Opinions

Mooi drama met een aangrijpend verhaal over een vaak vergeten aspect van de Tweede Wereldoorlog. Fraaie opnamen van de desolate omgeving van Alberta (Canada).

Prima acteerwerk van Anna Friel en in het bijzonder van Brenda Fricker als haar schoonmoeder.

Wonderlijk dat blijkbaar maar weinig mensen deze film gezien hebben, terwijl het toch een van de betere oorlogsdrama's is.

Spijkerharde film over een gezin, dat er aan de buitenkant vrij normaal uitziet, maar heimelijk van binnen op afschuwelijke wijze tot op het bot ontwricht is. De film voelt dan ook op meerdere momenten bijzonder ongemakkelijk aan. Een compliment voor regisseur Tim Roth voor zijn compromisloze aanpak en voor de debuterende Lara Belmont en Freddie Cunliffe, die beiden op weergaloze wijze invulling geven aan bijzonder moeilijke rollen. Dit is zo’n film, waarbij ik geruime tijd nodig heb om te bekomen. Een film ook, die ik nooit zal vergeten, vrees ik. Een topper met een wel erg toepasselijke titel.

Aangrijpende, realistisch ogende film over Britse VN-soldaten, die vanwege hun beperkte mandaat met lede ogen moeten toezien hoe de strijdende partijen tijdens de oorlog in Bosnië over en weer de meest beestachtige oorlogsmisdaden begaan. Eens te meer wordt aangetoond dat de burgerbevolking steevast het voornaamste slachtoffer is van dit soort politieke conflicten en dat de wreedheid van mensen blijkbaar geen grenzen kent. Uitstekend dat de film ook aandacht besteedt aan de terugkeer van de soldaten in het dagelijks leven, want zoals veteraan amadeus01 in zijn commentaar schrijft: “Toen begon de ellende pas echt”.

Alles aan deze film —het acteerwerk, de regie, het camerawerk— is van een zeer hoog niveau. Heftig.

Typisch zo’n film die ik allang vergeten was tot ik ‘m onlangs tegenkwam in een MovieMeter Contest van Zandadder. In vergelijking met mijn eerste kijkbeurt vele decennia geleden ben ik inmiddels dermate goed bekend met New York om het gegoochel van regisseur Walter Hill met locaties als storend te ervaren. Maar los daarvan is het binnen het genre van streetgang films een alleszins redelijk onderhoudende film.

Deborah van Valkenburgh schijnt nog steeds films te maken, maar eerlijk gezegd heb ik van haar ná deze film niets meer vernomen. Dat verwondert mij trouwens niet.

Matige en wat warrige film over verveelde en vervelende, doorgedraaide tieners tijdens de 'roaring twenties'. Aardig thema als uitgangspunt, mede omdat e.e.a. gebaseerd is op echte gebeurtenissen. Niettemin weet de film niet echt te boeien. Dat komt o.a. door het trage tempo én omdat de film eigenlijk in het begin al verraadt hoe het gaat aflopen.

Het gelijknamige boek van Henry James is meerdere male verfilmd, o.a. in 1949 onder de titel The Heiress door meester-regisseur William Wyler met een fabuleuze Olivia de Havilland in de titelrol.

Die film is naar mijn mening stukken beter dan deze tamelijk doffe versie, die ondanks de topcast nogal vlak overkomt. Ik vind Agnieszka Holland een prima regisseur, maar ik heb de indruk dat een romantisch kostuumdrama niet helemaal haar ding is.

De sterrencast loopt wat ongeïnspireerd en doelloos rond in deze zweverige thriller met weinig spanning en actiefilm met weinig actie. Zonde van al dat talent. Een matige film.

Een schrijnend sprookje over een meisje, dat binnen de kortste keren door iedereen vergeten wordt, zelfs door haar klasgenoten en haar vader. Een met raadsels omgegeven film omdat de regisseur weigert om ook maar een tipje van de sluier op te lichten. Wellicht is het feit, dat het meisje niet over elektronische hulpmiddelen beschikt, bedoeld als een hint dat mensen, die geen moderne communicatiemiddelen gebruiken, in onze jachtige en o zo vluchtige samenleving heel snel vergeten worden.
Hoe dat ook zij, regisseur Horie heeft over dit thema een emotioneel beladen film gemaakt met een pakkende rol van Akari Hayami als het gekwelde meisje. Apart, boeiend, maar vooral tragisch.

