Opinions

Aardige, vlotte komedie met acteurs, die duidelijk plezier hebben in hun rollen. Het voorspelbare scenario had wel wat subtieler mogen zijn.

Jammer daarom dat op het laatst ook Will Ferrell nog ingeschakeld wordt, want die gaat vrijwel altijd over de top.

Pretentieloos niemendalletje, best geschikt om een verloren zondagavond gedachteloos door te komen. Ik had wel graag gezien dat men de rollen van Amy Adams en Debra Messing had omgedraaid.

Zoals de meeste Hallmark films een romantische komedie met een voorspelbaar verhaal, uitgezonderd de scènes met het lesbische echtpaar. Die zijn veel rechts-religieuze Amerikanen in het verkeerde keelgat geschoten. Dat gaat vanzelf over en dus maar hopen dat Hallmark zich daar weinig van aantrekt.

Film over een bijzonder actueel probleem: terrorisme en de dreiging die daar vanuit gaat. Een beklijvend debuut van regisseur Neeraj Pandey, die voor zijn hoofdpersonages gebruikmaakt van de klasse van de doorgewinterde, nimmer versagende acteurs Anupam Kher en Naseeruddin Shah (met resp. bijna 400 en meer dan 200 films op hun conto !). Een spannende thriller met een duidelijke, zij het naar mijn gevoel iets te populistische boodschap op het eind.

Gezien op de avond van de verschrikkelijke terreuraanslag in Nice. Dat maakt de film des te meer navrant.

Plottwists zijn vaak een essentieel onderdeel van thrillers, maar je kunt ook overdrijven. Daar is sprake van in deze Kroatische misdaadfilm over een verdwenen jongedame, waarin de hoofdverdachten elkaar in rap tempo opvolgen. Een ander essentieel onderdeel zijn de filmmakers echter vergeten: spanning. Dat wordt in deze film node gemist. Matig.

Na het mooie Je Vous Trouve Très Beau (2005) op zoek naar andere films met Medeea Marinescu kwam ik deze tegen. Helaas, een regelrechte tegenvaller. Met het acteerwerk van de twee protagonisten is weinig mis, maar het verhaal lijkt een beetje op een gatenkaas en het einde is wel heel erg abrupt. Jammer.

Een gezellig uitstapje naar Zeeuws-Vlaanderen, dat in mijn beleving veel meer bij België (Vlaanderen) hoort dan bij Nederland (Zeeland). Het voorspelbare verhaaltje doet er eigenlijk zoveel niet toe. Katja Herbers zet een prima hoofdrol neer in deze onthaastende film over de cultuurverschillen tussen mensen uit de Randstad en het Zeeuws-Vlaamse platteland met mooie opnamen van dat platteland en van het Verdronken Land van Saeftinghe.

De film suggereert dat vanuit Terneuzen gezien Saeftinghe om de hoek ligt. Dat is natuurlijk niet zo. Er zit, schat ik, toch zeker 25 à 30 km tussen.

Knappe vervlechting van fantasie en werkelijkheid. Het eerste deel van de film, waarin computergaming te pas en te onpas de overhand neemt, spreekt mij niet erg aan. Dat komt allicht omdat ik niet tot de doelgroep van dit soort films hoor. Het tweede met veel meer de nadruk op normale romantiek, vind ik een stuk leuker. En het moet gezegd: de film ziet er gelikt uit met mooie speciale effecten en twee aantrekkelijke protagonisten. Al met al toch wel voldoende.

Ik ken “Weird” Al Yankovic enkel van naam. Deze persiflage over zijn leven zal daar weinig verandering in brengen, denk ik. De film bevat een handvol leuke scènes, maar is over het geheel genomen niet bijster interessant.

De bijzonder fraaie cinematografie is met voorsprong het meest opvallende aspect van deze film, die qua verhaal het niveau van een gemiddelde streekroman niet ontstijgt. Het afgeraffelde einde vind ik een aanfluiting.

Vergelijkbare films als L'Albero degli Zoccoli (1978) en Pelle Erobreren (1987) spreken mij veel meer aan.

Interessante film over de legendarische verzetsgroep uit München tegen de nazi’s. Het beklemmende gevoel dat ik steeds krijg bij het (her)zien van Sophie Scholl - Die Letzten Tage (2005) bleef nu achterwege. Ik miste de nodige spanning en venijn. Daarnaast blijft het acteerwerk van Lena Stolze ver achter bij dat van Julia Jentsch in Sophie..…. Niettemin een belangrijke film al was het alleen maar omdat deze aanleiding is geweest om de juridische uitspraken van de Volksgerichthöfe achteraf nietig te verklaren, zij het rijkelijk laat.

Aangrijpende film over enerzijds de onverzettelijkheid van immigranten om hun doel te bereiken en anderzijds de weerstand die welwillende burgers ondervinden bij hun pogingen om deze wanhopige mensen te helpen. Beide thema’s worden heel mooi in beeld gebracht, waarbij de extra verhaallijn over uithuwelijken voor het nodige evenwicht in de benadering van de problematiek zorgt.

Na Je Vais Bien, Ne T'en Fais Pas (2006) opnieuw een pakkend pyschologisch drama van Philippe Lioret.

