Opinions

Een van de mindere films van Ken Loach. Sociale drama's (Ae Fond Kiss, Sweet Sixteen, It's A Free World...) liggen deze regisseur duidelijk beter. Dat is vooral te zien in de gevechtsscenes, die enigszins onnatuurlijk en houterig gebracht worden. Niettemin nogal altijd de moeite van het bekijken waard.

Een landerige film over een niet al te snuggere gijzelnemer van een puissant rijke, arrogante ondernemer en zijn vrouw. Het enige aardige aan de film is de “loontje komt om zijn boontje”-ontknoping. Afgezien daarvan is Lily Collins enkel voor de versiering van de partij. Niets bijzonders.

Rijk geschakeerd oorlogsdrama met van tijd tot tijd ruimte voor humor en romantiek. (Het zou mij niks verbazen wanneer de makers van Pearl Harbor (2001) hun inspiratie gevonden hebben in dit verhaal.) De cinematografie is top. Vooral de enscenering van de luchtgevechten is indrukwekkend. Knap, gezien de tijd waarin deze film gemaakt is. Het zal wel een slok op een borrel gescheeld hebben dat regisseur Wellman kon putten uit zijn eigen ervaringen als gevechtspiloot tijdens de Eerste Wereldoorlog.

Naar verluidt was scènesteler Clara Bow niet erg gelukkig met haar rol, omdat ze die niet sexy genoeg vond en niet bij haar imago vond passen. Wellicht is de korte, overbodige topless scène ingelast om haar onvrede een beetje te temperen.

Ondanks zijn ouderdom nog steeds een film, die meer dan de moeite waard is en die eigenlijk verplichte kost is voor iedere filmliefhebber, al was het alleen maar vanwege het feit dat het de eerste film is die de Oscar voor “Best Picture” in de wacht sleepte. Terecht, voor zover ik dat kan beoordelen.

Knap ook hoe onder verantwoordelijkheid van Paramount de film uit stukken en brokken gerestaureerd is tot een alleszins toonbaar geheel, incl. een passende nieuwe soundtrack.

Gevoelig drama over een af en toe wat cynische driehoeksverhouding. Een boeiend verhaal en fraai camerawerk, al is het niet zo moeilijk om in Venetië mooie plaatjes te schieten.

Helena Bonham Carter speelt naar mijn mening haar beste rol tot nu toe. Sinds het zien van The Spitfire Grill (1996) heb ik een beetje een zwak voor Alison Elliott.

Niet onaardige film over een aan lager wal geraakte coach, die dankzij een onmogelijk lijkende opdracht met vallen en opstaan zijn leven weer enigszins op het spoor krijgt. Niet echt een komedie, maar ook geen drama. Hangt er zo'n beetje tussenin.

Een goede hoofdrol van Sam Rockwell. Ook Julia Rogers' nichtje Emma is best goed, al wordt het wel tijd, dat zij eens wat zwaarder materiaal krijgt om te laten zien wat zij als actrice echt waard is.

Akelige coming-of-age film met een somber verhaal over de interactie tussen nare karakters in een sinistere, troosteloze omgeving. Naargeestig.

Tja, wat moet je hier nou mee? Een filmisch gedicht met weliswaar mooie plaatjes én met een overvloed aan symboliek (waarvan de betekenis mij in veel gevallen ontgaan is), maar overdaad schaadt. Typisch zo’n plotloze art house film, die aan mij niet besteed is. Duidelijk alleen bedoeld voor de liefhebbers.

Film over de explosieve vreemdelingenhaat in een voormalig Oost-Duitse stad. Enerzijds zijn er de rebellerende jongeren, die zichzelf voortdurend lopen op te fokken. Anderzijds de weifelende politici die vanwege het vroegere optreden van de Stasi ten tijde van de DDR de boel op zijn beloop laten. Het meest weerzinwekkend is misschien nog wel het gedrag voor de talloze toeschouwers.

Eigenlijk zijn dit soort films niet geschikt voor mij. Ze roepen zoveel ergernis op dat ik er chagrijnig van word.

De tweede film van Zach Braff als regisseur begint heel grappig, maar verzandt te snel in een tamelijk melancholisch verhaal, tegen het sentimentele aan. De sf-intermezzo's doen de film ook geen goed in mijn ogen. Lang niet zo leuk als Braff’s debuut Garden State.

Ik vind dit een erg leuke komedie, al ik kan niet precies aangeven waarom. Ik kreeg er gaandeweg gewoon een lekker gevoel bij. Het acteren is prima en de keuze om dialogen tot een minimum te beperken door de spreektaal goeddeels te vervangen door lichaamstaal zorgt voor een verrassend geheel. Bovendien zijn de buitenopnamen (in de Schotse Hooglanden) erg mooi. Kortom, een mooie film van Jos Stelling. Allesbehalve “dégoûtant”.

Robert Zemeckis, de man van de “Back to the Future”-films en “Forrest Gump”, laat het volledig afweten in dit slappe sprookje dat gespeend is van noemenswaardige scènes. Ik ken het boek van Roald Dahl niet, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het verhaal van deze film niet af is. Acteurs als Anne Hathaway, Octavia Spencer en Stanley Tucci verdienen sowieso beter materiaal om mee te werken.

