Opinions

Film kon mij niet bekoren.Wel kleurrijk, maar iets te zweverig naar mijn smaak.

"If I show you my boobs, will you let me in?"

Twee studenten, die elkaar niet kennen, worden naast elkaar wakker in een vreemd bed. De film vertelt hoe zij in die situatie terecht zijn gekomen. De filmmakers hadden zich de moeite kunnen besparen, want het is niet veel meer dan de zoveelste mislukte komedie over een platvloers studentenfeest. Waardeloze ongein.

Film die aanhaakt bij de Amerikaanse schadeclaimcultuur, waarin vaak exorbitante bedragen omgaan. Een advocaat kreeg de moeilijke opdracht om dat na 9/11 in goede banen te leiden. Een op-en-top Amerikaanse film met een op zich interessant verhaal, maar de uitvoering is een stuk minder.

Zo'n sterke rolbezetting en een begaafd regisseur als Levinson aan het roer en dan zo'n krakkemikkige film? Hoe is het mogelijk? Ongeveer om de vijf minuten vroeg ik mij af, waar zit ik in hemelsnaam nu naar te kijken?

Een flitterdun, ongetwijfeld satirisch bedoeld verhaaltje dat nergens aanslaat, maar niettemin tot de laatste druppel wordt uitgemolken. En dat einde met "die film in de film" voel je mijlenver aankomen. Een gedrocht en dat doet zeer, want Robert de Niro is een van mijn lievelingsacteurs.

Dan is The Player (1992), hoewel ook niet bijzonder, toch nog een stuk beter.

Wat een geweldige film over een jong meisje, een kleuter nog, dat eerst fijngemalen en later aan haar lot overgelaten wordt door haar superegocentrische, hypocriete ouders. Aan de buitenkant schijnt het Maisie weinig te deren, maar op het moment suprême, weet ze gevoelsmatig voor wie ze moet kiezen. Mooi hoe de warmte van Maisie’s stiefouders tegenwicht geeft aan het chagrijnig makende gedrag van haar echte, liefdeloze ouders.

De kleine Onata Aprile is verbluffend goed in de titelrol. Als ze haar donkere kijkers wagenwijd opentrekt, smelt je helemaal weg. Ook de andere acteurs leveren topprestaties af, waarbij ik vooral gecharmeerd ben van de mij onbekende Joanna Vanderham. Die hoop ik nog vaker tegen te komen in films.

Een prachtige film, die je niet onberoerd laat en gelukkig met een einde, waarop je stiekem hoopt. Klasse!

Hebbes!

Bij mijn weten een van de eerste films waarin Hollywood zichzelf als het ware onder de rokken kijkt. Het plot lijkt verdacht veel op dat van A Star Is Born (1937) en ik sluit enige verwantschap tussen de beide scenario’s niet uit. Plagiaat wil ik het niet te noemen, maar het komt verdacht dichtbij.
Het is hoe dan ook het inmiddels overbekende verhaal: dronken regisseur ontdekt nieuw talent; de studiobaas is dolenthousiast; binnen de kortste keren is de nieuwkomer een topster, die trouwt met een miljonair; dat leidt tot scheve gezichten, waarna het bergafwaarts gaat met de ster en met haar ontdekker.

Ik denk dat deze film met zoveel zelfkritiek voor die tijd vrij revolutionair was. Daarnaast is het
toch zo’n beetje de ultieme Constance Bennett film, die bijzonder sexy voor de dag komt. De getalenteerde en immer charmant ogende oudere zus van Joan Bennett verdient bewondering voor haar rol en ook de regie van George Cukor mag er zijn. Jammer dat het verhaal mij net iets té vertrouwd voorkomt, anders zou ik het een topfilm noemen.

Warrige film over een rebellerende puber en haar verwarde omgeving, die als los zand aan elkaar hangt. Iedereen doet maar een dotje. Tekenend voor de film is de rare wijze waarop een totaal overbodig en vreemd subplotje over een vermeende noodkreet in het verhaal verweven wordt. Matig.

Ik was wel toe aan iets luchtigs. Dat is goed gelukt met deze geslaagde tragikomedie, waarin de rollen a.h.w omgedraaid worden. De volwassenen gedragen zich erg kinderachtig en de kinderen komen voor hun doen verrassend volwassen voor de dag, tenminste als je rekening houdt met kinderlogica. Het mooiste gedeelte is zonder twijfel het uitje van opa (een fraaie rol van Billy Connolly) met zijn kleinkinderen. Jammer alleen van de al te uitbundige slotscène. Dat had best wat minder gemogen.

