Opinions

Ik vind deze film over de psychologische oorlogsvoering tussen een echtgenote en de jarenlange minnares van haar man een van de beste films van regisseur Mikio Naruse. Naast het verhaal is dat vooral te danken aan de wijze, waarop de beide antagonisten Chikage Awashima en Hideko Takamine hun respectievelijke rollen invullen. Dat laat onverlet dat de haast hilarische Chōko Iida als de oude moeder van Takamine aan de haal gaat met elke scène waarin zij aanwezig is.

Een pakkend intrigerijk, rechttoe rechtaan drama, fraai vormgegeven door Naruse.

Naar mijn bescheiden mening niet de beste film van Yasuzō Masumura, van wie ik inmiddels een handvol mooie drama’s gezien heb. Er is vrijwel voortdurend sprake van overacting. Ook Masumura’s favoriete actrice Ayako Wakao maakt zich daar in deze film regelmatig schuldig aan. Daarnaast wordt de dramatiek van het verhaal veel te vet aangezet. Een regelrechte tegenvaller dus.

Minder hilarisch en meer dramatisch dan de beide voorgaande films over de dagelijkse beslommeringen van de familie Hirata. Ondanks de andere sfeer nog steeds een gezellige film. Ik weet niet of het hier bij blijft, maar ik zou een vierde deel in deze serie bepaald geen ramp vinden.

Deprimerend drama over de huwelijksband in goede en slechte tijden. De beide protagonisten –Aoi Miyazaki voorop– weten de impact van een depressie op hun huwelijk feilloos over het voetlicht te brengen. Maar… je wordt er niet vrolijk van. Zeker geen film die je moet kijken als je in een dip zit.

Een feel good movie over een hospice lijkt op het eerste gezicht een contradictio in terminis. Toch is daar naar mijn gevoel hier sprake van. In weerwil van de dramatiek, die achter de patiënten schuilgaat, is het een optimistische film, die dan eens ontroert, dan weer vrolijk stemt. De rocksong, waarmee het bandje geld wil inzamelen voor het hospice, ligt lekker in het gehoor.

Op d’n duur slaapverwekkende film over verveelde jonge mensen, die tijdens een hittegolf geen raad weten met zichzelf. De subtiele humor hier en daar kon niet verhinderen dat gaandeweg mijn interesse voor de hoofdpersonages wegsijpelde, net zoals dat het geval was met het enigszins vergelijkbare Frances Ha, ook zo’n niemendalletje dat mij niet kon bekoren. Allicht heb ik niet de juiste antenne voor dit soort films.

“Ouderwetse” Bollywood-komedie, in die zin dat muzikale intermezzo’s op de meest vreemde momenten ingelast worden. Die horen weliswaar al lang bij de filmcultuur van India, maar voegen zoals zo vaak niets toe aan het verhaal. Zij verstoren veeleer het ritme van de film. Afgezien daarvan is de film best een aardige tijdverdrijver.

Uitstekende film over de relatie tussen een dementerende professor en een meisje, die als enige bereid is om naar hem te luisteren. Het dreigt pijnlijk te worden op de momenten dat de professor haar aanziet voor zijn jongste dochter, die jaren geleden zelfmoord heeft gepleegd. Een warm drama, dat je ondanks een aantal gênante momenten met een goed gevoel achterlaat.

Een typische Sophie Marceau-komedie; een beetje ondeugend maar niet meer dan dat. Het leukst vond ik nog de scène met oudgediende Jean-Pierre Marielle, die een halve eeuw geleden regelmatig uitblonk als protagonist in dit soort zedenkomedies.

Een cultuur- en generatiekloof zijn het Leitmotiv van deze film, die mij amper kon bekoren. Ik heb nagenoeg alle films van Ang Lee gezien. Doorgaans kan ik zijn films heel erg waarderen, maar dat kan ik niet zeggen van zijn debuut. Het verhaal schuurt nogal, mede omdat het naar mijn mening te afstandelijk is. Geen moment kreeg ik het gevoel meegezogen te worden. Ik heb van thuis uit meegekregen eerbied te hebben voor oudere mensen. Soms valt dat echter niet mee…

Reconstructie van een meedogenloze heksenjacht op een afgelegen eilandje voor de kust van Finland in de 17e eeuw. Dat het verhaal waargebeurd is maakt het bijzonder, de film zelf is dat nauwelijks.

Nog afgezien van historische onjuistheden een slordig gemaakte film over de vergaande consequenties van een buitenechtelijke relatie ten tijde van de Tulpenmanie (1634-1637). De twee parallel lopende verhaallijnen hebben amper iets met elkaar te maken en ook de settings en het acteerwerk laten nogal wat te wensen over. Net als anderen voor mij verwachtte ik zoiets als Girl with a Pearl Earring (2003), maar daar blijft deze film kwalitatief mijlenver van verwijderd, ondanks de sterrencast. Helaas.

