristan en Isolde te willen verminken tot een soort Braveheart II. Dat is jammer en onnodig, want de legende is dramatisch genoeg, lijkt mij, om er een fraai liefdesdrama van te maken zonder al die zwaardgevechten, die met het originele verhaal weinig te maken hebben.

Desalniettemin heeft regisseur Kevin Reynolds er een onderhoudende film van gemaakt met opmerkelijk acteerwerk van James Franco, de lieflijke Sophia Myles en Bronagh Gallagher.

Ik vond het jammer dat Julie Delpy eigenlijk maar een bescheiden rolletje heeft in deze film.

Eigenlijk is het een tour-de-force van Zbigniew Zamachowski, waarbij de wijze waarop die in Polen in sneltreinvaart schatrijk wordt, wel heel erg kort door de bocht wordt verteld.

"Bialy" (Blanc) is net iets beter dan deel 1 (Blue) van Kieslowski's trilogie, maar een stuk minder dan het laatste deel (Rouge). Leuk de dwarsverbinding met de andere delen met de glasbak-scène.

Trilogie van Kieslowski gisteren naadloos achter elkaar gezien. Kwaliteit van de films loopt op.

Deel 1 "Blue" is mijn insziens de minste (ondanks een voortreffelijke Binoche).

Deel 3 "Rouge" de beste met een ouderwetse goede Trintignant en Irène Jacob (kende ik niet).

Deel 2 "Bialy" (Blanc) hangt daar zo'n beetje tussenin, maar jammer genoeg heeft Delpy maar een relatief klein rolletje.

Om een relatie te leggen tussen deze films en de thema's van de Franse revolutie "Liberté, Egalité, Fraternité" heb je volgens mij enige fantasie nodig en dan nog...

Laatste deel van de trilogie is het beste, door het voortreffelijke spel van Jean-Louis Trintignant en (de mij onbekende) Irène Jacob. Leuk idee, om in de laatste scène alle hoofdrolspelers van de trilogie nog eens terug te zien.

Zoveelste verfilming van Alexandre Dumas’ historische avonturenklassieker. De film voegt ondanks de sterrenbezetting weinig toe aan de eerdere verfilmingen. Bizar dat we ongeveer een half jaar moeten wachten op deel 2 (“Mylady”).

Deze sequel op “D’Artagnan” brengt weinig nieuws of het moet zijn dat Mylady niet alleen haar fysiek maar ook haar vechtkunsten in de strijd gooit. De film mist net als deel 1 de intrigerende sfeer van Alexander Dumas’ klassieke avonturenroman.

Niet helemaal geslaagde oorlogskomedie. Het leukst zijn eigenlijk de "trailers" aan het begin en de verwijzingen naar andere films en acteurs. Verder niks bijzonders, maar dat komt allicht omdat dit niet mijn soort humor is.

Grandioze komedie van grootmeester Ernst Lubitsch. Volgens sommige kenners z’n beste, maar ik vind To Be or Not To Be (1942) toch nog net ietsje beter.

Naast de schitterende dialogen met veel puntige oneliners is het geweldig om te zien hoe Lubitsch met insinuaties en toespelingen indirect de romantische spanning opvoert. Dat was trouwens de reden dat de film na het van kracht worden van de Production Code in Hollywood in 1935 uit de roulatie werd genomen, net als Lubitsch’ volgende film Design for Living overigens.

Miriam Hopkins vertolkt opnieuw een heerlijke rol, maar Lubitsch toont ook z’n meesterschap door zelfs aan de fraaie modepop Kay Francis acceptabel acteerwerk te ontfutselen; een prestatie op zich. En dan is er ook nog Edward Everett Horton met zijn onnavolgbare mimiek; prachtig!

Een absolute must voor liefhebbers van Hollywood-klassiekers. Maar dat geldt eigenlijk voor de meeste films van Ernst Lubitsch, een van de grootste regisseurs aller tijden.

Je hebt saaie komedies en je hebt érg saaie komedies. Deze film hoort thuis in deze laatste categorie. De film wordt nergens grappig, de mono- en dialogen komen onzinnig over en er gebeurt per saldo anderhalf uur lang bijzonder weinig. Maar het meest absurde is nog de suggestie dat schoonheden als Brie Larson en Lucy Liu zouden vallen voor de (niet aanwezige) charmes van een sukkel, zoals die gespeeld wordt door Michael C. Hall. Vreemd dat iemand op het idee komt om daarover een film te maken.

