Opinions

Aardige coming-of-age komedie over een tiener, die last heeft van overgewicht. Dat is het vertrekpunt voor een romcom met een leuk verhaal, prima acteerwerk en een nuttige boodschap.

Frears heeft wel betere films gemaakt, zoals Dirty Pretty Things, The Snapper, Mrs Henderson Presents e.a. Niettemin aardig genoeg voor bijna twee uur gedachtenloos vermaak.

Een film over eten. Centraal staat het opkalefateren van een noodlijdend ramenrestaurantje. Met enige regelmaat worden kolderieke intermezzo’s ingelast met korte scènes, die op een of andere manier ook met eten te maken hebben. De scène met de eierdooier vond ik wel heel bijzonder. Al even bijzonder was dat de aftiteling ondersteund wordt door een lieflijke close-up van borstvoeding én de klanken van een Amsterdams straatorgel met de Jordaan-hit "Aan de voet van de oude Wester”. Je moet het maar verzinnen. Al met al een erg geslaagde, soms hilarische komedie, zij het met enige bijwerking want je houdt er trek aan over. Ik althans.

Snel te vergeten film over prostituerende transgenders en een biseksuele Armeense taxichauffeur met een gezin. De schier eindeloze wandeltocht langs Santa Monica Boulevard (niet de meest mensvriendelijke buurt van Amerika) en omgeving, begon mij vrij snel de keel uit te hangen. Het schreeuwerige gedrag in de Donut Time maakte het er vervolgens niet beter op. Enig hoogtepunt: de scène in de autowasserette. Door de uitgenaste wisselingen van de achtergrondkleuren door de voorruit was die best komisch. Voor de rest een matige film, waar ik niet warm of koud van werd.

Een dijk van een film over de verregaande gevolgen van een onmogelijke keuze van een moeder tijdens de desastreuze aardbeving van Tangshan in 1976 (240.000 doden !). De keuze tekent niet alleen haar, maar ook haar kinderen voor de rest van hun leven.

Deng Fang (Wang): ”You don’t know what sacrifice is.”

De indrukwekkende beelden van de aardbeving en de chaotische reddingswerkzaamheden gaan over in een ontroerend verhaal over familiebanden, liefde, verdriet en vergeving.

Regisseur Feng zorgt voor een aangrijpend slot en heeft daarvoor veel aandacht voor de karakterontwikkeling van de diverse personages, die op voortreffelijk wijze vertolkt worden door een prima cast. In het bijzonder Fan Xu (moeder), Daoming Chen (stiefvader) en Jingchu Zhang (Deng Fang/Wang) zetten uitzonderlijk sterke acteerprestaties neer.

Liefhebbers van drama mogen deze film niet missen.

Soms vraag ik mij wel eens af waarom zou iemand op het idee gekomen zijn om deze film te maken? Die vraag bekroop mij ook na het zien van deze film over een meideninternaat, waarin een fors blik clichés opengetrokken wordt over o.a. een manipulatieve feeks (uiteraard de dochter van een alcoholistische ouder), een brave ziel die het aanlegt met een getrouwde man (uiteraard een kennis van de familie), enz.

Ik heb het in enigerlei vorm allemaal al eerder (en beter) gezien. Maar ach, Brie Larson en Rooney Mara waren van de partij, dus het was niet helemaal zonde van mijn tijd.

Warrige film over een privédetective en zijn sidekick, die een onderzoek starten naar een vermiste jonge vrouw en voor ze het weten via een escortbureau verzeild raken in de wereld van de drugshandel. Het script rammelt nogal. Volgens mij is het meer een halfhartige poging om een actiekomedie te maken, dan een misdaadfilm. Hoe dan ook: matig.

De gelaagde dubbelrol van Kangana Ranaut —fris en fruitig als altijd— zorgt ervoor dat deze film een voldoende haalt in weerwil van het weinig verrassende verhaaltje en de teleurstellende muzikale intermezzo’s. Mijn tweede film van regisseur Aanand Rai is mij al met al niet meegevallen.

Satire over de zuiveringen binnen de communistische partij van Hongarije ten tijde van het schrikbewind van Rákosi (1952-1956). In plaats van gestraft te worden voor het illegaal slachten van een varken wordt een dijkbewaker klaargestoomd als getuige voor een in scène gezet proces tegen een in ongenade gevallen ex-minister, een oude bekende van de dijkbewaker.
Je moet volgens mij enigszins thuis zijn in het dagelijks leven in Hongarije begin jaren ’50 om alles goed te appreciëren. Ik ben dat niet, maar vind dit niettemin een geslaagde komedie; al zijn de grappen naar mijn mening hier en daar wel wat vet aangezet. Desondanks best amusant.

Hoewel ik een fan ben van Susan Hayward, moet ik toegeven dat ik deze film eigenlijk niet kende. Het is een actiefilm annex romantisch drama, gesitueerd in de staat Mississippi toen een deel van die staat zich wilde afscheiden om niet betrokken te raken bij de Amerikaanse Burgeroorlog (zie wat dat betreft: Free State of Jones (2016).