De prachtige opnamen van de Schotse Atlantische kust vormen de spreekwoordelijke kers op deze smakelijke taart, waarvan ik erg genoten heb.

Prachtige biopic over de carrière en het turbulente leven van Tina Turner. Angela Bassett kruipt helemaal in de huid van Tina. Griezelig echt op sommige momenten. Haar rol werd destijds terecht beloond met een Golden Globe én een Oscarnominatie. De muziek is natuurlijk weergaloos. De film is een beklijvende en oprechte ode aan een onweerstaanbaar fenomeen.

Aangename, kleurrijke komedie over de ins en outs van een gearrangeerd huwelijk. Goed geacteerd, al vliegt Emma Thompson (zoals wel vaker de laatste tijd) regelmatig uit de bocht, maar dat kan natuurlijk ook de bedoeling zijn. Ik heb mij prima vermaakt met deze nuttige boodschap over cultuurverschillen.

Doorsnee high schoolfilm, die het vooral moet hebben van de sexy uitstraling van de protagonisten. Ach ja, whatever…

Grappige, soms hilarische monologen en dialogen plus de schoonheid van Evan Ravel Wood maken deze film tot een aangename tijdspassering. Dreigt op het laatst een beetje af te zakken naar een bedenkelijk niveau, maar is precies op tijd afgelopen.

Met gevoel gemaakte film over een ontluikende liefde tussen twee tegenpolen. Mooi hoe Camille tegen het eind met het begraven van haar geliefde hondje voorgoed afscheid neemt van haar verleden. Ook de trapeze-akt als parallel metafoor is erg mooi.
Regisseur Rozema komt met een sobere film, zonder opsmuk of effectbejag. Uit een voortreffelijk presterende cast springt vooral Pascale Bussières in het oog als de weifelende docente aan wie zich een tot dan toe onbekende wereld openbaart: “I have come to think that there is a lot of room for multiciplicity in God's creation.”

Meeslepend romantisch drama met een Kick Wilstra-einde. Doet wel wat denken aan de sociale drama’s van Ken Loach of Mike Leigh en is veel beter dan de lage IMDb-waardering doet veronderstellen. Ik vind Sean Bean sowieso een veelzijdig acteur en ook Emily Lloyd (“Wish You Were Here”) komt in deze film goed voor de dag. Daarnaast heb ik de veel te jong gestorven Pete Postlethwaite altijd al een kanjer gevonden.

Film gaat over de moeizame worsteling om vanuit een achterstandsmilieu tegen de stroom in en omgeven door cynisme de weg naar boven te vinden. Mooie film, ook voor mensen die niet van voetbal houden.

Het debuut van Jesse Eisenberg als regisseur is in mijn ogene een mislukking. Zijn door hemzelf geschreven film over egocentristen, die in contact met anderen voortdurend de weg kwijt zijn, weet amper te boeien. Het enige wat blijft hangen is ergernis over de narcistische protagonisten. Ik weet dat er zulke mensen zijn. Het beste wat je kunt doen is hen op afstand houden, zoals de film wijselijk adviseert.

Net als in het prachtige Belle (2013) en het al even bezienswaardige A United Kingdom (2016), komt regisseur Amma Asante weer met een film over een interraciale relatie, deze keer gesitueerd in Nazi-Duitsland ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Het is andermaal een pakkend drama, dat enkel wat veren moet laten tijdens het gedeelte in het werkkamp, waar de film qua geloofwaardigheid een beetje dreigt te ontsporen op sommige momenten.

Afgezien daarvan is het een imponerend drama, waarin Amandla Stenberg —mede door haar formidabele rol in het nagenoeg gelijktijdig verschenen The Hate U Give (2018)— aantoont een van de grootste acteertalenten van het huidige tijdgewricht te zijn. Het lijkt mij de moeite waard haar carrière te volgen.

De film Neger, Neger, Schornsteinfeger (2006) gaat ook over een donkere jongen in Nazi-Duitsland, maar is minder meeslepend dan deze film.

De verhaallijn laat hier en daar weliswaar een steek vallen, maar door de bank genomen toch een aangename survivalfilm met mooie vertolkingen van Daisy Edgar-Jones en Jojo Regina (als haar jongere versie). De fraaie beelden van het moeras maken de film tot een onderhoudend geheel.