Charmante biopic over de Amerikaanse zangeres Jane Froman, die tijdens de Tweede Wereldoorlog erg populair was bij de Amerikaanse troepen (een beetje een tegenhanger van Vera Lynn). Een mooie rol van Susan Hayward, maar de nostalgische soundtrack werd door Froman zelf gezongen. Thelma Ritter is gevat als altijd.

Een pijnlijk filmpje over een studente, die voor de verwerking van een traumatische gebeurtenis de bewoonde wereld ontvlucht. Verstoken van moderne communicatiemiddelen als mobiele telefoon en internet neemt zij in een afgelegen oord de zorg op zich voor een gehandicapte oude man met wie zij ook al geen contact kan maken. Verveling en eenzaamheid beginnen langzaam maar zeker hun tol te eisen.

Een somber psychodrama met een indrukmakende, ongegeneerde vertolking van Joslyn Jensen.

Meesterlijk rechtbankdrama van grootmeester Billy Wilder met leuke wendingen en een komische ondertoon.

De cast laat over de volle breedte geweldig acteerwerk zien met o.a. prima vertolkingen van Marlene Dietrich, John Williams en Francis Compton (rechter), maar dé ster van de film is een fantastische Charles Laughton. Diens interactie met zijn echte vrouw Elsa Lanchester is echt buitengewoon.

Prachtig!

Deze film, gebaseerd op het semi-autobiografische boek van Ernest Claes, laat niet alleen de kwajongensstreken van de Witte laat zien, maar geeft ook een authentiek tijdsbeeld van het plattelandsleven in het begin van de 20e eeuw met het harde boerenleven, de opkomst van het socialisme en het verzet daartegen door de katholieke kerk (al wordt dat beter gedaan in "Daens").

Aan de hand van Robbe De Hert zet Eric Clerckx een overtuigende dwarskop neer. Goed gedaan.

Aardige satire over een eenvoudige plattelandsvrouw, die na een in haar ogen verkeerd afgewikkelde echtscheiding een ware kruistocht begint tegen de gerechtelijke autoriteiten, gaandeweg de nodige slachtoffers makend. Het ware —op zich schokkende— motief van haar campagne wordt pas op het allerlaatste moment onthuld.

Deze komedie kent een aantal grappige dialogen, maar begint ergens halverwege enigszins stoom te verliezen. In de tweede helft van de film is de lol er toch wel een beetje af. De doorgaans glamoureuze Bingbing Fan is haast onherkenbaar als de wat slonzige vrouw, die koste wat het kost haar gelijk probeert te halen.

Regisseur Xiaogang Feng hanteert voor het overgrote deel van de film een soort telescoopkader (zie poster), dat vrij snel begint te irriteren en het uiterlijk van de film geen goed doet.

Het verhaal kent enige gelijkenis met Yimou Zhang’s The Story of Qiu Ju (1992).

Het meest opvallende aspect van deze film vond ik de sfeerwijziging ergens halverwege. De aanvankelijke goed-gevoel-film-met-een-knipoog verandert dan in een serieus drama over de beschikbaarheid van een leukemiemedicijn, dat de meeste patiënten niet kunnen betalen. Opmerkelijk toch wel de onverholen kritiek op het medicijnenbeleid van de Chinese overheid. Naar verluidt is dat beleid onder druk van het waargebeurde verhaal, dat de basis vormt voor deze film, aangepast.

Protagonist Zheng Xu springt eruit als de aan lager wal geraakte medicijnenverkoper annex smokkelaar annex “Robin Hood”. Het zeer gemêleerde gezelschap, dat hem terzijde staat, zorgt ervoor de toon vooral in het eerste deel van de film opvallend luchtig blijft. Van die luchtigheid blijft weinig over vanaf het moment, dat de politie onder druk van een farmaceutische grootmacht zich met de zaak gaat bemoeien.

Een mooie, geschakeerde film van debuterend regisseur Muye Wen. De film doet qua plot wel een beetje denken aan Dallas Buyers Club (2013).

Opnieuw een absolute topfilm van Yimou Zhang. Ontroerend verhaal, prachtige beelden, schitterende muziek van Bao San en... de wondermooie Ziyi Zhang, werkelijk een plaatje en een van mijn all-time favorieten. Wat een geweldige actrice, die een heel scala aan gelaatsuitdrukkingen op onnavolgbare wijze in elkaar kan laten overgaan! Als zij begint te glimlachen heb ik de neiging weg te smelten op de bank.

Ik ben niet zo'n liefhebber van martial art-films. Regisseur Ang Lee en de actrice Ziyi Zhang (Memoirs of a Geisha) waren echter voldoende reden voor mij om deze film toch te bekijken. Ik heb daar absoluut geen spijt van. Vooral de balletachtige vechtscènes en achtervolgingen vond ik mooi in beeld gebracht, zoals trouwens de hele cinematografie én het verhaal van deze film mij wel aanspraken.

