Opinions

Een gesjeesde, blinde diplomaat wint een fortuin op de racebaan en begint met dat geld de zoveelste nachtclub in het broeierige Shanghai van de jaren 30. Gastvrouw van de nieuwe club is een Russische aristocrate, die gevlucht is voor de Bolsjewieken en als animeermeisje de kost verdient voor haar “deftige” familie.

Al met al een bont geschakeerd gezelschap dat merkwaardig genoeg een heel vlak verhaal op het scherm brengt met matige rollen van Ralph Fiennes en Natasha Richardson. Natasha’s echte moeder en tante (resp. Vanessa en Lynn Redgrave) zijn ook van de partij, maar die doen goeddeels voor spek en bonen mee.

Gezien de topcast een tegenvallende film, die pas tegen het (ongeloofwaardige) einde een beetje tot leven komt.

Veelbelovend regiedebuut van Elizabeth Wood met een semi-autobiografische film over een lang-leve-de-lol meid, die de verkeerde keuzes aaneenrijgt en in rap tempo in een neerwaartse spiraal belandt. Een rauwe film over seks, drugs en rock-’n-roll.

Veeleisende hoofdrol van Morgan Saylor als de struikelende jonge vrouw, die amper kan bevatten wat haar allemaal overkomt.

Deze gangsterfilm met de beroemd geworden “top of the world” eindscène is een van de weinige Cagney films die ik wel kan waarderen, omdat het aantal malen dat deze driftkikker terugvalt op zijn overbekende, snauwerige routines nu eens een keer binnen de perken blijft. Het rechttoe, rechtaan verhaal zit goed in elkaar en ook de cast is best in orde met een leuke bijrol voor Margaret Wycherly als Jarrett’s wraakzuchtige moeder. De sensuele Virginia Mayo en haar blonde lokken zijn niet veel meer dan decoratie, net als in de meeste van haar films.

Een boeiende film over ambities en verloren onschuld in een starre standensamenleving. De twist zag ik van tevoren wel aankomen, de heftigheid ervan niet want die past eigenlijk niet bij de rest van het verhaal. Prima melodrama met een sterke rol van Adarsh Gourav.
Zonde dat Priyanka Chopra zo vroeg uit de film verdwijnt.
Bollywood heeft indrukwekkendere films gemaakt over de kastecultuur in India, zoals Article 15 (2019).

Ik ken de Lifetime televisiefilms voornamelijk van Bouquetreeks-achtige verhalen. Dit is heel andere koek, maar niet per se beter. De film is bedoeld als een thriller. Het is evenwel een beetje gezapig verhaal over een seriemoordenaar, dat er maar niet in slaagt om echt spannend te worden. Ook het acteerwerk houdt niet over.

Rechtbankthriller die een aardig eind op weg is tot aan het laatste kwartier, wanneer de film ontspoort omdat de filmmakers proberen om de niet bijzonder verrassende ontknoping weg te stoppen onder een aantal schijnmanoeuvres. Die maken de film er niet beter op.

Keanu Reeves heb ik altijd al een matig acteur gevonden en dat is deze keer niet anders. En ja… Renée Zellweger?! ’t Is dat haar naam bij de credits staat, anders zou je denken dat het een andere actrice is.

Aardige film over rockstar Frankie Lymon, die in de periode 1964-1967 met drie vrouwen trouwde en telkens “vergat” om van zijn vorige vrouw te scheiden. Dat leidde tot geruchtmakende rechtszaken na zijn voortijdige dood. Film moet het wat mij betreft vooral hebben van de prettige soundtrack met muziek uit de beginperiode van rock ’n roll. Daarnaast stelen Vivica A. Fox en Halle Berry de show.

Televisiefilm met een waargebeurd verhaal over een vrouw, die haar ervaringen met borstkanker en borstamputaties gebruikt om andere vrouwen voor te lichten op dit gebied. Lijkt mij ontzettend belangrijk. Als film daarom eerder interessant en informatief dan goed.

Chinees-Koreaanse versie van het erg vaak verfilmde boek van Choderlos de Laclos over de degeneratie van de maatschappelijke elite bij gebrek aan moreel besef.

Mijn aandacht voor deze film werd vooral getrokken door het meespelen van Ziyi Zhang. Met het opnieuw zien van haar sublieme mimiek en techniek tijdens de scène in close-up, waarin Yifan haar voor de eerste keer dreigt te kussen, weet ik weer waarom zij een van mijn lievelingsactrices is.

Weliswaar haalt regisseur Hur hier niet het niveau van het prachtige Christmas in August (1998) en April Snow (2005), maar toch heeft hij van het overbekende verhaal een visueel fraaie, redelijk boeiende film gemaakt met dank aan een uitstekende cast en de prachtige settings.

Ik vind het steeds weer een traktatie Jessie Buckley aan het werk te zien. Zo ook in deze bijzonder vermakelijke klucht, waarmee ik mij –ondanks het toch wel voorspelbare verhaal– kostelijk heb vermaakt.

