Opinions

Braaf gefilmd, middelmatig docudrama over The Hollywood Madame. Verhaal wordt vooral verteld door de voice-over en te weinig door de beelden.

Jamie-Lynn Sigler (Meadow Soprano) ziet er trouwens een flink stuk frisser uit dan de echte Heidi Fleiss. De film is sowieso gevuld met een hele stoet appetijtelijke dames.

Aardig om een keer gezien te hebben.

Het bijzondere aan deze film is dat ie geïnspireerd is door waargebeurde feiten en dat het de eerste Hollywood film is, die in zijn geheel op locatie (Chicago) is opgenomen. Daarnaast zetten James Stewart en Lee J. Cobb degelijke rollen neer, zoals van hen te verwachten is.

Over het geheel genomen is het een nogal afstandelijk docudrama, interessant om te volgen. Maar daar heb je het wel mee gehad. Tenslotte nog een leuk weetje: Joanne de Bergh, die de vrouw van Frank Wiecek speelt, was afkomstig uit Den Haag.

Beetje ouderwets aandoende romantische avonturenfilm met een leuke vertolking van Jack Oakie in een voor hem stereotype rol. De film is mede bekend geworden door het feit dat Loretta Young en Clark Gable aan deze eerste film van hen beiden een liefdesbaby overhielden. Niet verwonderlijk trouwens, want de chemie tussen Young en Gable is onmiskenbaar.

Ik moest onmiddellijk denken aan de Franse verzetsfilm Les Femmes de l'Ombre (2008). Ook deze feministische film over drie vrouwen, die ieder op eigen wijze een bijdrage leveren aan de strijd tegen de Nazi’s, kent meer dan voldoende meeslepende momenten.

Spannend en gebaseerd op drie waargebeurde verhalen. Het verhaal over Noor Inayat Khan (gespeeld door de getalenteerde Indiase actrice Radhika Apte) had wat mij betreft best wat uitvoeriger mogen zijn.

Hoofdrolspeelster Sarah Megan Thomas, die ook verantwoordelijk was voor het scenario, hield aan het maken van deze film een gescheurde achillespees over. Achteraf gezien niet zo verwonderlijk.

Spannende thriller, die aan geloofwaardigheid inboet op het moment dat Jordan zelf op zoek gaat naar het meisje. Dat is een vreemde en onnodige twist, maar... ook tijdens het laatste deel vergoedt de spanning veel.
Ondanks haar nog jonge leeftijd heeft Abigail Breslin al best een indrukwekkende lijst met films op haar naam staan.

Realistisch drama over het dagelijks leven van mensen in een smalle straat (calléjon), waar iedereen iedereen kent. Over de kroegeigenaar, die na een huwelijk van 30 jaar eindelijk toegeeft aan zijn homoseksuele geaardheid. Over een mooie jonge vrouw, die de sleur van alledag zat is en nieuwe ervaringen wil opdoen. Over een “lelijk eendje” van middelbare leeftijd, dat wanhopig op zoek is naar een partner en een beetje liefde.

Uitstekend scenario, opperbest acteerwerk en prima regie van Jorge Fons ( Rojo Amanecer, 1990). Kortom: een erg mooie film. Zo uit het leven gegrepen.

Liefhebbers van deze film kan ik het in Barcelona gesitueerde equivalent Tapas (2005) van harte aanbevelen.

Erotische satire met als centraal thema de rolwisseling in “the battle of the sexes”. De film past prima in de slagschaduw van de seksuele revolutie eind jaren 60, begin jaren 70 en zou volgens mij heden ten dage niet meer gemaakt worden vanwege de sindsdien hervonden preutsheid. Zo’n openhartige openingsscène zou nu niet meer kunnen, denk ik.

Minder grappig dan ik mij meende ter herinneren, maar ja, toen was ik vele decennia jonger dan nu. De film heeft door de tand des tijds toch wel wat aan frivoliteit ingeboet. Niettemin nog steeds het aanzien waard, al ik het jammer dat de altijd charmant ogende Brigitte Fossey niet meer heeft dan een veredeld bijrolletje. Opmerkelijk dat Jean-Pierre Marielle toentertijd wel vaker dit soort rollen toegeschoven kreeg

Boeiend relaas over de dagelijkse besognes van een kamermeisje in een luxe hotel. Er gebeurt niet zoveel, maar toch weet regisseur Lila Avilés een zekere empathie en onderhuidse spanning op te bouwen. Fraaie tour-de-force van Gabriela Cartol in de titelrol.