Behalve het voortreffelijke spel van Vincent Lindon bevat de film ook nog een duidelijke boodschap voor ons allemaal, wanneer zijn (bijna ex-)vrouw na het incident in de supermarkt zijn onverschillige houding becommentarieert met: “Tu veux que je t’achète un livre d’histoire?” Nou, doe maar. Want te veel mensen weigeren te leren van de lessen uit het verleden.

Deze televisiefilm vraagt aandacht voor de honderdduizenden daklozen (waaronder kinderen), die dag in dag uit op zoek moeten naar een slaapplaats, terwijl de shelters overvol zijn. De film is op zich niet erg bijzonder, maar dat doet niets af aan de onderliggende, schrijnende problemen waarin mensen vaak buiten hun schuld verzeild raken. Een sympathieke film over een weerbarstige problematiek.

Mooie film voor zover je een film met zoveel gruwelijkheden mooi kunt noemen. Net als in The Road to Guantanamo (2006) wisselt Winterbottom fictie af met echte opnames. Daar zitten talrijke afschuwelijke beelden bij. De opnames van de kinderen in het weeshuis zijn hartverscheurend.

Samengevat, een heftige film die je niet in de koude kleren gaat zitten. Dat het verhaal gebaseerd is op echte feiten en nagenoeg geheel op locatie is opgenomen, maakt het des te indrukwekkender.

Aangrijpende film met een ijzersterk verhaal over traumaverwerking, mededogen, liefde en een nieuw begin. Soms emotioneel, maar nergens sentimenteel, van begin tot eind boeiend en met een hoopvol einde.

James Gandolfini, Melissa Leo en Kristen Stewart laten alle drie zien dat het topacteurs zijn.

Ik ben afgelopen zomer een paar dagen in New Orleans geweest en daar loopt in de French Quarter nogal wat schaars gekleed jong grut rond. Ze zullen niet allemaal in hetzelfde schuitje zitten als Mallory/Allison in deze film (of nog erger), maar voor sommigen sluit ik dat niet uit. Als je daar op vakantie bent, sta daar niet bij stil, maar deze film stemt na die recente confrontatie met de werkelijkheid achteraf toch tot nadenken.

Dit onderschatte juweeltje van videoclipregisseur Jake Scott is naar mijn mening een van de beste films uit 2010. Ik ga hem binnen afzienbare tijd nog een keer bekijken.

Mooi, werkelijk heel mooi!

Psychologisch familiedrama over een wanhopige vader die zijn zoon wil redden uit de klauwen van de jihadisten. Zoals Fisico al aangeeft is de montage nogal rommelig en dat komt de film niet ten goede.

Er was eens... er was eens een afgelegen dorpje ergens in de bergen van Korea, waar Noord- en Zuid-Koreaanse soldaten én een Amerikaanse piloot warm ontvangen werden door de plaatselijke bevolking. Het is het begin van een satirisch sprookje, waarin de idioterie van de oorlog o.a. door middel van een aantal kolderieke scènes vlijmscherp aan de kaak wordt gesteld. Met als keerpunt de dood van de Yeo-il –een fraaie rol van Hye-jeong Kang– moet dat sprookje in het laatste deel van de film helaas het veld ruimen voor een grimmig oorlogsverhaal. Komedie wordt drama, de tegenstelling kan niet groter zijn. Enerzijds is dat wel jammer voor de film, maar anderzijds drukt het je wel met de neus op de feiten, i.c. de waanzinnige werkelijkheid.

Verbijsterende, maar wat onevenwichtige film over fascistisch kuddegedrag. Volgens de openings credits "nach einer wahren Begebenheit". Best beangstigend derhalve.

Matte televisiefilm over een jongen die door zijn moeder aan z’n lot overgelaten wordt en op school vanwege z’n sjofele voorkomen allerlei pesterijen moet verduren. Hij zoekt zijn heil bij zijn buurman, die hij amper kent. Film kampt met een geloofwaardigheidsprobleem.

In de tweede helft van de jaren 60 kwamen op diverse plaatsen in de wereld vertegenwoordigers van de merendeels goedopgeleide naoorlogse generatie in verzet tegen politieke machtsbolwerken. Naast o.a. studentenleiders als Daniel Cohn-Bendit (Frankrijk) en Rudi Dutschke (West-Duitsland) was Gudrun Ensslin een van de mensen van het eerste uur.

Regisseur Andres Veiel schetst in deze film enerzijds haar turbulente relatie met haar studie- en echtgenoot Bernward Vesper (bij het grote publiek nauwelijks bekend volgens mij) en anderzijds de teloorgang van die relatie naarmate Ensslin steeds meer radicaliseert. Op zich een heel interessante proloog van Der Baader Meinhof Komplex (2008). Goed acteerwerk van August Diehl en de verrassend sterke Lena Lauzemis.

Ik heb gemengde overgehouden aan deze film. Dat komt omdat ik me niet aan de indruk kan onttrekken dat ik twee verschillende films heb gezien die naar het einde toe vluchtig aan elkaar geknoopt worden. Het eerste deel tot aan de vlucht naar West-Duitsland is uitermate boeiend (puntje-van-de-stoel-werk!).