Net als bij de andere films van Steve McQueen —een van de betere regisseurs van het huidige tijdvak— legt een knap geconstrueerd script een degelijk fundament onder deze gelaagde en geslaagde misdaadfilm. Neem daarbij het gedegen acteerwerk van Viola Davis (solide als altijd), Colin Farrell (overtreft zichzelf) en good-old Robert Duvall en je hebt een onderhoudend geheel. Meest opvallende verschijning: de boomlange blondine Elizabeth Debicki. Die mag van mij vaker in beeld komen.

Mooi romantisch drama over twee tieners, die aan weerszijde van de Berlijnse Muur leven. Interessante invalshoek om te kiezen voor een enigszins naïef, maar vastberaden West-Duits meisje en haar relatie met de zanger van een Oost-Duitse punkgroep.

Overtuigende vertolkingen van Anna Bertheau en Antonio Wannek tegen de achtergrond van de meedogeloze Oost-Duitse bureaucratie en Stasi-praktijken.

Het manco van deze film is dat je als toeschouwer weet dat er niets aan de hand is tussen Clark Gable en zijn secretaresse Jean Harlow. Het langzaam groeiende wantrouwen van Myrna Loy ten opzichte van haar man is voornamelijk gebaseerd op suggestieve roddels en toevalligheden. Het zou de spanning van de film ten goede gekomen zijn als men ook bij de toeschouwer enige twijfel had gezaaid. Nu is het jammer genoeg een vrij vlak verhaal.
Van de topcast springt Harlow er zonder meer uit. Zij laat andermaal zien dat ze veel meer is dan de blonde seksbom, waarvoor zij vaak versleten wordt. Het lijkt er op dat Gable en Loy de automatische piloot hebben aangezet. Mede daardoor komt het geheel nogal inspiratieloos over. Jimmy Stewart staat nog helemaal aan het begin van zijn carrière en heeft niet meer dan een bijrolletje.

Provocerende film over losgeslagen tieners, die in hun normloze kuddegedrag hun grenzen steeds verleggen. Als het de bedoeling van regisseur Eller is geweest om te choqueren, dan is hij daar volgens mij redelijk in geslaagd. Afgezien daarvan stelt de film niet veel voor. Vooral het acteerwerk laat nogal wat te wensen over. Blijkbaar heeft Eller dat minder belangrijk gevonden dan het schieten van schokkende plaatjes.

Grauw drama over een jonge politieagent, die tijdens de Jodenvervolging in Antwerpen psychologisch in het nauw komt door zijn collaboratie met de Duitse bezetter. Aangrijpend oorlogsdrama over gewetenswroeging. Prima rol van Stef Aerts.

Onderhoudende film met Reese Witherspoon in een verrassende en aansprekende rol als de avonturierster, die een enorme uitdaging aangaat in een poging zichzelf te herontdekken om vandaar uit haar leven weer op de rails te krijgen. Sommige flashbacks zijn wat kort door de bocht, maar daar staat tegenover dat er ruime aandacht is voor het afwisselende natuurschoon. Dat de film gebaseerd is op werkelijke ervaringen, maakt 'm toch enigszins bijzonder.

Schier eindeloze trails als deze vind je trouwens te kust en te keur in de nagenoeg onbewoonde gebieden van Amerika. Bij gebrek aan training en conditie heb ik mij daaraan overigens nooit gewaagd.

Matig romantisch drama, dat zich van lieverlee lijkt te ontwikkelen tot een waar tranendal. Probleem is evenwel je dat niet warm of koud wordt van hun lotgevallen, vanwege het ontbreken van enigerlei vorm van chemie tussen de beide fotogenieke protagonisten en vanwege hun matige acteerprestaties.

David Lynch en ik: dat klikt van geen kanten. Ik vind het allemaal pretentieus, mystiek geknutsel. Zo van kijk mij eens, kan ik niet heel aparte films maken en ik gooi er bovendien lekker wat bloot en bloed (mooie alliteratie trouwens, vind ik zelf) tegenaan, dan komen de kijkers vanzelf. Van mij had Lynch zich de moeite kunnen besparen.

Van de samenwerking tussen Diane Ladd en haar echte dochter Laura Dern ben ik trouwens nog maar zelden onder de indruk geraakt, hoewel ik moet toegeven dat beiden in deze film boven hun normale doen uitstijgen. Nicolas Cage heb ik eigenlijk nog nooit op een bijzondere acteerprestatie kunnen betrappen.

Vier * voor de cinematografie en de mooie soundtrack, maar twee * aftrek voor het waardeloze verhaal, de hoogdravende dialogen en de visuele liflafjes. Met name aan de verwijzingen naar The Wizard of Oz heb ik mij geërgerd.

Ik ben nog één Lynch film liggen (The Straight Story). Ik ben benieuwd, maar mijn verwachtingen zijn bij voorbaat niet hoog gespannen.

Tegenvallende Clara Bow film. In vergelijking met haar andere films en met films uit dezelfde periode is het allemaal weinig verheffend qua inhoud van het verhaal en qua acteerwerk. Clara Bow kan veel beter (zie: It (1927) en ook Fredric March is nog ver verwijderd van het hoge niveau dat hij als acteur zou bereiken vanaf medio jaren ’30. Jammer.