Film over een vrouw, die vastzit in een langeafstandshuwelijk en in een poging haar verveling te doorbreken slavin wordt van een SM-meester. Daar waar het eerste deel van de film tamelijk raadselachtig is, is het tweede deel rijkelijk gevuld met vrij heftige SM-scènes terwijl het verhaal er niet beter op wordt. De debuterende Mitsu Dan doet deze rol nog eens over in het veel betere Amai Muchi [Sweet Whip] (2013) van Takashi Ishii. Opvallende cameo van Aya Sugimoto als “collega-slavin”.

Een drama? Een thriller? Van alles een beetje; net niet voldoende om echt indruk te maken. Op het acteer- en camerawerk valt weinig aan te merken, op de continuïteit van de film des te meer.
Ik vind de openingsscène én het begin van het verhaal, waarin Hana nog een klein meisje is, met voorsprong het beste deel van de film. De incestueuze verwikkelingen en de daaruit voortvloeiende dramatiek wisten mij amper te raken.

Na een (te) lange introductie komt het verhaal pas echt op gang nadat de protagoniste op vakantie is geweest bij haar zwangere vriendin. Dat moment markeert een knik in deze karakterstudie van een jonge vrouw, die zichzelf er voortdurend van overtuigt dat ze beter af is als ze alleen blijft. Een aardige, lieve film, maar niet een die lang zal blijven hangen.

Bittere, maar niettemin mooie film over de lotgevallen van Hindoestaanse weduwen in India, die ongeacht hun leeftijd volgens de regels na Manu na de dood van hun echtgenoot de rest van hun leven als verschoppelingen moeten slijten. Verbijsterend dat fundamentalisten van hoofdreligies als het christendom, de islam en het hindoeïsme zich in hun geestelijke armoede laten leiden door eeuwenoude geschriften, alsof de tijd én het denken al die eeuwen heeft stilgestaan.

Regisseur Deepa Metha over dit nog steeds bestaande anachronisme een schrijnende film gemaakt, die tot nadenken stemt. Het schitterende slotbeeld plaatst een passend uitroepteken! Kippenvel.

Film brengt niet helemaal wat ik er van verwacht had. Hoewel je van het circus zelf maar weinig te zien krijgt, zijn het verhaal en de hectische sfeer best aardig, maar de verwachte romantiek is slechts dunnetjes gezaaid en ook het acteerwerk van de hoofdpersonen laat nogal wat te wensen over. Met uitzondering wel van Reese Witherspoon die een gedegen vertolking neerzet.

The Greatest Show on Earth (1952) en Trapeze (1956) zijn veel betere circusfilms.

P.S. Hal "Deep Throat" Holbrook ziet er met zijn 85 jaar nog best goed uit, maar dat terzijde.

Mae Clarke was op slag “hot”, nadat James Cagney een halve grapefruit in haar gezicht had geduwd in Public Enemy (1931), een fameuze scène die in vrijwel elk geschiedenisoverzicht van Hollywood terug te vinden is. Universal wilde Clarke’s plotselinge roem zo snel mogelijk verzilveren en deed dat door haar de hoofdrol te geven in de verfilming van Robert Sherwood’s toneelstuk over een aan lager wal geraakte showdanseres.

Mae Clarke heeft de studio op zijn wenken bediend, want ze zet in deze film een uitstekende vertolking neer. Jammer dat haar tegenspeler Kent Douglass er eerder uitziet als een brave koorknaap dan als een soldaat, die elk moment teruggestuurd kan worden naar het front. Zijn beperkte mimiek en theatraal optreden doen de film geen goed, maar het acteren van Mae Clarke en het boeiende verhaal zorgen ervoor dat deze film toch een ruime voldoende verdient.