Het leuke sprookjesachtige verhaal, de mooie settings en het gedegen acteerwerk maken deze film tot een pretentieloze, geinige tragikomedie, die mij goed bevallen is. Zonder meer een aangename kijkervaring.

Ik heb nu drie films van Kaurismäki gezien en in alle drie speelt Kati Outinen een belangrijke rol. Dat zij een getalenteerd actrice is, laat ze hier weer zien met haar uitzonderlijke mimiek. Maar de film had wel wat meer vlees om de botten mogen hebben. Nu is het grote stappen, gauw klaar: muurbloempje wordt onheus bejegend en neemt keihard wraak. That’s it. Net als in de film zelf, niet te veel woorden aan vuil maken.

Pregnant drama met een creatieve twist over een moeder, die voortdurend tegen haar psychische limieten zit te hikken. Een ‘night nanny’ brengt van lieverlee uitkomst.

Ongegeneerd zet Charlize Theron haar rol van tobbende moeder neer. Zij kan dat geen ander. Haar tegenspeelster Mackenzie Davis zorgt met een frisse vertolking voor het nodige evenwicht in het verhaal. Een uitstekende, leerzame film over de vaak verborgen lasten van het moederschap.

Documentaire-achtige realityfilm over het dagelijks leven in de uitgestrekte steppen van Kazachstan. De hoofdrol is weggelegd voor het stoffige landschap. Niet helemaal wat ik ervan verwachtte. Opvallend dat het titelpersonage nooit in beeld komt.

Na een incident in een pleeggezin komt een jong meisje via een medewerkster van de jeugdzorg onder de hoede van haar vader terecht. Het meisje maakt meteen werk van de heropvoeding van haar vader. Een moraliserend verhaal, overgoten met een fikse religieuze saus. Ieder zijn ding, maar ik ben daar niet zo van. Ik kan dit soort christelijke propaganda maar matig waarderen, zeker wanneer het hoofdpersonage (Tulsa) veel te vroegwijs is voor haar leeftijd.

Zwabberend coming-of-age filmpje over drie tieners, die op de momenten dat ze zichzelf niet prostitueren of zich bekommeren om een hondje, elkaar het leven onnodig zuur proberen te maken. Bij gebrek aan een aansprekend verhaal, moet de film het vooral hebben van de blootscènes en ook die zijn niet altijd even geslaagd, zoals de scène, waarin Ashina Kwok (Tracy) ostentatief uit de kleren gaat om haar grootmoeder te tonen dat zij geen tattoos heeft. Slaat helemaal nergens op.

De vele ondergrondse opnames konden mij niet echt bekoren, in tegenstelling tot de boeiende scènes die zich in Oost-Berlijn afspeelden. Degelijk gemaakte film, die z'n spanning vooral ontleent aan het feit dat het verhaal waargebeurd is. Met name vanwege dat gegeven meer dan het aanzien waard.

Tegenvallend psychologisch huwelijksdrama. Aanvankelijk best interessant, met name de scènes waarin de vrouw in tegenwoordigheid van anderen haar kant van het verhaal vertelt. Het is jammer dat de film tegen het einde helemaal inzakt. Allereerst door de geënsceneerde reddingsactie ten behoeve van de kinderen. En vervolgens door de slotscène, die enkel bedoeld lijkt om de “battle of the sexes” in een gelijkspel te laten eindigen.

Merkwaardige, plotloze film die na een aardig begin vrijwel naadloos overgaat in een natuurfilm over insecten en bomen en de mensen, die daar tussendoor laveren. Ik heb er niets van begrepen, maar de natuurbeelden waren over het algemeen wel mooi.

Het boek van Jan Wolkers paste met zijn openhartigheid over seks en kanker destijds perfect in het tijdsbeeld eind jaren ’60, begin jaren ’70, maar zorgde toen evenwel voor de nodige controverse. Dat was al evenzeer het geval met de verfilming van het boek door Paul Verhoeven een paar jaar later.

Het is –voor zover ik weet– nog steeds de best bezochte Nederlandse film aller tijden. Niet zo verwonderlijk natuurlijk, want in de film worden vooral allerlei alledaagse aspecten van het leven min of meer uitvergroot en ongefilterd in beeld gebracht: liefde, seks, scheiding, ziekte, humor en verdriet.

Dat maakt het tot een heel goede film, hoewel naar mijn mening niet de beste Nederlandse film. Niettemin is het ontegenzeglijk een monument in de Nederlandse filmgeschiedenis met dank aan regisseur Verhoeven en de prima vertolkingen van Rutger Hauer en Monique van de Ven.