Deze Buster Keaton haalt het niet bij de overige films, die ik totnogtoe van hem gezien heb. Weliswaar is er andermaal een overvloed aan kolderieke situaties, maar teveel grappen voel je deze keer van te voren aankomen. Niettemin goed voor een plezierig uurtje.

Deze film over een roemruchte schandvlek op het Amerikaanse blazoen komt (te) laat op gang. Pas is de tweede helft gaat Kristen Stewart ten volle de confrontatie aan met Peyman Maadi. Het moet gezegd Stewart houdt zich goed staande tegenover dit acteerkanon uit Iran (Jodaeiye Nader az Simin, Metri Shesh va Nim, e.a.).

Hoewel er niet bijster veel gebeurt, zorgen zij er samen voor dat de film alsnog een ruime voldoende scoort.

Een jonge prostituee heeft het geld, dat zij tijdens de oorlog heeft verdiend, ter bewaring toevertrouwd aan de pastoor van haar geboortedorp. Als ze na de oorlog haar zuurverdiende lires komt opeisen, blijkt de pastoor al geruime tijd overleden te zijn. Diens opvolger heeft het geld gebruikt voor de inrichting van een tehuis voor weeskinderen en buitenechtelijke oorlogskinderen. Min of meer noodgedwongen, want van het gemeentebestuur, dat het tehuis het liefst ziet verdwijnen, krijgt hij alleen maar tegenwerking. De prostituee wordt de spelbal tussen de schuldbewuste pastoor en de tegendraadse burgemeester met zijn bekakte trawanten.

Een kundig gemaakt bewogen drama in neorealistische stijl over de scherpe sociale tegenstellingen in het naoorlogse Italië. Haar rol van prostituee in deze film betekende min of meer de grote doorbraak voor de nog jonge Gina Lollobrigida.

Overigens heeft regisseur Zampa in hetzelfde jaar ook een Engelse versie van deze film gemaakt, getiteld Children of Chance met Patricia Medina in de hoofdrol.

Ik ben er trouwens nu ook achtergekomen dat de beroemde Lancaster-Kerr vrijscène in de branding uit From Here to Eternity een kopie is van een scène uit deze film.

Ik heb ambivalente gevoelens overgehouden aan deze film. Ik moet eerlijk bekennen dat ik enerzijds vaak hartelijk gelachen heb omdat de gedragingen van de zwakbegaafden dikwijls kostelijke scènes opleverden, maar anderzijds voelde ik mij daarbij soms toch wat minder op mijn gemak.

Het gebeuren voor en achter de camera leert wel dat we mensen, die “anders” zijn niet te snel terzijde moeten schuiven en even respectvol moeten behandelen als "normale" mensen.

Hoed af trouwens voor regisseur Javier Fesser, niet alleen voor zijn regie, maar ook voor zijn besluit om te kiezen voor acteurs die ondanks een geestelijke handicap gewoon zichzelf mogen spelen. Dat maakt dit tot een bijzondere, leerzame film. En hij is daarnaast erg grappig.

Onschuldige high school-film.

Kijkt lekker weg.

Meer van hetzelfde. Hoeveel van dit soort high schoolfilms zijn er eigenlijk?

Een van de vele romcoms die Kathryn Bernardo en Daniel Padilla samen gemaakt hebben. Een suikerzoet, voorspelbaar verhaal, dat weinig of geen verrassingen bevat. Een typische dertien-in-een-dozijn film. Bernardo kan wel aardig acteren, maar Padilla bakt er niet veel van.

Niet mijn ding. Cornish en Ledger leveren prima acteerwerk af, maar de film laat de kijker op een belangrijk onderdeel in het ongewisse: de beweegredenen voor het drugsgebruik. In dat verband is het jammer dat de woedeuitbarsting van Candy naar haar moeder niet uitgewerkt werd. Verder heb ik mij ongelooflijk geërgerd aan het Dan-personage. Die laat zijn vriendin/vrouw voor hoer spelen, terwijl hij zelf voortdurend uit z’n neus zit te vreten.
Een rauwe, realistisch ogende film, maar het feit dat Candy en Dan er na jaren van intensief drugsgebruik nog tamelijk kakelfris uitzien draagt niet bij aan de geloofwaardigheid van het verhaal.

