Opinions

Aan het commentaar van stefan dias (5 augustus 2011) heb ik weinig toe te voegen.

Echt een topfilm met bovendien een fantastische soundtrack.

Maar dat komt misschien omdat ik al zo'n 40 à 50 jaar fan ben van de veel te vroeg gestorven Patsy Cline.

Protagoniste Paola Cortellesi debuteert als regisseur met een uitstekend drama over huiselijk geweld, dat door haar doelbewust luchtig wordt gehouden. De vormgeving in de naoorlogse neorealistische stijl geeft de film extra cachet. De optimistische “afrekening” op het einde met het patriarchaat is even verrassend als welkom. Ik heb hier echt van genoten.

Prachtige film met een fraai gevlochten verhaal en topprestaties van een absolute topbezetting. Met name de vrolijke noot die Scola veelvuldig hanteert, maakte mij een beetje melancholisch over m'n eigen idealen van vroeger en wat daarvan terecht gekomen is (ik heb goed geboerd hoor, maar toch?!). Dat de drie vrienden onbedoeld hun grote liefde (Stefania Sandrelli) aan elkaar doorgeven, waarbij de cirkel uiteindelijk rond blijkt te zijn, vind ik een mooie vondst. Een juweeltje.

Interessante film over een prepuber en diens relatie met zijn naaste familie. Hoogtepunten van de film zijn de intermezzo’s met interviews van leeftijdgenoten over hun toekomst en de toekomst van de wereld. De jonge Woody Norman steelt de show.

Naar verluidt is het dorpje Cabarete in de Dominicaanse Republiek een waar paradijs voor kitesurfers. Liefhebbers van deze sport mogen deze film daarom niet links laten liggen. Voor anderen is het een simpel verhaal over een eenvoudige jongen, die in zijn drang naar een carrière als topsporter met de verkeerde mensen in aanraking dreigt te komen. Als film niet bijzonder, maar sommige beelden van het surfen zijn erg spectaculair.

Aangrijpende biografie over een Italiaanse non, die eind 19e eeuw samen met een handvol zusters naar de sloppenwijken van New York wordt gestuurd om haar straatarme landgenoten te helpen, vooral op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg. Een film over vastberadenheid en onverzettelijkheid van een assertieve religieuze, bij wie “kan niet” niet voorkomt in haar woordenboek. Een fraaie rol van Cristiana Dell'Anna. Ik houd wel van dit soort drama’s over donkere pagina’s in de Amerikaanse geschiedenis.

Leuke, ouderwetse komedie zoals ze die tegenwoordig (helaas) niet meer maken.

Lekker gespeeld van Walter Matthau, Goldie Hawn en de enige, echte koningin van het witte doek Ingrid Bergman.

Grappig en gezellig.

Dat de feiten hier en daar niet kloppen, dat zal best. Welk docudrama heeft daar geen last van? Ik vind het in ieder geval een hele mooie film met een vlot lopend verhaal en ook het acteren is dik in orde. Zeker Beyoncé Knowles is een meevaller en haar vertolkingen van de nummers van Etta James zijn grandioos. "All I could do was cry": kippenvel.

Een merkwaardige film, waarin realiteit en surrealisme naadloos aan elkaar geplakt worden. Boeiende karakters en prima acteerwerk. Cinematografisch lijkt het een beetje op een stripboek, maar ik sluit niet uit dat dat de bedoeling van Marc Erlbaum is. Best aardig om een keer te zien.

In navolging van andere regisseurs komt nu ook de Canadees Jean-Marc Vallée met een puzzelfilm. Ik hoop niet dat dat een trent wordt, maar voor 'n keertje is het best leuk. Wel had Vallée de hint over de relatie tussen de twee verhalen best wat eerder mogen geven, want nu word je tijdens driekwart van de film op het verkeerde been gezet.

Wat [i[Café de Flore[/i] meeheeft zijn de mooie beelden, de fraaie soundtrack en het goed verzorgde acteerwerk, vooral van Vanessa Paradis in een voor haar a-typische rol. Évelyne Brochu heeft niet zo veel te doen in deze film, maar op momenten dat ze in beeld is, is ze wel nadrukkelijk aanwezig.

Best aardig, maar minder dan Vallée's C.R.A.Z.Y. (2005).

Gezellige, in mijn ogen typisch Vlaamse film over een gezin, dat halverwege de jaren 80 door de vader wordt meegesleurd in zijn enthousiasme over de komst van de Paus naar België. Zoals je vanaf het begin voelt aankomen, gaat dat natuurlijk fout en dat heeft vergaande gevolgen voor zijn relatie met zijn vrouw en in het bijzonder met zijn jongste dochter, die een centrale rol speelt in deze semi-autobiografische tragikomedie, naar verluidt geïnspireerd door jeugdherinneringen van regisseur Lenny van Wesemael. De hele cast is sterk bezig. Vooral de prachtrol van de jonge Chloë Daxhelet maakt indruk.

