Opinions

Middelmatige film, waarin president George W. Bush er nog genadig vanaf komt als je kijkt naar alle ellende die hij in z'n acht jaren als "leider van de vrije wereld" heeft veroorzaakt en achtergelaten. Ik heb nooit kunnen begrijpen dat de Amerikanen deze nitwit tot twee keer toe als hun president hebben gekozen. Hoewel... het blijft natuurlijk altijd de vraag of hij in 2000 wel de echte winnaar was.

Mijn waardering gaat naar Josh Brolin, die een haast griezelig echte Bush neerzet.

Overigens, de vaak politiek getinte films van Oliver Stone hebben het volgens mij allemaal net niet.

Tamelijk vervelende film over tamelijk vervelende mensen, die tamelijk in de knoop zitten met zichzelf en met elkaar. Ben Kingsey speelt wel aardig, maar de rest van de cast bakt er niet veel van. Alleen voor de liefhebbers van hip-hop, maar daar hoor ik niet bij.

Een pluim voor de maakster van deze feministische film, die onder vreselijk moeilijke omstandigheden tot een alleszins aanvaardbaar eindresultaat is gekomen. Het verhaal is op zich niet bijzonder en ook de cinematografie is niet geweldig, maar dat kan ook moeilijk anders gezien de haast onmogelijke omstandigheden (vanuit een busje).

Rekening houdend met het feit dat alleen de actrice Ahd (de strenge onderwijzeres) enige ervaring heeft in de filmwereld, valt het acteerwerk zeker niet tegen. Reem Abdullah (de moeder) is zonder meer een mooie vrouw. Jammer dat ze dat zo wegstoppen.

Al met al een bescheiden maar tegelijkertijd bijzondere film. Bovendien erg leerzaam over de positie van vrouwen in Saoedi-Arabië.

Niet zo'n platvloerse komedie als gewoonlijk uit Hollywood komt, maar een heerlijke satire over het mediacircus rondom de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Het basisidee is hilarisch. Jammer genoeg gaat naar het einde toe met het ten tonele brengen van Woody Harrelson de stoom er een beetje uit.

Een gevierde schrijver heeft een moeizame relatie met zijn dementerende moeder en evenzo met zijn gedweeë vrouw en zijn minder volgzame kinderen. De film is een familiekroniek vol barsten en scheuren, die meestentijds oppervlakkig toegedekt worden. Terwijl van begin af aan helder is waar de dominant aanwezige rancune van de schrijver jegens zijn moeder vandaan komt, wordt pas tegen het einde duidelijk wat er destijds in zijn jeugdjaren werkelijk gespeeld heeft.

Hoewel de film in enige mate herinneringen oproept aan de prachtige familiedrama’s van Yasujirō Ozu uit de jaren 50 –maar daar kwalitatief ver van verwijderd blijft– en ondanks de sterrenbezetting (Kōji Yakusho, Kirin Kiki en Aoi Miyazaki), wist de film mij niet echt te bekoren. Ik verwachtte vooraf dat de film mij veel meer zou raken.

Antifascistisch politiek pamflet van Kurosawa, waarin een jonge vrouw zich geconfronteerd ziet met de keuze tussen een idealistische activist of een conservatieve opportunist. Het komt mij voor dat de film toegankelijker is voor insiders in de Japanse geschiedenis rond de Tweede Wereldoorlog, dan voor buitenstaanders. Dat wordt mede veroorzaakt door het feit dat Kurosawa te vaak kiest voor sprongen voorwaarts, daar waar wat meer uitleg/diepgang volgens mij op zijn plaats zou zijn geweest.

Film is vooral de moeite waard door de aanwezigheid van Setsuko Hara, die weliswaar in haar acteerwerk nog niet de grote hoogte bereikt van de Ozu-trilogie, maar toch al wel dicht in de buurt komt.

Verfilmd toneelstuk en dat is goed te zien. Het duurt wel even voor het echt spannend wordt en het is daarom vooral dankzij een voortreffelijke Audrey Hepburn, dat deze film de middelmaat weet te ontstijgen.

Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de Colombiaanse regisseur Ciro Guerra juist nu deze film heeft willen maken, tientallen jaren na de verschijning van het boek van John Coetzee. Gezien o.a. het geklooi van het regiem-Trump met mensen die “anders” zijn, is het verhaal nog net zo actueel als veertig jaar geleden, toen het boek verscheen.

Regisseur Guerra heeft in eerdere films al laten blijken er niet voor terug te deinzen om de “beschaafde” westerse wereld een spiegel voor te houden. Ook in deze film laat hij onverbloemd zien wie de ECHTE barbaren zijn.

Een pakkend drama met af en toe schokkende beelden en een indrukwekkende, bedachtzame rol van Mark Rylance.