Docudrama-achtig reportage over een groep straatjongeren, die trachten te overleven in de straten van Hollywood (Noord Los Angeles). De verschillen in temperament zorgen voor onderlinge spanningen. Film is rijkelijk gevuld met talrijke cameo’s van acteurs, die destijds min of meer aan het begin van hun carrière stonden.

Prima film noir over een driftige politieman, die zich door zijn opvliegende karakter diep in de nesten werkt. De spanning wordt aan lieverlee aardig opgebouwd, maar helaas mist de tegenvallende ontknoping creativiteit. Goede rol van Dana Andrews en de mooie Gene Tierney speelt gewoon zichzelf. Daarvoor alleen al ging je vroeger naar de bioscoop.

Een film met Cate Blanchett kan ik maar moeilijk links laten liggen, maar hier werd ik niet blij van. Het vertelt het nauwelijks boeiende verhaal over een succesvolle architect, die zichzelf wil herontdekken. De rol lijkt Blanchett op het lijf geschreven, maar zij heeft veel betere films op conto staan. Dat geldt ook voor regisseur Linklater.

Een tegenvallend mysterie over gluurders (jong en oud), die naar mate de film vordert steeds raadselachtiger wordt en bij gebrek aan antwoorden en/of tips gaandeweg een slaapverwekkend karakter krijgt. De cinematografie is met voorsprong het beste deel van de film, want het mysterieuze verhaal weet geen moment te boeien.

Leuk om na zoveel jaren de vaak bedachtzame Charles Grodin weer eens aan het werk te zien. En natuurlijk is Naomi Watts altijd de moeite waard. Daarmee heb ik het wel gehad met de pluspunten van deze film. Net als bij andere films van Baumbach spreekt het verhaal —deze keer over een midlife crisis— mij nauwelijks aan. Dat geldt in versterkte mate voor het acteren van Ben Stiller. Ik vrees dat ik nooit een fan van hem (en zijn maniertjes) zal worden.

”The next Charlie Parker would never be discouraged.”

Idioot!
Vooropgesteld, ik hou niet van jazz en heb er ook geen verstand van. Desondanks ben ik gelet op alle lofuitingen vol verwachting aan deze film begonnen. Op de poster staat: “Whiplash will have audiences cheering and begging for an encore.” Laat dat maar zitten, wat mij betreft, want wat een afknapper!

Het is mij bekend dat film doorgaans fictie is, maar dan nog verzuipt deze film in een overvloed aan onwaarschijnlijkheden. Hoe waarschijnlijk is het dat een sadistische idioot, die voortdurend gebruik maakt van riooltaal, die zijn studenten dag in dag uit mentaal terroriseert, die smijt met meubilair en muziekinstrumenten, op een school of opleidingsinstituut jarenlang als docent zijn excessieve gang kan gaan? Hoe waarschijnlijk is het dat anno 2014 mondige studenten dit gedrag gelaten over zich heen laten komen. Dat zij door die terreur betere artiesten, c.q. mensen zouden worden? Sommige scènes zijn in hun wreedheid gewoonweg lachwekkend: de klappen in het gezicht om het gewenste tempo aan te geven, de wederopstanding na het frontale auto-ongeluk, de blijkbaar alles vergoedende solo in de prestigieuze Carnegie Hall, enz. Deze en andere scènes zorgen ervoor dat het steeds moeilijker wordt het van lieverlee bespottelijke verhaal te geloven.

Los daarvan staat de bepaald stuitende boodschap dat het lonend is om te pas en te onpas mentaal en fysiek geweld te gebruiken om je doel te bereiken. Dat een film als deze zoveel waardering krijgt vind ik best verontrustend, maar niet verrassend. Tijdens mijn jarenlange lidmaatschap van dit forum ben ik er inmiddels achter gekomen dat de waardering voor films vaak rechtevenredig is aan de hoeveelheid geweld en bloed, die getoond wordt. Een kwestie van smaak. Zeker! Maar niet mijn smaak.

Dat ik dit gedrocht toch nog twee sterren geef, is enkel de verdienste van J.K. Simmons. Hoe weerzinwekkend ik het personage van Fletcher ook vind, ik moet toegeven dat Simmons wel een uitzonderlijke acteerprestatie neerzet.

