Opinions

De vrouwen van een gesloten religieuze gemeenschap worden stelselmatig misbruikt door de mannen. Na de zoveelste verkrachting maken zij van de kortdurende afwezigheid van de mannen gebruik voor onderling beraad over wat hen te doen staat. Een emotionele rollercoaster met aansprekende vertolkingen van de sterrenbezetting. Een van de beste films uit 2022.

De film speelt niet in Bolivia (zoals de plotbeschrijving suggereert), maar is geïnspireerd door een voorval aldaar.

Vermakelijke komedie die de tand des tijds niet helemaal ongeschonden heeft doorstaan. Helena Bonham Carter steelt de show.

Verfilmd succesvol toneelstuk over “wie doet het met wie” in de high society van New York en de bijbehorende roddels. Ook de roddelaars laten zich ondertussen niet onbetuigd.

De cast telt de crème de la crème van de Hollywood actrices van vlak voor de oorlog. Er doen alleen maar vrouwen mee. Een van de weinige kansen om de toenmalige MGM-ster Norma Shearer aan het werk te zien. Ze doet het heel goed, maar de ster van deze film is ongetwijfeld Rosalind Russell, die met haar mitrailleur-monologen iedereen omver blaast; het begin van een succesvolle carrière als comédienne.

Geen dijenkletser, maar niettemin erg leuk.

Sensuele komedie, die na een matig begin langzaam aan beter wordt. Wat meer verhaal en wat minder seks zou de film mijn inziens goed hebben gedaan, want de erotische scènes zijn te dominant. Het acteerwerk houdt niet over, met uitzondering van de debuterende Chae-yi Yoon, die best aardig voor de dag komt.

Ondanks de uitzonderlijk hoge waardering op IMDb met de nodige scepsis aan deze film begonnen. Wel, van die scepsis was al snel niet veel meer over. Het is een grensverleggende film over liefde, vriendschap, volharding en het omgaan met het anders zijn.

Gaandeweg wordt je helemaal ondergedompeld in dit verhaal over de broze overlevingsdrang van een jongen, die vanwege zijn uiterlijk altijd en overal een buitenbeentje is omdat hij niet past in het verwachtingspatroon van "normale" mensen. Hoezo normaal? Vooral zijn klasgenoten geven deze film een oorverdovende boodschap mee.

Knap werk van onze eigen Arjen Tuiten, die Jacob Tremblay omtovert tot een geloofwaardige Auggie.

Na het al even beklijvende The Perks of Being a Wallflower (2012) —ook over een enigszins zonderling figuur— is het pas de tweede film van Stephen Chbosky. Smaakt naar meer.

Dramedie met een slap verhaal dat –net als het manuscript van de professor– alle kanten uitvliegt. De sterke cast kan niet verhinderen dat het al met al een tegenvaller is.

Zoals apolicum terecht opmerkt, Justin Timberlake doet inderdaad pijn aan de ogen. Neem daarbij dat Kate Winslet vrijwel continu over de top gaat, dan valt het niet mee voor Juno Temple en James Belushi om de meubelen nog te redden. Toch komen ze een heel eind, in weerwil van het feit dat de film uitgaat als de spreekwoordelijke nachtkaars.

Een paar uitzonderingen daargelaten ben ik nooit een fan geweest van Woody Allen films. Deze film bevestigt mijn gevoelens dienaangaande.

Ik houd niet zo van stripfiguren en bijgevolg ook niet van films met superhelden of –heldinnen. Niettemin heb ik mij —min of meer tot mijn eigen verbazing— goed vermaakt bij deze antioorlogsfilm. Dat is in de eerste plaats de verdienste van regisseur Patty Jenkins, die de film niet alleen een boodschap maar ook een vette knipoog heeft meegegeven, en voorts van Gal Gadot vanwege haar lekker ontspannen invulling van de titelrol. Jenkins en Gadot zorgen er beide voor dat je de film niet al te serieus moet nemen en vooral moet zien voor wat het is: dik twee uur amusement met een (helaas) utopische boodschap.

Ondanks zijn tekortkomingen vind ik deze vlotte film een stuk leuker dan andere superheldenfilms, die naar mijn smaak doorgaans veel te zwaar op de hand zijn en het niveau van een niet al te spannend jongensboek nauwelijks overstijgen.

Een teleurstellend vervolg van de eerste Wonder Woman film uit 2017. Het waardeloze script nodigt uit tot overacting en dat gebeurt dan ook prompt. De openingsscène in een ver verleden is nog veelbelovend. Daarna gaat het snel bergafwaarts. Gal Gadot is het aanschouwen altijd wel waard, maar de rest van cast bakt er niet veel van. Dat kan ook moeilijk anders met zulk slecht basismateriaal.

In zijn kern een film over godsdienstwaanzin. In Ierland, dat in het midden van de 19e eeuw nog aan het bijkomen is de Grote Hongersnood (méér dan een miljoen doden!), wordt een tiener door haar familie met steun van weldoorvoede ouderlingen uitgehongerd om “een wonder” te simuleren. Een akelig verhaal met degelijke optredens van Florence Pugh als de Engelse verpleegster, die vrij snel doorheeft dat er iets niet klopt, én van Kila Lord Cassidy als het “slachtoffer”. De secundaire verhaallijn over de relatie tussen de journalist en de verpleegster is een ietwat vreemde eend in de bijt.