Drama over een jonge moeder, die mishandeld wordt door haar echtgenoot. Wanneer zij geen uitweg meer ziet, komt zij ten einde raad tot een wanhoopsdaad. Die wending in het verhaal voel je lang van tevoren aankomen. Niettemin een beklijvende film over huiselijk geweld.

Romantisch drama over de turbulente relatie tussen een notoire ex-rokkenjager, die moeite heeft het verleden achter zich te laten, en zijn achterdochtige nieuwe vriendin. Shaofeng Feng en Ni Ni doen hun best, maar het weinig opwindende script nodigt niet uit tot het leveren van een topprestatie. Eigenlijk vormen de fraaie beelden van nachtelijk Beijing nog het beste deel van de film.

Een doorsnee verhaal over de nouveau riche van China, gefilmd tegen de spectaculaire skyline van Beijing. Nogal clichématig, zij het dat de afwijkende manier waarop de succesvolle zakenvrouw omgaat met haar twee aanbidders best leuk is om te zien.

De grote attractie van deze film is natuurlijk Bingbing Li, die op middelbare leeftijd nog niets van haar schoonheid heeft verloren en wat dat betreft met gemak kan concurreren met die andere Bingbing (Fa).

Chinese remake van de Julia Roberts bioscoophit uit 1997. Best aardig, maar als je het origineel gezien hebt, is het verhaal zo overbekend dat het amper kan boeien. Dat laat onverlet dat de uitvoering van de film goed verzorgd is. Vooral Qi Shu doet haar best om haar Amerikaanse tegenhanger te doen vergeten en ze komt een heel eind.

Ik ben niet zo laaiend enthousiast al vele forumleden hier voor mij. Toegegeven het is een goede film, maar hij duurt minstens een uur te lang. Dat komt vooral omdat in het middengedeelte te veel een herhaling van zetten plaatsvindt (peptalk, extravagante seksfeestjes). Bovendien vind ik het jammer dat de film zich vrijwel exclusief focust op de illegale praktijken van Belfort en slechts in een paar scènes aandacht schenkt aan de relatie met zijn vrouwen, terwijl zijn buitenechtelijke strapatsen daar toch volop aanleiding voor geven... lijkt mij. Net als de meeste films van Scorsese, die ik gezien heb, is het opnieuw een degelijke film, maar geen film die mij lang zal heugen. Daarvoor vind ik het verhaal niet interessant genoeg.

De titel van deze film verwijst naar de regio Wolynië in het noordwesten van de huidige Oekraïne, waar in het hartje van de Tweede Wereldoorlog door Oekraïnse milities massaslachtingen zijn aangericht onder etnische Polen.

De barbaarse gruwelijkheden komen in het tweede deel van de film uitvoerig in beeld. Zozeer zelfs dat de genreaanduiding “drama” volgens mij beter vervangen kan worden door “horror”, omdat de afschrikwekkende wreedheden het verhaal van de film van lieverlee helemaal overschaduwen. Jammer dat het verhaal nogal versnipperd verteld wordt. Let op de gewetenloze, opzwepende rol, die de orthodoxe geestelijkheid destijds gespeeld heeft.

Slappe en totaal overbodige remake van de bijzonder geestige Franse komedie Un Éléphant Ça Trompe Énormément (1976). Film dankt zijn faam vooral aan de sexy Kelly LeBrock, maar daar hebben we na haar volgende film (Weird Science) nauwelijks nog van gehoord. En van dat sexy is inmiddels ook niet veel meer over.

Fritz Lang heeft een aantal indrukwekkende misdaadfilms gemaakt: M (1931), The Big Heat (1953) e.a. Dit lijkt niet meer dan een aardig, sfeerrijk tussendoortje, dat bij vlagen niettemin best spannend is. Mooi trouwens, zoals @stefan dias hierboven schijft: dat einde-met-een-glimlach.

Chaotische psychologische thriller over een alleenstaande vrouw, die niet weet of zij hallucineert of dat de gebeurtenissen in haar omgeving echt zijn. Gezien de talloze uitschieters kreeg ik het idee dat de cast last had van hetzelfde euvel. Onevenwichtig, om het vriendelijk uit te drukken.

Rauw psychologisch drama met een hoog realiteitsgehalte en indrukwekkende rollen van Gena Rowlands en Peter Falk. De uitermate knappe regie van John Cassavetes zorgt ervoor dat de kijker meegezogen wordt in de doffe ellende, die deze mensen elkaar aandoen. Je begint je vrij snel wel af te vragen, wie van de twee hoofdpersonen de weg het meeste kwijt is.

Geinige tragikomedie, waarin een aantal vrouwen hun voornaamste frustraties van zich af praten in spitse dialogen, soms met een dramatische ondertoon, soms best geestig. Typisch zo’n actieloze film, die —deels door mannelijk chauvinisme vermoed ik— ondergewaardeerd is. Ik probeer daar geen last van te hebben. Ik vind het wel leuk dat een aantal sexy vrouwen openhartig over hun ervaringen praten op dezelfde nonchalante manier als mannen vaak doen. Bovendien is de cast uitstekend op dreef, in het bijzonder Adrianne Palicki en Connie Britton. Vermakelijk.