Dat is in Days of Wine and Roses (mijn persoonlijke mening).

Bijzonder interessant drama, strak geregisseerd door Elia Kazan en met mooi, ingetogen acteerwerk van de drie hoofdpersonages. Jammer alleen dat het conflict met de plaatselijke bevolking over de gelijke betaling van zwarte arbeiders wat oppervlakkig uitgewerkt wordt. Maar verder een uitstekende film.

Een mooie film over een alleenstaande moeder, die koste wat het kost carrière wil maken als countryzangeres. Ik heb aan de film een goed gevoel overgehouden, niet in de laatste plaats door de lekkere countrymuziek, die rijkelijk aanwezig is.

Jessie Buckley is een aangename verrassing, niet alleen als zangeres, maar ook als actrice. Julie Walters heb ik sinds Educating Rita (1983) nog nooit op een zwakke acteerprestatie kunnen betrappen.

Voor mij typisch zo’n film waarvan ik het jammer vond, dat ie afgelopen was.

Zoals je mag verwachten zijn de beide protagonisten bloedmooi en een beetje wild. Dat kun je van de film in zijn geheel niet zeggen. Het is een formuleachtig misdaadverhaal zonder verrassingen. Als het de bedoeling was de schoonheid van Sarah Laine en Sandra Mccoy te promoten, dan zijn de filmmakers daar goed in geslaagd. Daar houdt het verder wel mee op.

Sfeervol relaas van de vrijgevochten “super”-groupie Uschi Obermaier, eind jaren 60, begin jaren 70 dé icoon van het Duitse jongerenverzet tegen het establishment, hoewel zij naar eigen zeggen nauwelijks geïnteresseerd was in politiek. Zij heeft destijds vooral naam gemaakt door het bed te delen met o.a. Jimi Hendrix, Keith Richards en Mick Jagger.

Het casten van de sensuele look-a-like Natalia Avelon als Obermaier en van Alexander Scheer als Keith Richards is een schot in de roos. Wie iets van de sfeer wil proeven van de hoogtijdagen van de toenmalige hippiebeweging mag deze film niet missen. Vooral in dát opzicht een waardevolle film.

Aan acteertalent geen gebrek in deze romcom. Het zijn evenwel paarlen voor de zwijnen omdat het in plaats van een samenhangend verhaal veeleer een verzameling losse schetsjes is. Oudgedienden als Close, Malkovich en Stewart laten een uitgewoonde indruk achter. Ik had vooraf redelijk hoge verwachtingen gezien de sterrenbezetting, maar dat uiteindelijk viel vies tegen.

Deze psychologische thriller ontbeert spanning. Het is een braaf verhaal met een overbodig christelijk sausje over een jonge vrouw, die worstelt met haar herinneringen aan een dramatische gebeurtenis tijdens haar jeugd. Matig.

Leuk coming-of-age filmp over de besognes van een vlotte tiener met twee minderbegaafde ouders. Mooi dat regisseur/schrijver Matt Smukler die ouders nergens belachelijk maakt, maar je kunt er af en toe wel om lachen. Jammer dat de bijrollen van Jean Smart en Jacki Weaver af en toe over de top gaan. Afgezien daarvan een vermakelijk filmpje met een boodschap, dat je met een goed gevoel achterlaat .

Matig drama over een gaandeweg disfunctioneel gezin. De film focust op de enige zoon, waardoor de gebeurtenissen om hem min of meer uit de lucht komen vallen. Vanuit het niets meldt zijn vader zich bij de brandweer voor een job ver van huis. Eveneens vanuit het niets heeft zijn moeder van de ene op de andere dag een relatie met een veel oudere man. Wat meer diepgang en/of context zou welkom zijn geweest.

Gelukkig zorgt het acteerwerk voor enige compensatie, zodat de film naar mijn smaak nog net een voldoende scoort maar het houdt allemaal niet over. Mulligan en Gyllenhaal hebben in het verleden wel beter werk afgeleverd.

Matige boekverfilming over de liefdesrelatie tussen twee personen, die in alles elkaars tegenpolen lijken. Via een testament worden de twee samengebracht met een erg voorspelbare afloop. Een tamelijk kleffe bedoening.

Regisseur Thomas McCarthy is een rasverteller. Hij heeft nog maar drie films gemaakt, maar in korte tijd is hij uitgegroeid tot een van mijn favoriete regisseurs. Ook in deze film komt McCarthy met uit het leven gegrepen personages, wars van elke vorm van glamour. Het is vooral McCarthy’s oog voor de kleine dingen, voor details (in beeld en dialoog), die zijn films tot een boeiend geheel maken. Het zijn “warme” films, die het hart op de juiste plaats hebben en je met een goed gevoel achterlaten. Een schitterende mix van komedie en drama, met sterke vertolkingen van Paul Giamatti en Alex Shaffer.

Uitstekende thriller met een degelijk rechttoe-rechtaan verhaal, prima acteerwerk en wonderschone locaties als decor. Film laat zien dat een zorgvuldig opgebouwd scenario zonder allerlei fratsen en overbodige kunstgrepen nog steeds het beste werkt in dit genre. Knap gedaan door Taylor Sheridan.