Met deze persiflage op moordmysteries tapt Hitchcock uit een heel ander vaatje dan je van hem gewend bent. In een Douglas Sirk-achtig decor laat ‘Hitch’ met deze klucht zien dat hij tot meer in staat is dan het maken van thrillers. Het zou welkom zijn als gevierde hedendaagse filmmakers als Tarantino, Fincher e.a. ook een poging zouden wagen om eens met iets anders te komen dan meer van hetzelfde.

Een kolderieke film met een opmerkelijk debuut van Shirley MacLaine en een leuke rol van Edmund Gwenn: “Couldn’t have had more people here, if I had sold tickets.”

Na herziening nog amusanter dan de eerste keer.

Mooie film met een tamelijk sjabloonachtige ontwikkeling van het verhaal. Na een rustig begin, krijgt de film in het tweede deel wat meer venijn en meer vlees om de botten. De tweede helft zorgt ervoor dat mijn waardering uiteindelijk op 4* uitkomt. Sommige zaken zie je ver van tevoren aankomen. Wanneer de pindaverkoper tijdens de training een zakje pinda’s snoeihard en haarzuiver aangooit, weet je dat die jongen verderop in het verhaal nog een rol van betekenis gaat spelen.
Clint Eastwood speelt gewoon zoals we hem uit meerdere films kennen, al begint met het klimmen der jaren de neiging tot schmieren wel enigszins toe te nemen. Ook Amy Adams zet –inclusief haar altijd innemende uitstraling– een hele mooie rol neer. Na een wat aarzelende start in wat minder bekende films begint zij zich langzaam maar zeker te ontwikkelen tot een van de betere actrices van de Amerika, die tegenwoordig regelmatig in topproducties te zien is. Gelukkig maar.

Uitermate zwakke film met een slap verhaaltje (niveau lagere schooltoneel) en over de hele breedte over de top acteerwerk. Eigenlijk is de vaak ondergewaardeerde Una Merkel de enige in deze film, die een beetje normaal acteert.

Heel snel vergeten.

Mijn eerste kennismaking met deze film –vele, vele jaren geleden– heeft destijds de nodige indruk op mij gemaakt. Deze herziening een stuk minder. De “net aan” ontknoping komt nu te gekunsteld op mij over. Bovendien ben ik zo langzamerhand wel uitgekeken op de gespeelde nonchalance van Clint Eastwood.

Eigensoortige western, die ver verwijderd blijft van het betere werk van de gebroeders Coen.

Geen tempo, doorgaans matige dialogen en het humoristisch bedoelde acteren van Jeff Bridges is vaak over de top. Het enige leuke is eigenlijk het wijsneusgedrag van Hailee Steinfeld en ook dat schiet af en toe door.

Vele jaren geleden heb ik het origineel met John Wayne en Kim Darby gezien en daarvan heb ik naast de titel alleen onthouden dat die twee meespeelden. Dus ook toen ben ik blijkbaar niet onder de indruk geraakt van het verhaal. Net als nu.

Heel geweldadige film en dat is eigenlijk niet mijn ding.

Het overvloedige bloed wordt echter verpakt in een heel spitsvondige komedie met een prima hoofdrol van Christian Slater. Omdat Patricia Arquette er bovendien geweldig uitziet, geef ik een halve * meer dan ik eigenlijk van plan was.

Opvallend veel bekende gezichten trouwens, die ten tijde van het uitbrengen van de film (1993) voor een deel nog niet zo bekend waren.

Bloederig, maar niettemin aardig amusement met een prima soundtrack.

Film over de schier onaantastbare vriendschap tussen twee mannen met een totaal verschillend karakter. Het vaak onhebbelijke gedrag van de terminaal zieke man begon mij van lieverlee wel te storen. Desondanks is dit een gevoelig drama met voortreffelijke vertolkingen, i.h.b. van Javier Cámara. De film bevat daarnaast een paar fraaie beelden van Amsterdam. Goed beschouwd is de hond maar bijzaak.

Als satire op de talrijke reality shows niet slecht. Maar ik ben bepaald geen fan van Jim Carrey, hoewel hij in deze film best aardig op dreef is, net als in Eternal Sunshine....

Kijkt best lekker weg, maar verder niet erg bijzonder naar mijn smaak.

Prima film over een inktzwarte periode in de geschiedenis van de Amerikaanse filmindustrie, zij het dat naar mijn idee de dubieuze rol die sterren als Ronald Reagan, John Wayne, Robert Taylor e.a. in het geheel gespeeld hebben, best wat meer uitgediept had mogen worden.