Bittere tragedie over een gezin, dat sinds de verdwijning van de moeder gebukt gaat onder de nukken van een barse vader met wie de beide kinderen nauwelijks contact kunnen krijgen. De tegenstellingen komen nog meer op scherp te staan wanneer een mishandelde prostituee in hun midden verschijnt.

Een pakkende film met soms schitterende, soms beklemmende beelden. Los van het verhaal tillen de stemmige soundtrack en het verzorgde acteerwerk van de hele cast deze film naar een hoog niveau. De aanwezigheid van de actrice Đỗ Thị Hải Yến is een traktatie voor het oog; veel mooier kom je niet vaak tegen.

Omdat de focus van de film ligt op de liefdesgeschiedenis van Doc en Suzy is dit in mijn beleving veeleer een verfilming van Steinbeck’s “Sweet Thurday”, het vervolg op diens boek “Cannery Row”. Het resultaat is een nogal gekunstelde mix van romantiek, drama en humor, maar helaas ontspoort de film een paar keer (kikkerjacht, vechtpartij met studenten). Desondanks is de film goed te doen, vooral dankzij Nick Nolte en een hilarische Frank McRae.

Aansprekend familiedrama met een aantal emotionele momenten zonder over de schreef te gaan. Een boeiend verhaal, dat dankzij opperbest acteer- en camerawerk (ook van de fraaie omgeving) prima in beeld wordt gebracht. Een geschakeerde glansrol van Yuh-jung Youn als de bejaarde grootmoeder, die er als duiker een verrassend beroep op na houdt.

Hele mooi film. Het verhaal wordt sfeervol en heel rustig verteld, met prima vertolkingen van Nanni Moretti en Blu Yoshimi (als zijn dochtertje). Zoals wel vaker in Italiaanse films is de achtergrondmuziek ook deze keer weer heel erg passend. Net als de titel van de film trouwens.

OMG, wat een film! Ik kan mij de tijd niet heugen dat ik nog zo’n beklemmend drama heb gezien. In het commentaar van De filosoof kwam ik de zinsnede een “film over de onderkant van de onderkant” tegen. Een rake typering.
Het is een hartverscheurend verhaal over machteloze ouders, over hun vroegwijze zoontje die wil dat ze om die reden stoppen met kinderen maken en over een kansloze vluchtelinge. Deze rauwe, bewogen film over onvoorstelbare armoede, overlevingsdrang, zorgzaamheid, uitbuiting en aanverwante misstanden heeft diepe indruk op mij gemaakt.

Ik kende Nadine Labaki tot nu toe enkel van twee van haar voorgaande films, het prachtige Sukkar Banat (2007) en het kostelijke Et Maintenant, On Va Où? (2011). Hier overtreft zij zichzelf. Niet alleen het scenario, maar ook de acteerprestaties die zij aan haar deels zeer jonge cast weet te ontlokken zijn verbluffend, net als het camerawerk in de chaotische sloppenwijk.

Gezeten in een comfortabele stoel ben ik door dit dramatische meesterwerk compleet van de sokken geblazen. Het is jaren geleden dat ik mijn top-10 nog eens moest aanpassen. Dat ga ik nu toch maar eens doen.

Gedramatiseerde reconstructie van de Anjerrevolutie. Het duurt even voor duidelijk is wie wat doet in deze film, maar vanaf het moment dat de militairen het regeringsgebouw belegeren, ontwikkelt zich een boeiend verslag van deze staatsgreep zonder bloedvergieten. De massale steun van de bevolking is goed voor een flinke dosis kippenvel. Mooie tijden waren dat toch.

Anders dan @jan01 hierboven heb ik weinig humor in deze film kunnen ontdekken, op één moment na toen de militaire colonne met tanks en pantservoertuigen op weg naar het centrum van Lissabon plotseling stopte omdat het verkeerslicht op rood stond! Volgens mij is deze scène bedoeld om nog eens aan te geven hoe zachtaardig het karakter van deze staatsgreep was.