De remake uit 1940 met Robert Taylor en Vivien Leigh heeft weliswaar dezelfde personages en achtergronden, maar is feitelijk een heel andere film die ik zeker kan aanbevelen.

Het verhaal is gebaseerd op hetzelfde toneelstuk van Robert Sherwood als de originele, gelijknamige film uit 1931 met destijds een uitstekende Mae Clarke in de rol van Myra. Hoewel de personages en hun achtergronden globaal hetzelfde zijn, wordt het verhaal in deze “remake” toch iets anders verteld. Daar hoeven we overigens niet rouwig om te zijn, want naar mijn bescheiden mening is deze versie uit 1940 een van de meest romantische films ooit. In ieder geval romantischer dan zijn wat vinnige voorganger. Tegelijkertijd is het een regelrechte tranentrekker. Dat is vooral te danken aan het sublieme acteerwerk van Vivien Leigh, die op overtuigende wijze een van de beste rollen uit haar rijke carrière neerzet. In Robert Taylor vindt zij een volwaardige tegenspeler.
matthijs_013 noemt het hiervoor “een werkelijk tijdloze film”, een kwalificatie die ik van harte onderschrijf en die van toepassing is op meer films uit de gloriejaren van Hollywood.

Een intens familiedrama in twee bedrijven. Ik vond het eerste bedrijf (voor de knip in het verhaal) aangrijpender dan het tweede. Regisseur Shults speelt met kleuren en muziek om sfeer en gemoedstoestanden te accentueren. Hoewel dat niet altijd geslaagd is, zorgt het wel voor een aparte kijkervaring. Vermeldenswaard zijn in ieder geval de vertolkingen van Taylor Russell en van Kelvin Harrison Jr. als haar broer, om wie het allemaal draait. Een bijzondere film.

Te dik aangezet melodrama over een familietragedie. Naast moederliefde vormen vooral rancuneuze gevoelens tussen twee zusters het centrale thema van deze film. Een echte tranentrekker, waarin de tranen rijkelijk vloeien.

Dat klopt. De karakters van de hoofdpersonen bleven allemaal vrij oppervlakkig. Er is vooral aandacht voor de ontberingen onderweg en dat vond ik onvoldoende om er een echt spannende film van te maken, te meer omdat je bij de inleiding al weet hoe het afloopt. Ik had hier eigenlijk meer van verwacht.

Dit hartverscheurende drama over een schijnhuwelijk van een naïef meisje en de verstrekkende gevolgen daarvan heeft mij diep geraakt. Het is mijn eerste kennismaking met D.W. Griffith als regisseur en ondanks het stichtelijke verhaal smaakt het naar meer.

Ik ben vooral onder de indruk geraakt van het acteerwerk van de frêle Lillian Gish. Niet alleen vanwege haar mimiek, maar ook omdat zij zelf de scène speelt op de drijvende ijsschotsen (net als haar tegenspeler Richard Barthelmess trouwens). Naar verluidt heeft Gish door bevriezing van haar polsen aan die scène blijvend letsel overgehouden. Dat heeft haar overigens niet weerhouden om een formidabele carrière op te bouwen, die maar liefst een periode van 75 jaar beslaat.

Ik kan mij de tijd niet heugen dat ik nog eens een film(pje) van “De dikke en de dunne” heb gezien. Toegegeven ze lijken allemaal op elkaar door de ingesleten maniertjes en door het feit, dat je de meeste grappige situaties al mijlenver ziet aankomen. Ondanks de sleet, waarvan enigszins sprake is, blijft het toch genieten. Ook van deze film, die voldoende kolderieke momenten kent om weer eens lekker ontspannen uitbundig te kunnen lachen. En dat gaat nooit vervelen. Mij althans niet.

Deze Bollywood-remake van Stepmom (1998) heeft —ondanks de zeer ervaren cast met hoofdrollen voor Kajol en Kapoor— erg veel last van overacting. Verrassend genoeg zijn het deze keer vooral de kinderen die er weinig van bakken. Goed beschouwd zonde van de tijd en de moeite.