Uitstekend geacteerd, in het bijzonder door Bryan Cranston in de titelrol, door Louis C.K. en door Helen Mirren als de roddelfeeks Hedda Hopper.

Een film vol ongerijmdheden over absurde mensen, die zich absurd gedragen en op absurde wijze communiceren. Een film dus over mensen, die met elkaar gemeen hebben dat ze van het padje af zijn. Ik zie de humor daarvan wel in, maar ik vind het net iets te opzichtig, te gemaakt allemaal.

Ik heb ergens gelezen dat je deze film twee keer moet bekijken om ‘m te kunnen waarderen. Ik weet nog niet of ik daar wel zin in heb.

Wat een hufterig commentaar van iemand, die sowieso eerst zijn kennis van de Nederlandse taal maar eens moet bijspijkeren.

Pakkende film over de grote gevaren van internet en de verwoestende impact, die misbruik van vertrouwen heeft op jonge mensen en hun omgeving. David Schwimmer legt de nadruk op het slachtoffer en haar naaste omgeving, maar komt een verrassende uitsmijter als waarschuwing vlak voor de aftiteling.

Prima rollen van Clive Owen en vooral van de nog piepjonge Liana Liberato.

Heel erg goed gedaan. Film zou verplicht lesmateriaal moeten zijn in de lagere klassen van de middelbare scholen.

Een soap over vertrouwen vs. wantrouwen in een huwelijk. Daar waar het bouquetreeks verhaaltje sjeu mist, zijn het de mooie protagonisten die je aandacht toch weten vast te houden. Met wat meer venijn en durf had dit best een mooie film kunnen zijn.

Films over journalisten —meer in het bijzonder over onderzoeksjournalistiek— zijn sinds All the President’s Men spekkie naar mijn bekkie. Gefascineerd heb ik dan ook zitten kijken naar deze film over de (m.i. onterechte) ondergang van de inmiddels min of meer legendarische nieuwspresentator Dan Rather. De film focust op de pijnlijke rol, die de gedreven producer Mary Mapes in dit televisieschandaal destijds gespeeld heeft aan de vooravond van de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2004. Cate Blanchett laat in die rol op overtuigende wijze opnieuw zien dat zij een van de beste, zo niet de allerbeste actrice is van het huidige tijdsgewricht. Uitstekende debuut bovendien van scenarioschrijver James Vanderbilt als regisseur.

Een heel vreemde film, waarvan ik mij afvraag waarom hij überhaupt gemaakt is. Niet grappig, niet romantisch. Maar wat dan wel? Ik zou het echt niet weten. Een verhaal zonder kop of staart en daartussenin een warrig samenraapsel van scènes, waarvan ik de logica of samenhang niet heb kunnen ontdekken. Maar dat zal wel aan mij liggen.

Een beetje zonde van de tijd, niet alleen van de makers van de film, maar ook van de toeschouwers. Mijn 2* zijn voor het dapper volhouden tot het einde van iedereen.

Net als mjk87 vind ik de film vooral saai. In een paar commentaren lees ik dat regisseur Bartas oog heeft voor esthetiek. Als ik het goed onthouden heb van vroeger, is dat een synoniem voor schoonheidszin. Daarvan heb ik in deze film niets aangetroffen. Het is volgens mij trouwens godsonmogelijk om mooie beelden te maken van zo’n grauwe, vervallen omgeving en dito mensen. Niet mijn film derhalve. Omdat het toch al zo’n trieste toestand is, met veel goede wil toch nog 2½*.

Rauw psychologisch misdaaddrama over een geharde straatcrimineel, die zich geconfronteerd ziet met zijn eigen verleden wanneer hij opgezadeld zit met een baby van een paar maanden oud. Dan komt er toch zoiets als een geweten naar boven…

Dankzij het sterke acteerwerk een beklijvende film, die niet alleen de worsteling van de jeugdige gangster met zichzelf, maar ook de tegenstelling tussen het leven in een township en daarbuiten scherp in beeld brengt.

Op ware gebeurtenissen gebaseerde film over de euthanasie van een astmapatiënt in Japan en de repercussies die dat heeft voor de behandelende dokter. Regisseur Masayuki Suo heeft er een boeiende film over gemaakt met zijn eigen vrouw Tamiyo Kusakari in een bedachtzame, prima geacteerde hoofdrol. Zij en haar tegenspeler Kōji Yakusho speelden eerder samen in Suo’s uitermate charmante komedie Shall We Dansu? (1996).