Ik vind Paolo Virzì een van de beste Italiaanse regisseurs van het huidige tijdgewricht. Ook met deze film en het door hemzelf geschreven scenario laat hij dat weer zien. Het verhaal zit knap in elkaar en geeft — tegen de achtergrond van een onderzoek naar een dramatisch ongeval— een actueel inkijkje in de rücksichtsloze zucht naar zelfverrijking in de financiële wereld tijdens de hedendaagse crisis. In dat licht bezien is de slotscène met feestende graaiers een afknapper. Dat ligt overigens niet aan de film maar meer aan mijn eigen gedachten daarover. Intrigerende, gelaagde film, uitstekend geregisseerd door Virzì en met een in het oog springende vertolking van Valeria Bruni Tedeschi, een actrice die eigenlijk nooit verzaakt.

Negen films hebben Errol Flynn en Olivia de Havilland samen gemaakt, zeven daarvan onder leiding van Michael Curtiz. Dit is de eerste met een nog erg jonge De Havilland en een onervaren Flynn. Hoewel al hun films meer dan de moeite waard zijn (i.h.b. The Adventures of Robin Hood) is deze avonturenfilm naar mijn smaak meteen hun beste, dankzij de formidabele actiescènes en het romantische sausje waarmee de film overgoten is. Jammer alleen van het wat slappe einde, maar afgezien daarvan erg vermakelijk.

Dit kun je met recht een heel aparte film noemen. Het verhaal gaat over een idealistische, strikte vader, die middels de opvoeding zijn kinderen wil wapenen tegen wat hij ziet als de uitwassen van de moderne samenleving. Uiteraard leidt dat af en toe tot grappige confrontaties met die samenleving, maar de ondertoon van deze film vol verrassingen blijft ernstig.

Viggo Mortensen zet een dijk van een vertolking neer en dat kan ook gezegd worden van zijn kinderen, die er bijvoorbeeld niet voor terugdeinzen hun grootouders ordinair vertoon van rijkdom en onethisch ruimtegebruik te verwijten.

Een boeiende, vanwege zijn verhaal ongewone film. Hoewel de film niet belerend overkomt mag hij best tot nadenken stemmen.

In weerwil van een goed presterende Gregory Peck een tegenvallende avonturenfilm. Het verhaal is van een kinderlijke eenvoud, met wat goede wil te vergelijken met een spannend jongensboek. De uitvoering onder leiding van Raoul Walsh bevat nogal wat slordigheden met als toppunt de make up van “El Supremo” (Alec Mango), die er uitziet als een slecht geschminkte Zwarte Piet. O ja, Virginia Mayo doet ook mee, maar dat is zoals te doen gebruikelijk alleen maar voor het schieten van mooie plaatjes.

Stripboeken of stripboekverhalen kunnen mij zelden of nooit bekoren. Deze film vormt daarop geen uitzondering. Zat in Wonder Woman (2017) tenminste nog een idealistische boodschap verstopt, dit is vooral chaos met bij wijze van spreken veel geschreeuw en weinig wol. Niet mijn ding.

Tom Hanks is geweldig op dreef in deze docudrama-achtige thriller over de kaping van een containerschip. Ik ben er natuurlijk niet bij geweest, maar net als in Bloody Sunday weet regisseur Greengrass een zeer realistisch beeld van de gebeurtenissen te schetsen. Mede door het voortreffelijke optreden van de Somalische nieuwkomers is het spannend van begin tot eind. De ontlading van kapitein Phillips bij de dokter ontlokte ook bij mij een diepe zucht. Uitstekende film.

Teleurstellende thriller met een haast zwakzinnig verhaal over een vrouw, die vanwege een obsessie voor een vroegere vriend extreme veiligheidsmaatregelen neemt. Haar al te naïeve kinderoppas gelooft haar praatjes tot het te laat is. Van begin tot einde volstrekt ongeloofwaardige televisiefilm, gespeend van enige logica.

Een vrolijke en meesttijds luchtige film over mensen in en om een autowasserette. Ik heb de film een eeuwigheid geleden al wel eens gezien, maar dat is zo lang geleden dat ik mij daarvan weinig kon herinneren (behalve de titelsong en de aanwezigheid van Melanie Mayron). Alsof het de eerste keer was heb ik zodoende door deze herziening best een aangename middag beleefd. Een simpele en leuke film, zonder pretenties, toeters of bellen.