Prima psychologische thriller over de enigszins hachelijke combinatie misdaad en hypnose. Het ziet er niet allemaal even geloofwaardig uit, maar Otto Preminger weet de spanning er goed in te houden tot aan de veel te simpele ontknoping. Dat is een regelrechte afknapper.

Zoals wel vaker speelt de oogverblindende Gene Tierney ook in deze film een vrouw-met-een-gebruiksaanwijzing en dat gaat haar opnieuw goed af. De beste rol is evenwel weggelegd voor José Ferrer als de manipulerende slechterik. Goede film, vooral dankzij het overtuigende acteerwerk.

Sinds haar onberispelijke en hilarische imitaties van Sarah Palin in “Saturday Night Live”, zo’n jaar of tien geleden, heb ik een zwak voor de comédienne Tina Fey. Dat ze ook als serieus actrice goed uit de verf komt, bewijst ze in deze film over een oorlogscorrespondente die snel acclimatiseert in een wildvreemde omgeving. Het is een verrassende, soms wat fladderende mix van oorlogsgeweld, komedie en romantiek. Best amusant.

Woedend makende film over hartverscheurende praktijken van diplomaten, militairen en politieagenten in het naoorlogse Bosnië.

Rachel Weisz levert een meeslepende topprestatie als de agente, die de betrokkenheid van het vredesmissiepersoneel bij gedwongen prostitutie en de handel in jonge seksslavinnen onderzoekt. Overal waar ze aanklopt, stuit ze op een muur van onverschilligheid of onbegrip dan wel regelrechte tegenwerking.

Inmiddels is bekend dat ook in Irak en Afghanistan en allicht ook elders dergelijke criminele en mensonterende praktijken door internationale hulpverleners hebben plaatsgevonden en naar alle waarschijnlijkheid nog plaatsvinden. Tot repercussies voor de schuldigen heeft dat tot nog toe nauwelijks geleid. Met een beetje googlen kom je al snel de naam te weten van het miljardenbedrijf, dat in de film achter de fictieve naam Democra schuilgaat. Eens te meer blijkt dan ook dat contracten en dus geld veel belangrijker zijn dan menswaardig handelen. En dat er steeds weer enorme doofpotten klaarstaan om de criminele activiteiten in te stoppen. Dat overheden en internationale organisaties als de Verenigde Naties daar gewoon in meegaan is schrikbarend en schandalig tegelijk.

Deze film, geïnspireerd door waargebeurde feiten, vertelt op een indringende manier de walgelijke ervaringen van de Amerikaanse politieagente Kathryn Bolkovac, die tevergeefs probeert de slachtoffers te helpen en de daders voor het gerecht te krijgen.

De schokkende Britse televisiefilm Sex Traffic (2004) van Harry Potter-regisseur David Yates stelt hetzelfde thema aan de kaak.

”Vive l’humanité!”

Pakkende raamvertelling over een joods meisje dat in de Elzas aan de Holocaust weet te ontkomen door onder te duiken op de afgelegen boerderij van een gehandicapte klasgenoot. Een hartverwarmend oorlogsdrama waarin medemenselijkheid scherp contrasteert met fascistisch kuddegedrag.

Na Kaboom mijn tweede Araki film en andermaal ben ik niet erg onder de indruk. Het mysterie weet door de afstandelijke benadering amper te boeien. Bovendien komt de ontknoping niet echt als een verrassing. Al met al een rustig voortkabbelende film, waar ik niet warm of koud van werd.

Film bewijst dat het samenbrengen van een handvol toppers op zang- en dansgebied geen garantie is voor een goed eindresultaat. Rosemary Clooney kan natuurlijk heel mooi zingen, maar acteren is een heel ander verhaal. En dat geldt eigenlijk ook voor Vera-Ellen en Bing Crosby. De enige die fatsoenlijk acteerwerk aflevert is m.i. Danny Kaye. Tel daarbij op de matige liedjes (uiteraard m.u.v. van de titelsong) en je hebt een tegenvallend geheel.

Ik weet niet of deze musical ook in het theater heeft gespeeld, maar daar zou hij het volgens mij veel beter doen dan op het witte doek.

Patriottische propagandafilm, zoals er tallozen zijn gemaakt tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zal destijds best de nodige indruk gemaakt hebben vanwege de cast met veel bekende namen, maar dat kan niet verhinderen dat de film nu erg sloom en oubollig overkomt. Klein bijrolletje van de nog piepjonge Elizabeth Taylor.