Daarna verandert de sfeer van de film echter drastisch. Gaandeweg onderuit gezakt heb ik kennis moeten nemen van een saai verhaal over een kunstenaar, die zijn draai niet kan vinden. Even lijkt het toch nog spannend te worden, maar de confrontatie met het verleden, die onvermijdelijk moest plaatsvinden, wordt oppervlakkig en kort door de bocht afgedaan. Een reusachtige misser, naar mijn smaak.

Na afloop moest ik denken aan Die Mörder Sind unter Uns (1946) van de Oost-Duitse regisseur Wolfgang Staudte, die nog geen anderhalf uur nodig had om in essentie hetzelfde verhaal te vertellen met minstens zoveel impact.

Een letterlijk en figuurlijk bezopen klucht over een groteske bruiloft. De film kent alleen maar wanstaltige, vet aangezette personages en platvloerse humor. In de verste verte niet mijn ding.

Tijdens een uit de hand lopende bruiloft in het hedendaagse Polen met zijn vreemdelingenhaat en afkeer van de lgtbq-gemeenschap ziet de grootvader van de bruid parallellen met Poolse pogroms tegen de Joden bij het begin van de Tweede Wereldoorlog. Nog afgezien van de soms afschuwelijke beelden valt het niet altijd mee om de film te volgen vanwege het veelvuldig schakelen tussen heden en verleden. Daardoor laat de film een fragmentarische indruk achter. Desondanks wel een film die de nodige indruk maakt.

Regisseur Smarzowski heeft in 2004 een film met dezelfde titel uitgebracht, maar die heeft geen relatie met deze film.

Het dramatische verhaal van Romeo en Julia is al talloze malen verfilmd, maar op muzikale wijze nooit zo pakkend als in deze film. De mooie decors, de liedjes die lang in het gehoor blijven hangen, het ontroerende slot en vooral de prachtige, opzwepende balletten maken dit tot een filmmusical, die tot de allerbeste, zo niet dé beste in zijn soort behoort. Voor een kaartje voor deze klassieker moest ik een halve eeuw geleden ongeveer een uur in de rij staan. Na de hernieuwde kennismaking met deze film weet ik weer waarom dat was.

Prachtig! Haast net zo goed als het meesterlijke origineel van Robert Wise uit 1961. Ik heb het meestal niet op remakes, maar deze van Steven Spielberg mag er in allerlei opzichten zijn. Naast het tijdloze Romeo en Juliet verhaal en de al even herkenbare liedjes maken vooral de straatballetten weer indruk. De adrenaline spat als het ware van het doek. Heel erg mooi allemaal. À propos: leuk dat de toenmalige Oscar-winnares Rita Moreno –bijna 90 (!) inmiddels– weer van stal is gehaald voor een mooie bijrol.

Veel (inmiddels) bekende TV-gezichten in deze te lang gerekte verzameling ongein. Flauw, flauwer, flauwst. Best lang geleden dat ik nog zo’n baggerfilm ben tegengekomen.

Met veel empathie gemaakt drama over een lerares Mandarin-Chinees, die thuis door haar man en op school door de leerlingen meestentijds genegeerd wordt. Daar komt pas verandering in als zij vanwege extra lessen met een van haar studenten een nauwe band krijgt, met een voorspelbare climax die uiteindelijk maakt dat aan het einde van de donkere tunnel licht gloort. Na regen komt zonneschijn.

Regisseur Anthony Chen neemt de tijd om de personages met hun ups en downs te tekenen. Het resulteert in een mooie, gevoelige film met mooie rollen van de beide protagonisten, Yann-Yann Yeo in het bijzonder.

Ik heb altijd al belangstelling gehad voor films over exotische culturen. Ik heb daarom erg genoten van deze film over het denken en doen van de Maori’s. De haka, waarmee het rugbyteam van Nieuw-Zeeland voor aanvang van een wedstrijd de tegenstander uitdaagt, heeft mij al menigmaal gefascineerd. Mooi meegenomen dat deze film uitleg geeft over de betekenis van sommige bewegingen en opvallende gelaatsuitdrukkingen (met name het ver uitsteken van de tong).

Afgezien daarvan vertelt de film een toegankelijk drama over de botsing tussen conservatieve Maori’s en een hedendaagse nakomeling. Een prachtfilm, waarmee Niki Caro zich andermaal bewijst als begenadigd filmmaker en verteller,

Brendan Fraser is in meer dan één opzicht kolossaal in deze film. Dat is maar goed ook, want voor het overige stelt dit verfilmd toneel niet veel voor, afgezien allicht van Hong Chau. Aronofsky heeft een aantal mooie films gemaakt, maar een enthousiaste fan zal ik wel nooit worden, ook niet na deze film.

Luchtige film over huwelijkspartners, die op elkaar uitgekeken zijn en de sleur proberen te doorbreken met buitenechtelijke escapades. Frivool en geinig, mede dankzij de wendingen in het verhaal en de prima acteerprestaties. Erg vermakelijk. Naar mijn smaak een van de betere films in dit genre.