Typische "feel-good"-film, met een middelmatig verhaal. Wat het meest blijft hangen is dat schrijver/regisseur/actrice Adrienne Shelly twee maanden vóór de première op het Sundance Film Festival in haar kantoor in New York vermoord werd.

Leuke komedie, die veelbelovend begint maar jammer genoeg te snel stoom te verliest. Toch wel vermakelijk dankzij de grappige vertolkingen van Ian Bannen en vooral David Kelly en de mooie opnames van het Ierse platteland..

Mooi romantisch familiedrama. Hier en daar iets te sentimenteel wellicht, maar daar is op z’n tijd weinig mis mee. Ik vind het in ieder geval een aangename film, hoewel niet zo goed als Arau’s voorgaande familiekroniek Como Agua para Chocolate (1992). Ik moet daarbij aantekenen dat de schoonheid van Aitana Sánchez-Gijón fors bijdraagt aan mijn waardering voor deze film en dat geldt natuurlijk ook een beetje voor Anthony Quinn.

Een typisch Elizabeth Banks-filmpje, d.w.z. een ietwat sexy, maar onschuldig niemendalletje. Goed voor anderhalf uur gedachteloos vermaak. De openingsscène is grappig en daarmee meteen het beste deel van de film.

Aardig romantisch drama in de schaduw van Woodstock (1969) met een paar komische momenten. Goed geacteerd, met name door Viggo Mortensen en de nog zeer jonge Anna Paquin.

Aardige verfilming door Edward Dmytryk van Nelson Algren’s dramatische verhaal over de wanhopige zoektocht van een jonge man naar zijn geliefde, die –zonder dat hij dat weet– in een bordeel terechtgekomen is. De film vertelt een boeiend verhaal en ook de sterke cast met sterren als Capucine en Anne Baxter levert solide acteerwerk af. Het dramatisch einde is niet zo zeer voorspelbaar, maar inmiddels ruim bekend omdat het in meerdere films voorkomt.
Opvallend hoe fruitig Anne Baxter er nog uitziet op haar 40e.

Iets te gladde, veel te brave biografie over het turbulente leven van countrylegende Johnny Cash. De muziek én Reese Witherspoon (in een van haar beste rollen) maken het niettemin de moeite waard, maar over het kleurrijke leven van Cash had volgens mij een veel betere film gemaakt kunnen worden.

Je moet nog al onverschillig zijn, wil je het hier bij droog houden. Misschien niet de beste film in z'n soort en ook de acteerprestaties zijn niet overweldigend, maar het verhaal hakt er nog al in. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Nicolas Sparks ("Message in a bottle", "The Notebook" e.a.), die het verhaal losjes baseerde op het leven van zijn zuster Danielle, aan wie de film is opgedragen. Voor liefhebbers van een ouderwets potje snotteren een "must".

Toch wel een heel bijzondere film. Eigenlijk zijn het twee films voor de prijs van één, want omdat Nicholas Roeg de tegenstelling wil schetsen tussen overleven in de ongerepte natuur en in de gemoderniseerde westerse samenleving, krijg je naast een avonturenfilm ook een soort van natuurdocumentaire over de Australische outback. Het levert in ieder geval schitterende plaatjes op.

Heel bijzonder ook de wijze waarop de drie jongelui met elkaar communiceerden. Voor Jenny Agutter betekent dit wel een hele gedaantewisseling één jaar na het charmante Railway Children.

Doorsnee televisiefilm over prostitutie door scholieren, gelokt door het grote geld. Kleurt braafjes binnen de lijntjes, maar desondanks misschien wel geschikt als waarschuwing, c.q. voorlichtingsmateriaal op middelbare scholen.

Een puissant rijke familie besluit een muur te bouwen om hun waterput, bang dat bewoners uit de buurt het water zullen stelen. Met deze allegorie komen de filmmakers met een subtiele reactie op het beleid van de Amerikaanse regering onder Trump om een muur te bouwen tussen de Verenigde Staten en Mexico.

In menig opzicht een verrassende film, die de tijd neemt om de metafoor over te brengen. Ik ben bang dat de essentie van het plot voorbij zal gaan aan mensen, die de Amerikaanse politiek niet volgen. Maar ik kan deze sneer in de richting van Donald Trump wel waarderen.

Vlotte chantagefilm met een paar min of meer verrassende wendingen. Meer een komedie dan een thriller. Amusant tussendoortje.

Het eerste deel van deze film, waarin mensen van divers pluimage hun dierbaarste herinnering uit hun leven proberen op te dissen, is met voorsprong het beste deel van de film. De reconstructie van die herinneringen in het tweede deel en de sfeerbreuk die daarmee gepaard gaat, doen de film als geheel volgens mij geen goed.

Op basis van het tiental films die ik van hem gezien heb, vind ik Koreeda een bovengemiddelde filmmaker. Naar mijn smaak is dit evenwel een van zijn mindere films.