Waargebeurd sportdrama. Door de focus vooral te richten op de wederopbouw van het football team is duidelijk te zien, dat deze film gemaakt is voor het Amerikaanse publiek.

Dat vind ik een beetje jammer. Ik had graag gezien dat er meer aandacht was geweest voor de traumaverwerking door de nabestaanden, wier leven verwoest werd door de ramp maar die niet betrokken waren bij die wederopbouw, zoals de serveerster in het restaurant en de jongen, die het niet meer kan opbrengen om opnieuw het veld op te gaan.

Het acteerwerk is goed, zeker van de zijde van David Strathairn.

Ik weet niet zeker meer wat ik allemaal voorbij heb zien komen, maar het was over algemeen redelijk amusant. Sowieso is het een leuk idee om de heldenrollen aan kinderen te geven, terwijl volwassen noodgedwongen passief blijven. Op sommige momenten best leerzaam. Geen topfilm, maar heel aardig voor een keer.

Verslag van een regelrechte nachtmerrie met een prachtige rol van Tilda Swinton. Jammer alleen dat het karakter van Kevin niet wat dieper uitgewerkt wordt, waardoor je als toeschouwer blijft zitten met de vraag waarom.

Zoals de synopsis al doet vermoeden een waar tranendal. De film begint vrij luchtig, maar vrij spoedig begint de voorspelde tragische ontwikkeling de toonzetting van de film te domineren. Yoon-a Song en Hyang-gi Kim zetten beklijvende vertolkingen neer. Van Kim –hier als 9-jarige in een van haar eerste rollen– heb ik inmiddels nagenoeg alle films gezien. Een nog steeds erg jonge actrice, die het m.i. waard is om te volgen.

Prima klucht, die tegen het einde langzaam maar zeker stoom verliest en dus net iets te lang duurt. De eerste helft is echter ijzersterk, niet in de laatste plaats dankzij het onwaarschijnlijke verhaal. Maar dat hoort zo bij een klucht, vind ik. Bogart en Ustinov zijn goed bezig in voor hen toch wat ongebruikelijke rollen. Zeer vermakelijk, voor het grootste deel dan toch.

Deze bijzonder matige film is in feite een showcase voor Bing Crosby. De man heeft natuurlijk een prachtige stem, maar de liedjes die hij in deze film vertolkt zijn maar zozo. Dat geldt eigenlijk voor heel de film, waarin Carol Lombard min of meer voor spek en bonen meedoet. Het enige hoogtepunt is de hilarische rondleiding die George Burns krijgt langs de “uitvindingen” van zijn vaste partner Gracie Allen.

Eindelijk weer eens een Amerikaanse komedie, die goed te pruimen is. Een opvliegende stoethaspel (Sudeikis) en een vergane glorie stripper (Aniston) vormen samen “een gezin” met twee tieners, waarvan de jongen (Poulter) nogal wereldvreemd in het leven staat en het vroegrijpe meisje (Roberts) de gedragingen van haar tijdelijke familieleden meewarig aanschouwt. Een bont gezelschap, maar in feite een stuk “normaler” dan het echte gezin van de Fitzgeralds, die ze tijdens hun reis regelmatig ontmoeten. Dit ontmoetingen tussen de twee gezinnen waren qua humor te geforceerd en over de top en dat geldt ook voor de rol van de drugsbaron (Ed Helms). Maar verder kent de film voldoende geslaagde grappen voor bijna twee uur aangenaam amusement. Leuk.

Als Mark Harmon en Jon Cryer van stal gehaald worden, dan betekent dat vaak dat je een probleem hebt. Ongetwijfeld leuk en romantisch bedoeld, maar niet echt leuk en niet echt romantisch. Alleen voor momenten dat je niks anders meer te kijken hebt.

In potentie biedt het plot stof voor een actueel misdaaddrama over de gevaren van chat sites. De film draagt evenwel te veel kenmerken van een haastig gemaakte televisiefilm met slordig acteer- en camerawerk, waardoor het nooit spannend wordt.