Sfeervolle film over een desolaat dorpje, dat zwaar getroffen is door de tsunami. In een desolate omgeving ontwikkelt zich een liefdesrelatie tussen twee mensen, die beiden op zoek zijn naar genegenheid. Tegen het einde ontspoort de film met een ontknoping, die zomaar uit de lucht komt vallen en totaal niet past bij de ingetogen sfeer van het voorafgaande. Dat doet de film als geheel geen goed.

Film met twee parallelle verhaallijnen, waarin een jongen letterlijk in de voetsporen van zijn grootmoeder stapt. Kunstig geconstrueerd is het zeker, maar het is ook weer niet zo dat ik nagelbijtend op het puntje van m’n stoel heb gezeten. Ik deel de mening van wibro dat het fraaie zwart-wit gedeelte met een uitstekende Millicent Simmonds als protagonist verreweg het meest interessante deel van de film is. De andere verhaallijn, die vijftig jaar later speelt, is ronduit saai en de ontknoping is uiteindelijk weinig verrassend. Daardoor steekt de film in z’n geheel naar mijn mening amper boven de middelmaat uit.

Aardige musical over Willy Wonka, voortbordurend op het verhaal van Roald Dahl. Leuk, maar niet zo leuk als het oorspronkelijke verhaal uit 1971. De muziek en de liedjes liggen wel lekker in het gehoor.

Tumultueuze actiefantasie met een mix van martial arts, komedie, magie en ietsiepietsie romantiek. Niet helemaal mijn ding, maar de film wordt in het tweede, hedendaagse deel van lieverlee beter. Wel erg enerverend.

Uitstekende coming-of-age film over een jonge student, die het stadse leven verruilt voor een leven in een afgelegen gemeenschap die zich bezighoudt met bosbouw. Het leuke, ontspannen verhaal over de saamhorigheid van gewone mensen, de fraaie cinematografie en de eerste klas vertolkingen maken dit tot een feel good movie pur sang. De film deed me overigens denken aan (het nog mooiere) Shinkokyû no Hitsuyô (2004) (ook met Masami Nagasawa).

Ik ben een leek, maar het komt mij voor dat paranoïde schizofrenie een moeilijk thema is om te verfilmen. Regisseur Freudenthal komt echter een heel eind door er a.h.w. een bijzondere coming-of-age film van te maken. Een empathische film die valse sentimenten weet te vermijden en daardoor van begin tot eind je aandacht weet vast te houden.

Een prachtige film. De regisseurs Klugman en Sternthal hebben een gelaagd script geconstrueerd dat knap in elkaar zit: een verhaal in een verhaal in een verhaal. Een soort dubbele raamvertelling dus. Elk van die verhalen kent zijn eigen dramatische momenten, die mij meer dan eens kippenvel bezorgden.

De cast is in topvorm en ook de soundtrack is erg fraai. Al met al, een bijzonder fijne kijkervaring.

Probleem met dit soort dansfilms is dat die allemaal op elkaar lijken. Het is a.h.w. een opeenstapeling van clichés. Een samengeraapt zooitje dat uiteindelijk als winnaar te voorschijn komt, is allesbehalve origineel. Het enthousiasme van de jeugdige cast zorgt er evenwel voor dat de film alsnog net aan een voldoende scoort.

Onschuldige komedie over twee mooie vrouwen, die samen een bedrijfje in sex toys beginnen. Niet alle grappen zijn geslaagd, maar de (k)luchtige toon zorgt voor bijna twee uur pretentieloos vermaak. Hier en daar last regisseur Jung een paar meer serieuze wendingen in. Die komen de film niet ten goede.

Een heel ontroerende film over een van de vele inktzwarte bladzijden uit de geschiedenis van Zuid-Afrika.

Volgens mij de beste rol ooit van Barbara Heshey, maar het is de jonge Jodhi May, die absoluut de show steelt. Wat een debuut! Je moet er wel van begin af aan bij zijn om Jeroen Krabbé te zien, want hij is zo weer verdwenen.

Aangrijpend vakwerk van regisseur Chris Menges (eigenlijk een cameraman) met bovendien een heel mooie cinematografie. Vooral de opnames in de townships (gefilmd in Zimbabwe) zijn prachtig.

P.S. Onbegrijpelijk genoeg is deze film volgens mij in Nederland niet te koop. Ik heb hem 2e-hands gekocht bij Amazon.

Zowel inhoudelijk als qua vormgeving een gedateerde film over de moeizame relatie tussen een Amerikaanse would-be kunstenaar en een Hongkong hoertje.

Ik vind dat William Holden in vergelijking met zijn tijdgenoten ten tijde van de grote Hollywood studio’s vaak ondergewaardeerd wordt, maar uiterst matige films als deze dragen daar volgens mij wel aan bij.