Ik houd niet zo van (massale) knokpartijen en machogedrag. Maar een verhaal over rivaliserende jeugdbendes kan natuurlijk niet zonder. Mede daardoor weet deze film op aardige wijze de jongerencultuur in The Bronx in de jaren ’60 te schetsen. De film is zeker niet vlekkeloos (b.v. waarom verdwijnt love interest Karen Allen geruisloos uit het verhaal?). De manco’s worden echter meer dan goed gemaakt door de geweldige muziekkeuze. Ik kreeg de indruk dat met Dion, The Chantays, Mr. Acker Bilk, The Champs, The Shirelles, The Four Seasons, Bob Dylan e.a. de hele hitparade van 1962/63 voorbijkwam. Op het gebied van soundtracks is dit dan ook zonder meer een klassieker.

Niet slecht als je de beperkingen van een televisiefilm in ogenschouw neemt. Een alleszins redelijk in elkaar stekend wraakverhaal en ook de settings zijn behoorlijk. De soms gezwollen dialogen zijn eigenlijk het enige minpunt. Best aardig als tussendoortje.

Trage, zwaarmoedige film over een relatie, die niet binnen de reguliere normen past. Het eerste deel over de ontluikende band van de beide hoofdpersonages is hartverwarmend. Van het vervolg jaren later over de impact van stigmatisering werd ik niet vrolijk. Zware kost.

Herinneringen aan een vroegere (verboden) liefde speelt een jonge vrouw parten in haar relatie met de jongeman met wie zij nu samenwoont. Dat is het centrale thema van dit psychodrama, waarin heden en verleden diepgaand met elkaar verweven zijn.

Een mooi, rustig verteld melodrama over mensen, die zichzelf opnieuw moeten ontdekken.

Extravagante verfilming van de intriges aan het hof van Tang keizer Xuanzong, meer in het bijzonder van diens relatie met zijn favoriete gemalin (guifei) Yuhuan Yang. Naar verluidt is zij een van de mooiste vrouwen uit het keizerrijk geweest. Dat verklaart allicht waarom er in de film zoveel aandacht is voor de schoonheid van Yuhuan Yang. Veel meer dan voor de feitelijke gebeurtenissen, hetgeen resulteert in een nogal flets relaas van de turbulente gebeurtenissen tijdens deze episode van de Tang dynastie. Niettemin een onderhoudende film, niet in de laatste plaats door de aanwezigheid van Bingbing Fan in de titelrol.

Van tijd tot tijd adembenemende, gelaagde tragikomedie over liefde en jaloezie aan het despotische Koreaanse hof begin 16e eeuw. Knap hoe regisseur Joon-ik Lee de (homo)seksuele spanningen tussen de drie hoofdpersonages weet bloot te leggen zonder expliciete beelden te gebruiken.

Naast de oogverblindende settings, de kleurrijke kostuums en de uitstekende cinematografie valt het overtuigende acteerwerk van de protagonisten op. Bijzonder mooie rol van Jun-ki Lee als de androgyne poppenspeler.

Zonder meer een heel mooie film.

Minutieuze reconstructie van het “werkoverleg” van Nazi-kopstukken over de eindoplossing van het Jodenvraagstuk. De kille, harteloze wijze waarop over dit vraagstuk wordt gesproken geeft je als kijker van lieverlee een ongemakkelijk gevoel, dat als maar erger wordt. Als film op zich niet erg bijzonder, als geschiedenisles des te meer.

De meesterlijke roman van Lev Tolstoj over het reilen en zeilen van de Russische aristocratie ten tijde van de inval door Napoleon overgoten met een Hollywood-sausje. Het levert een aardige blockbuster op met teveel aandacht voor romantiek en te weinig voor de impact van de Franse invasie op het sociale leven.

Een van de laatste films van regisseur King Vidor, die in het tijdperk van de “stomme films” zijn beste films heeft gemaakt: The Big Parade (1925) en The Crowd (1928).

Voor een meer gedegen verfilming van Tolstoj’s meesterwerk wil ik verwijzen naar de vierdelige film van Sergey Bondarchuk Voyna i Mir (1966), maar dat is een lange zit van bijna zeven uur.

Film over een probleem, dat men in Amerika het liefst onder het vloerkleed schuift: het Vietnamsyndroom. De tegenstelling tussen de traumatische ervaringen van een frontsoldaat en de houding van zijn patriottische, oerconservatieve, religieuze omgeving wordt scherp getekend.

Hoewel het acteren af en toe best wat te wensen overliet, hield de dramatiek van het verhaal mij aan m’n stoel gekluisterd.

Mooie rollen van Kathy Bates en Kimberley Williams, maar vader Ramon (Martin Sheen) en zoon Emilio Estevez kunnen beter.

Film is zeker zo goed als Oliver Stone’s Born on the Fourth of July (1989).