Inhoudsloze relatiekomedie zoals die tijdens de vooroorlogse crisisjaren door Hollywood aan de lopende band gemaakt werden. De film stelt visueel en narratief weinig voor. Hij draait enkel om de seks appeal van Loretta Young en een schmierende Tyrone Power. Matig.

Wanneer een bruidegom op de dag van zijn huwelijk niet komt opdagen, gaat de furieuze bruid op zoek naar hem. Uiteindelijk belandt zij in een merkwaardig café, dat enkel van middernacht tot zonsopkomst geopend is. Films waarin de fantasie de vrije loop wordt gelaten kunnen heel aangenaam zijn, maar je kunt ook overdrijven. Dat is naar mijn smaak hier het geval. Het acteerwerk is aardig, maar het verhaaltje over tijdreizen is nep in de ware zin van het woord. Matig.

Niemendalletje.

Uitstekend regiedebuut van Ruben Alves. Een gezellige komedie met prima acteerprestaties en een prachtige soundtrack. Vooral de fado “Prece” gezongen door Catarina Wallenstein tegen het einde van de film bezorgt je kippenvel. Leuke cameo van de bekende Portugese voetballer Pauleta (Paris Saint-Germain).

Ik zou willen dat er meer van zulke komedies uitgebracht worden.

Mooie film over een vrouwengevangenis, waar een bange jonge vrouw min of meer noodgedwongen, maar vooral door toedoen van een sadistische bewaakster van lieverlee een grondige metamorfose ondergaat. Sterke rollen van Eleanor Parker en Hope Emerson. Beslist de moeite waard.

Boeiende psychologische thriller over een assertieve vrouw, die uit verveling het keurslijf van haar huwelijk ontvlucht op zoek naar sensuele spanningen, deels uit nieuwsgierigheid, deels uit lustgevoelens. Haar nymfomaan gedrag leidt er echter toe dat ze op een dag wakker wordt een soort bunker.

Ik ben doorgaans niet erg geporteerd van overdadig bloot in een film, maar deze keer heeft het mij minder gestoord dan anders omdat het meestentijds in het verhaal past. Maar… die scènes in de martelkamer hadden van mij niet gehoeven. Dat soort vernederingen staan mij erg tegen.

Mede door de schakeling tussen heden en verleden een spannende film met een beklijvende hoofdrol van Chantal Demming, die alles aspecten van haar gevarieerd personage (de nymfomane, het slachtoffer en de patiënt) met overtuiging over het voetlicht brengt. Ook de rest van de cast en de regie zijn dik in orde. Een prima film.

Al in de openingsscène is te zien dat de filmmakers niet de moeite hebben genomen om eerst een fatsoenlijk script in elkaar te zetten. Ook het acteerwerk en de actiescènes zijn belabberd, de debuterende Jonathan Demme onwaardig. Maar ja, zoals bekend, producent Corman vond andere dingen belangrijker.

Het is goed dat er organisaties zijn die oproepen tot het bestrijden van mensenhandel. Ik vraag mij af of deze film, die in dat kader gemaakt is, daarbij behulpzaam is. Het is een slordig gemaakte film —diep ondergedompeld in een christelijk sausje— over de zoektocht naar twee jonge meisjes die door hun vader verkocht worden om zijn gokschulden te kunnen voldoen.

Het verhaal, het acteer- en camerawerk, het laat allemaal veel te wensen over. Het hartverscheurende probleem van handel in jonge meisjes verdient een betere aanpak, dan dit ongetwijfeld goedbedoelde gepruts.

Regelmatig herzie ik films. Soms meerdere malen. Maar het is de eerste keer dat ik een film binnen het tijdsbestek van nog geen anderhalve maand 3x bekijk. Dat unieke gebeuren is deze film ten deel gevallen. Na de derde kijkbeurt ben ik nog net zo gegrepen als bij mijn kennismaking met deze film. Voor de eerste keer sinds mijn lidmaatschap van dit forum (zomer 2009) heb ik met dit juweeltje een nieuwe nummer 1 bovenaan mijn Top 10. Met dank aan regisseur Colm Bairéad en een fenomenale titelrol van Catherine Clinch.

William Friedkin’s zwanenzang is een (overbodige) remake van de krijgsraadklassieker van Edward Dmytryk. Nog steeds een film met een stevig verhaal (verplaatst naar de Golf Oorlog), maar komt over het geheel genomen niet in de buurt van het Humphrey Bogart origineel uit 1954.

Mooie film met een sterke rol van Kristen Stewart.

Alleszins de moeite waard.

Een vrolijke, uitbundige musical in een western jasje die zorgt voor ruim anderhalf uur puur vermaak. Dat kun je met een gerust hart aan Doris Day overlaten, een entertainer pur sang. Behalve dat ze geweldig kan zingen heeft ze ook een goed gevoel voor komedie.

Het slotnummer “Secret Love” is zonder twijfel een van de mooiste filmsongs uit de jaren ’50. Kathy Kirby heeft daarmee tien jaar later nog een tophit gehad.