Gewoon een erg goede film met een intelligent script over cultuurverschillen, vooroordelen, integratie, hypocrisie en oprechte liefde. Het prima acteerwerk, de rijk gevarieerde soundtrack, het fraaie camerawerk (vooral in Istanbul) en een paar leuke invallen van de schrijver/regisseur (integreren via de fanfare, de slotscène in de wasserette) zorgen voor een aangenaam eindresultaat. Na afloop moest ik glimlachend terugdenken aan de tegengestelde reacties van haar moeder én zijn moeder op de liefdesrelatie. Een hemelsbreed verschil. Goed gedaan, Balci, denk ik dan.Jij mag mij nog meer verrassen.

Psychologisch drama over de gespannen relatie tussen een verbeten —zeg maar obsessieve— oorlogsfotografe en haar thuisfront. De film opent en eindigt met heftige beelden over het inzetten van vrouwen bij zelfmoordacties in Afghanistan. Ook de reportage over het vluchtelingenkamp in Kenia mag er qua intensiteit zijn. Maar de huiselijke spanning, die dat teweegbrengt, komt niet echt van de grond, omdat die niet veel dieper gaat dan het onderling wisselen van niet begrijpende blikken. Zonde.

Film over het hedendaagse misbruik van onderbetaalde, tijdelijke arbeidskrachten (de zogenaamde "permatemps") in het bedrijfsleven en de uit Japan overgewaaide motiveringstechnieken.

Geslaagde satire van Paolo Virzì, die uitpakt met muziek van de Beach Boys én een wel zeer uitgebreide verzameling mooie vrouwen, waaronder zijn latere echtgenote Micaela Ramazzotti.

Aardig vermaak met een venijnige boodschap, maar als komedie toch een stuk minder dan Virzì's nieuwste: La Prima Cosa Bella (2010).

3,5*

P.S.

Bazin Daniela wordt gespeeld door Sabrina Ferrili, een comedienne die in Italië zeer bekend is. Valentina Carnelutti speelt de collega Maria Chiara, die vaak medewerkster van de maand is.

Doorsnee misdaadfilm die pas tegen het einde een beetje spannend wordt. Een overdaad aan dwaalsporen maakt de film niet alleen onnodig lang, maar vooral in het middengedeelte ook redelijk saai. De ontknoping is weliswaar spectaculair, maar dat gaat wel ten koste van het motief. De beweegredenen van de seriemoordenaar zullen we nooit weten.

In het intelligent geconstrueerde scenario worden nogal wat thema’s overhoop gehaald. Het leidt tot een rijkelijk met emoties gevulde rollercoaster over jonge tieners en hun gespannen relatie met de volwassenen in hun omgeving.

De film pakt je vast en laat je niet meer los, mede dankzij de knappe regie van Michael Cuesta van een voortreffelijke cast met de frêle Zoe Weizenbaum als uitblinker. Het was trouwens best lang geleden, dat ik Annabella Sciorra — een van mijn favorieten uit de jaren 90— nog eens tegengekomen ben in een film.

Een schitterende komedie, die ondanks zijn leeftijd nog niets van zijn charme verloren heeft dankzij het prachtige script met vlijmscherpe dialogen. De voortdurend bewust over de top acterende John Barrymore is een attractie op zich en hij vindt in Carole Lombard een volwaardige tegenspeelster. De kolderieke inbreng van Walter Connolly en Roscoe Karns maken het tot een smakelijk geheel. Een van de betere komedies van Howard Hawks.

Regisseur Donner probeert een serieus verhaal over de relatie van een schoolmeisje met een man, die haar vader had kunnen zijn, wat luchtig te presenteren door hier en daar bedoeld of onbedoeld wat humoristische momenten in te bouwen. Het resultaat is een onevenwichtige film, die geregeld alle kanten uit vliegt. Bovendien is het casten van Charles Bronson als de man in kwestie een miskleun. Ten eerste was Bronson ten tijde van de opname in werkelijkheid nog eens tien jaar ouder dan de rol, die hij speelt, en ten tweede is duidelijk te zien dat hij in dit soort films niet lekker in z’n vel zit.

Het enthousiaste spel van Susan George en de lekkere soundtrack vormen nog enigszins de redding van deze film, waaraan Lethal Weapon-regisseur Donner zich volgens mij vertild heeft.

Een verre verwant van The Hand That Rocks the Cradle (1992). Het verhaal weet niet altijd te overtuigen, maar de opbouw naar de ontknoping maakt de film van lieverlee best spannend. Er is bovendien weinig mis met het acteerwerk. Vooral Tara Erickson is goed bezig. Niet slecht voor een televisiefilm.