Het is een typische Hollywoodfilm waarmee ik ben opgegroeid: een beetje actie, een beetje drama en een flinke scheut romantiek. Vanwege de beide protagonisten Hayward en Van Heflin toch wel aardig om een keer gezien te hebben.

Ik vermoed dat samslam een andere film heeft gezien, want vooral het acteren in deze film is over de hele breedte van een onwaarschijnlijk hoog niveau.

Geen spectaculaire actiefilm, maar een liefdevol gemaakte film over het dagelijkse wel en wee van gewone mensen. In de losjes met elkaar verbonden verhalen wisselen een lach en een traan elkaar in rap tempo af, zoals dat eenieder van ons in z'n eigen leven ook overkomt. Vooral het oudere echtpaar Mariano en Conchi (Alberto de Mendoza en María Galiana) speelt op een ontroerende wijze de sterren van de hemel. Om nog lang van na te genieten.

Een echte verrassing, een zeer bijzondere "kleine" film, een juweeltje.

Niet te missen!

Zoals te verwachten valt zet Cate Blanchett andermaal een vlekkeloze hoofdrol neer. Maar het verhaal over een eigengereide dirigent deed mij verder weinig. Vandaar dat mijn waardering per saldo amper boven de middelmaat uitkomt.

Raar, om niet zeggen excentriek, om de film te beginnen met ca. 5 minuten durende slotcredits. Het eerste uur of zo valt er sowieso weinig te beleven. Het is duidelijk dat degene, die de synopsis geschreven heeft, de film niet zelf gezien heeft, want het dochtertje speelt amper een rol in het geheel.

Ik weet niet goed wat ik hier mee aan moet. Het is een nogal vlakke, plotloze film over volwassen worden in een soort commune op enige afstand van de “bewoonde wereld”. Stoffig, in meerdere betekenissen van het woord.

Wat begint als een onschuldig ogende film over de handel in tweedehands artikelen via internet, ontwikkelt zich van lieverlee tot een regelrechte thriller wanneer de oplichter van een alleenstaande vrouw een seriemoordenaar blijkt te zijn. Een spannende film die je uiteindelijk naar het puntje van je stoel trekt.

De matige uitvoering draait een in potentie sterk verhaal een beetje de nek om. Vooral de versnippering volgens verschillende tijdlijnen doet de film geen goed. Volgens mij zou de film met een lineair verhaal veel beter uit de verf gekomen zijn.

Dit vervolg op Tarzan the Ape Man (1932) steekt het origineel zonder meer naar de kroon. Hoewel er naar de inzichten van nu best nog veel te wensen overblijft, zien de settings er een stuk beter uit. Maar dé blikvanger van de film is natuurlijk de voor die tijd schaars geklede Maureen O’Sullivan, die met haar sexy uitstraling moeiteloos alle aandacht naar zich toe trekt. Dat mag ook wel een keer, want ik vind dat O’Sullivan (een oude klasgenote van Vivien Leigh) als actrice steevast ondergewaardeerd wordt.

Op zoek naar films uit het pre-Hays Code tijdperk, ben ik min of meer bij toeval op deze eerste geluidsfilm over Tarzan gestuit. Het kan wel bijna zestig jaar geleden zijn dat ik deze film voor het laatst gezien heb in onze plaatselijke jeugdsoos. Ik weet nog wel dat deze stoere man, die zich bijna naakt door het oerwoud slingerde en met leeuwen vocht, tijdens mijn prille tienerjaren per direct mijn held werd. Het is dan ook pure nostalgie, dat ik dit zoveel jaren na dato nog steeds een mooie film vind. Het ziet er eigenlijk allemaal redelijk primitief uit; de settings, de mensapen, de pygmeeën, de manier waarop de blanke ivoorjagers met hun zwarte dragers omgaan, enz. enz. Maar mede gelet op de beschikbare middelen toentertijd heeft regisseur Woody Van Dyke (bij mij vooral bekend van zijn Thin Man-cyclus) echter een alleszins aanvaardbare avonturenfilm in elkaar gedraaid, die destijds een spectaculair bioscoopsucces was en ook nu nog best veel mensen aanspreekt. Ik hoor daar ook bij, al moet ik toegeven dat ik soms op de verkeerde momenten in de lach geschoten ben, zoals bij ten tonele voeren van de “broer van King Kong”. Dus… snel op zoek naar het vervolg: Tarzan and His Mate.

Mooi verhaal over een samoerai, die een eenvoudig leven leidt en worstelt met de traditionele gedragscodes en met zijn gevoelens voor een jeugdvriendin. Een boeiende film met een indruk makende cast, waarbij vooral Hiroyuki Sanada in de titelrol eruit springt.

Triviaal weetje: Rie Miyazawa (Tomoe) heeft haar voornaam te danken aan haar Nederlandse vader, die ze overigens nooit gekend heeft.