Ja, daar snap ik ook niks van.

"You're nude in The Daily Telegraph, dear. Can you pass the bacon?"

Heerlijke komedie met humor, waarop de Britten het patent lijken te hebben. De film gaat hilarisch van start, maar naar het einde toe raakt de fut er een beetje uit. Hoewel op feiten gebaseerd past met name de trip naar Amerika niet echt in het verhaal. Zonde.

Helen Mirren en vooral Julie Walters zijn steengoed.

De film is in ieder geval een stuk vermakelijker dan de platvloerse Hollywood-komedies, die met hun onderbroekenlol tot mijn verbazing in MM vaak hoog scoren.

Sterke film waarin gespannen, romantische en hilarische momenten moeiteloos met elkaar verweven zijn. Minpuntje: Armand Assante als Amerikaanse legerofficier. Eens te meer het bewijs dat Hollywood-acteurs niet goed passen in Oosteuropese films.

Mijn tweede film op rij van de Portugese regisseur António-Pedro Vasconcelos. Deze gaat over corruptie en afpersing, geloof ik. Ik weet dat niet zeker, want ik was te vaak afgeleid wanneer Soraia Chaves in beeld kwam. Wow! Wat een traktatie! Ik herinner mij dat het liedje “Daar gaat ze” (Clouseau) door mijn hoofd begon te spoken: "En zoveel schoonheid heb ik nooit verdiend."

Binnenkort nog maar een keer opzetten, misschien dat ik dan beter bij de les kan blijven. Dat zal sowieso geen beproeving zijn.

Dramatische reconstructie van het bordeelschandaal dat midden jaren ’70 de regering van Zweden vlak voor nieuwe verkiezingen ernstig in verlegenheid bracht, omdat ministers, hoge ambtenaren e.d. regelmatig klant waren van een chique hoerenmadam, die ook minderjarige meisjes als prostituee liet werken.
De film heeft naar mijn gevoel een iets te lange aanloop nodig alvorens tot de kern van de zaak te komen. Maar het tweede deel zit aardig in elkaar en wordt ook best spannend. De film eindigt als de spreekwoordelijke nachtkaars, maar dat is niet zo verwonderlijk want er is vanwege de politieke lading nooit klare wijn geschonken.

De film vertelt het melodramatische verhaal van een vrijgevochten, mooie vrouw, die in haar turbulente leven tussen uitersten heen en weer geslingerd wordt, een rol die Clara Bow gegoten zit als een strakke avondjurk: een vader met wie zij voortdurend overhoop ligt; een echtgenoot die haar nog op de huwelijksdag in de steek laat; een stevige vechtpartij met een rivale in een nachtclub; een baby die om het leven komt bij een brand; en last but not least de onthulling van een geheim op het sterfbed van haar moeder. Daarbij durft de film thema’s aan te roeren, die in die tijd eigenlijk ongehoord waren, zoals buitenechtelijke zwangerschap, interraciale relaties en transseksualiteit. Kortom een indrukmakend drama, dat ik zeker kan aanbevelen.

De talrijke plotwendingen en stemmingswisselingen vergen een heel scala gevarieerde emoties. Clara Bow zet een bijzondere prestatie neer door die emoties ongekunsteld en onbevangen over het voetlicht te brengen. Dit was haar voorlaatste film. Wat zonde dat zo’n getalenteerde actrice, die de overgang van stomme film naar geluidsfilm door haar heldere stem moeiteloos maakte, er zo vroeg de brui aan heeft gegeven, al dan niet door omstandigheden gedwongen..

Met het overrulen door het Hooggerechtshof van Roe v. Wade (1973) inzake abortus werd de klok afgelopen zomer in Amerika een halve eeuw teruggedraaid. Deze film gaat nog verder terug, naar de roerige jaren 60 toen abortus een illegale praktijk in sombere achterkamertjes was. De film laat zien hoe de vrouw van een strafrechtadvocaat min of meer noodgedwongen in aanraking komt met die praktijk. Vandaaruit ontwikkelt zij zich tot een van de voorvechtsters. Een interessante film over een pregnant (excusez le mot) onderwerp. De film lijkt mij vooral bedoeld als bijdrage aan de felle Amerikaanse discussie over abortus.

Een mooi, zonnig verhaal in een mooie, zonnige omgeving, maar het komt op mij iets te bedachtzaam, iets te gemaakt, iets te idyllisch over. Ik heb dat wel vaker bij scenario's van James Ivory. Een enkele uitschieter daargelaten mis ik de spontaniteit, die naar mijn mening een liefdesrelatie de broodnodige warmte geeft. Het is allemaal nogal behoedzaam en veilig. De stichtelijke, tamelijk jaloerse monoloog van de vader tegen het einde was er wat mij betreft in ieder geval te veel aan.
De film voldeed over het algemeen genomen niet aan mijn allicht te hoog gespannen verwachtingen.