Een met veel gevoel gemaakte film over twee eenzame vrouwen, die beiden vastzitten in liefdeloze huwelijken en de leegte in hun bestaan trachten op te vullen met wederzijdse intieme gevoelens. Het donkere karakter van het verhaal wordt extra geaccentueerd door de sobere en sombere enscenering.

Een beklemmend drama met eerste klas acteerwerk van een ingetogen Katherine Waterston en een opnieuw verrassend sterke Vanessa Kirby (Pieces of a Woman). Erg mooi.

Warme film over twee vrouwen, die zich tot elkaar aangetrokken voelen tegen de achtergrond van het strenge Zuid-Afrikaanse apartheidssysteem met zijn talloze regeltjes en verboden. De karakterverschillen en de ontluikende liefde in een conservatieve omgeving maken deze film tot een onderhoudend geheel.

Koreaans scholierendrama over pesten uitmondend in seksueel misbruik, gevolgd door een gewelddadige confrontatie. Ik krijg zo langzamerhand het gevoel dat pesten en/of dominant gedrag wereldwijd populair is onder jongeren. Film mist een beetje vaart, maar zit verder prima in elkaar mede dankzij het acteerwerk van de jonge cast.

De zoveelste Douglas Sirk film waarover ik niet enthousiast kan worden. Een min of meer standaard “Dynasty”-verhaal over het buitensporig (vaak lachwekkend) gedrag van een puissant rijke oliefamilie wordt overgoten met extravagante kleuren én met acteerwerk, dat vrijwel continu over de top gaat. In het bijzonder Robert Stack doet een poging schmieren tot kunst te verheffen. Door dat alles lijkt het erop dat de film een farce van zichzelf probeert te zijn. Volgens sommige commentaren is dat ook de bedoeling van Sirk. Zal best, maar aan mij is dat niet besteed.

Hoewel het verhaal gebaseerd is op waargebeurde feiten, is dit niet de meest boeiende film van Hitchcock. Het eerste deel gaat nog wel, maar vanaf het moment dat Balestrero zelf op onderzoek uitgaat om zijn onschuld te bewijzen en zijn vrouw geestelijk begint af te takelen wordt het verhaal een stuk minder interessant. Dat komt mede omdat Vera Miles duidelijk moeite heeft om haar teloorgang geloofwaardig in beeld te brengen. Henry Fonda zet daarentegen weer een gedegen vertolking neer, maar dat ben ik van hem gewend.

Vrolijke komedie over misverstanden, die voortvloeien uit een persoonsverwisseling. Veel drukte, want de cast brengt nagenoeg continu volop leven in de brouwerij. De film komt weliswaar uit Pakistan, maar lijkt in alles op een Bollywood productie, inclusief de muziek én de aanwezigheid van veel mooie vrouwen. Het verhaal, de kleurrijke cinematografie en het acteerwerk maken dit tot een amusant geheel.

Aangrijpend docudrama met heel fraaie rollen van Julia Ormond, Mahershalalhashbaz Ali, Tonea Stewart en Lisa Arrindell Anderson.

Overal ter wereld worden fouten gemaakt bij rechtszaken, maar het justitiële systeem van de Verenigde Staten spant zo’n beetje de kroon. Enerzijds heb jij daar een jury, waarvan de leden vaak op wraak belust zijn, en anderzijds een openbare aanklager, die vooral wil scoren met het oog op zijn (politieke) carrière. De waarheidsvinding is het voornaamste slachtoffer van dit archaïsche systeem.

De zaak van Calvin Willis komt ook aan de orde in de emotionele documentaire After Innocence (Jessica Sanders, 2005), waarin soortgelijke gerechtelijke dwalingen de revue passeren.

Film over loyaliteit, moed, volharding en liefde ten tijde van de opkomst van Solidarność, begin jaren ’80. Net als eerder bij de Hongaarse opstand (1956) en de Praagse lente (1969) hebben wij in het westen weinig meegekregen van de impact van die sociale omwentelingen op het dagelijks leven in die landen toentertijd.

Deze film poogt een beetje inzicht daarin te geven door het volgen van de tweestrijd van een jonge punkbandleider, die zich in een spagaat bevindt door zijn loyaliteit aan zijn militaire vader enerzijds en zijn verliefdheid op een meisje uit een Solidarność-gezin anderzijds. Onvermijdelijk worden hij en zijn bandleden uiteindelijk gedwongen partij te kiezen. Film gaat helaas uit als een nachtkaars en bevat bovendien een paar rare, volgens mij niet ter zake doende subplots, zoals het avontuurtje met de vrouw van de fanatieke communist. En die vreugdesprong in het laatste shot kan ik ook niet plaatsen...

Enigszins merkwaardig misdaadmysterie verpakt als martial arts film. Ondanks de fraaie cinematographie en choreografie van de actiescènes niet helemaal mijn ding, te meer omdat het acteerwerk van de protagonisten niet overhoudt (m.u.v. Wei Tang, maar die heeft slechts een bescheiden rol).

Peter Chan heeft een paar mooie dramafilms op zijn naam staan (Tian Mi Mi; Qin Ai De). Die hebben duidelijk mijn voorkeur.