Tegenvallende film over een Japanse gangster, die zich vooral te buiten ging aan geweld tegen vrouwen tot hij op 30-jarige leeftijd besloot dat hij beroemd wilde worden. Dat liep niet goed af. De film markeert het mainstream debuut van softcore regisseur Banmie Takahashi, die in deze film zijn eigen vrouw Keiko Sekine liet aantreden als de vriendin van de gangster.

Het kan aan mij liggen, maar de film bracht niet wat ik er vooraf van verwachtte. Hij schetst weliswaar de verschrikkingen waaraan de Vietnamese bevolking na het einde van de oorlog werd blootgesteld, maar ik werd er slechts af en toe door geraakt. Kan ook een vorm van afstomping zijn natuurlijk. Jammer voor mij dan.

Een vriendelijke film met een lach en een traan over een knusse Griekse taverne, waar op een avond van alles en nog wat gebeurt. Het aanstekelijke, gevarieerde verhaal draait in zijn kern om de saamhorigheid van een zeer gemêleerd gezelschap. Een kostelijke kleine film uit Australië met levensecht acteerwerk.

De film doet in de verte een beetje denken aan My Big Fat Greek Wedding (2002).

2* vanwege de aanwezigheid (heel af en toe) van de sexy Marion Cotillard. Verder een film met weinig geslaagde grapjes en stunts. Eigenlijk zonde van de tijd.

Flauwe romcom met niet meer dan een handvol grappige momenten. Film ziet er over het geheel genomen nogal knullig uit en dat geldt ook voor het acteerwerk. Matig.

Gewelddadige film over vals spelende, kettingrokende beroepsgokkers en als spin in het web een manipulerende madame met een weelderige siliconengevel. Kaarten, knokken, intrigeren, kaarten, knokken, intrigeren, enz. Dat is het wel zo’n beetje. Toegegeven, de film wordt van lieverlee best spannend. Niet helemaal mijn favoriete genre, maar voor een keer vind ik dat wel leuk.

De veel te jong gestorven komiek Coluche heeft met zijn a-typische rol in deze film een onuitwisbare indruk op mij gemaakt. Het is een indrukwekkend actiedrama over bijzondere vriendschappen. De dialogen en het fraaie camerawerk tillen deze film naar een hoog niveau. Een mooie bijrol ook van Agnès Soral (Un Moment d’Égarement).

Verrassend sterke biopic over een halfbloed indiaanse vrouw, die vooroordelen trotseerde en indiaanse cultuurelementen propageerde. Een prachtig, doorleefd optreden van Q'orianka Kilcher in de titelrol. Een mooie, empathische film.

Heftig huwelijksdrama dankzij het o zo herkenbare verhaal. Van lieverlee worden de verschillen en de daaruit voortvloeiende spanningen tussen de huwelijkspartners gefileerd. Een uitstekende film mede door de voortreffelijke vertolkingen van de beide hoofdrolspelers. Van Luis Tosar verwondert mij dat niets. Laia Marull kende ik nog niet.

Op satirische wijze wordt de rol van de communistische partij belicht bij het zuiveren van de maatschappij van intellectuelen, ondernemers, aristocraten en andere bedreigende elementen begin jaren ’50. Het begin van de film is kostelijk, maar eenmaal aangekomen in het werkkamp blijft er van de lol niet veel meer over en gaat het bergafwaarts met het verhaal, dat zich verder vooral richt op de onderlinge verdeeldheid van de gedeporteerden en op het feit dat de partijbonzen eigenlijk geen idee hebben wat ze met deze mensen aanmoeten. Af en toe leidt dat nog tot komische ontwikkelingen. De film valt nogal tegen, al zal het een rol spelen dat ik niet ingevoerd ben in de eigenheden van de Hongaarse samenleving van toen.

Het verhaal vertoont sterke overeenkomsten met Skrivánci na Niti (1990) van Jirí Menzel.

Dit misdaadmysterie heeft erg te lijden onder een zwak scenario, dat je regelmatig de wenkbrauwen doet fronsen. De ontknoping is wel erg ver gezocht. De gerenommeerde Bollywood-cast verdient beter materiaal dan dit.

De indrukwekkende tour-de-force van Natalia de Molina tilt dit drama ondanks de tekortkomingen naar een betrekkelijk hoog niveau. Het schrijnende verhaal over een werkloze, alleenstaande moeder met een zoontje is in feite één grote aanklacht tegen het gebrekkig functionerende sociale vangnet in Spanje. Veelzeggend zijn wat dat betreft de keiharde cijfers, die vlak voor de aftiteling getoond worden.

Eigenlijk zijn dit soort films niet geschikt voor mij, want ik kan daar niet zo goed tegen. Tijdens het kijken zit ik mezelf helemaal op te vreten. Dat deze meervoudig bekroonde film nauwelijks stemmen trekt op MM verwondert mij niet, omdat ik inmiddels meer dan eens ervaren heb dat films over sociale problemen niet populair zijn op dit forum. Helaas.