Opinions

Mijn waardering voor deze film geldt in het bijzonder het uitzonderlijke acteerwerk van de kleine Ana Torrent. Het is vooral haar overtuigende rol, die je gefascineerd doet kijken naar een jong meisje dat op een haast terloopse manier probeert af te rekenen met het trieste verleden vol onbegrepen verdriet en corruptie en tegelijkertijd te maken krijgt met nieuw gezag en dus nieuwe regels. Een mooie film, waarin verleden en heden door regisseur Saura op een toegankelijke manier met elkaar verweven zijn. Boeiend.

Het boek van de Portugees Eça de Queirós waarop deze film gebaseerd is, dateert uit 1876! Niettemin is het onderwerp nog uiterst aktueel. Ik ken het boek niet en weet dus niet of de zijdelingse verhaallijnen over de relatie tussen katholieke kerk en drugsbaronnen enerzijds en rebellen anderzijds ook op het werk van Eça de Queirós gebaseerd is.

Ik vond het in ieder geval een boeiende, rustig opgebouwde film met fraai camerawerk.

Ik kan me goed voorstellen dat pater Amaro (Gael García Bernal) verliefd wordt op Amelia, want Ana Claudia Talancón is werkelijk een lust voor het oog. Bovendien speelt zij de sterren van de hemel.

Een aanrader!

Opioïdverslaving is in Amerika al jaren een groot probleem. Deze film speelt daarop in en dan met name op de kwalijke rol die de farmaceutische industrie daarbij speelt.

Over het geheel genomen is dit een nogal standaard misdaadfilm. Niet goed, maar ook niet slecht.

De zoveelste film uit een reeks over jongeren in een achterstandssituatie, die onder leiding van een enthousiasmerende docent een uitzonderlijke prestatie leveren. De projecten en ook de films zijn zeker de moeite waard, maar omdat een zekere gewenning zijn intrede doet is het bijzondere er zo langzamerhand wel af.

Pijnlijk drama over willekeurige mensen, die ten tijde van het Videla-regiem gemarteld worden om hen dwingen andere burgers te verlinken. Een schrijnend verhaal met een wonderbaarlijk einde.

Er zijn betere film gemaakt over de toenmalige terreur in Argentinië, zoals o.a. La Noche de los Lápices (1986) en Garage Olimpo (1999), maar deze film mag er ook zijn.

Biopic over de schrijfster Marjorie Rawlings (“De Jaarling”), die de hectiek van de bewoonde wereld achter zich laat om zich in de binnenlanden van Florida volledig te richten op het schrijven van romans. De mensen in haar nieuwe omgeving vormen haar inspiratiebron. Een charismatische film met een inkijkje in het dagelijks leven in een afgelegen gebied in Florida zo’n honderd jaar geleden, omkaderd door beelden van de fraaie omgeving.

In dit tweede deel van een tweeluik ligt de focus op de mensen,die al naar Taiwan gevlucht zijn of van plan zijn dat te doen. Eigenlijk is het verhaal in hoofdlijnen een kopie van het eerste deel. Deels ook met dezelfde scènes, maar de scènes aan het front zijn vervangen door belevenissen die tijdens de Chinese Burgerloog spelen onder de burgerbevolking, culminerend in de rampzalige ondergang van de Taiping in januari 1949. Waarom regisseur John Woo ervoor gekozen heeft het verhaal te verdelen over twee parallelfilms, is mij een raadsel. Ik heb het gevoel dat het samenvloeien van de beide verhaallijnen een betere, in ieder geval meer dramatische film zou hebben opgeleverd.

Knap gemaakt mozaïek, maar de verhaallijnen (vooral van de Koreaanse en Pakistaanse families) hadden best wat beter uitgewerkt mogen worden. Is een stuk minder dan "Crash".

Dit eerste deel van een tweeluik focust op de Chinese Burgeroorlog tussen nationalisten en communisten na de capitulatie van Japan. Terwijl er hevig gevochten wordt, wijken veel mensen uit naar Taiwan. De film kent een niet helemaal geslaagde mix van oorlog, drama en romantiek. Zie ook The Crossing 2 (2015).

Sir Djuke slaat de spijker op de kop met zijn commentaar: “Een buitengewone film over hele gewone mensen.” Grimmig sociaal-psychologisch drama over gewone mensen, die kopje onder gaan in de anonieme massa en voor wie “The American Dream” altijd een droom zal blijven. Regisseur King Vidor heeft tijdens zijn imposante carrière veel mooie films gemaakt, vooral tijdens zijn beginperiode (o.a. The Big Parade, 1925). Dit is zonder twijfel zijn meesterwerk, dankzij het sublieme (voor die tijd revolutionaire) camerawerk en de schitterende vertolkingen van James Murray en Eleanor Boardman, Vidor’s toenmalige vrouw.
Een must voor elke filmliefhebber, zeker als je van doorwrochte, realistische drama’s houdt. Ook bij herziening nog steeds fascinerend.
Eens kijken of ik de sequel (Our Daily Bread, 1934) te pakken kan krijgen, want die film heb ik nog nooit gezien.

Platvloerse ideeën en dito dialogen vormen de kern van deze irritante film, die vooral uit is op goedkoop effectbejag. Selma Blair is eigenlijk de enige die nog een beetje een leuke rol heeft. De rest van de cast met voorop Sarah Michelle Gellar —meer decolleté dan talent— bakt er niet zo veel van. Matig.

Vlotte wraakkomedie over een gewetenloze modekoningin, die haar evenknie ontmoet. De film telt tal van leuke momenten. Het gevaar van overacting ligt evenwel voortdurend op de loer, vooral bij Emma Thompson. Het kan echter heel goed zijn dat dat de bedoeling is, maar mij spreekt dat niet zo aan.

Dat geldt wel voor de puike soundtrack en de cinematografie. Bij nader inzien de beste onderdelen van de film.

De film riep bij mij aanvankelijk herinneringen op aan George Lucas’ American Graffiti (1973), maar blijft daar uiteindelijk kwalitatief ver van verwijderd. Spencer Boldman moet hoognodig eerst maar eens wat acteerlessen gaan volgen. Emily Ratajkowski is welkom om bij wijze van decoratie filmbeelden op te leuken, maar als actrice zakt zij al snel door de mand.

Een matige film met fotogenieke mensen en een inmiddels tot op de draad versleten verhaal over arme jongen ontmoet rijk meisje.

Aangename coming-of-age film over tieners die worstelen met hun geaardheid. In tegenstelling tot veel films over lesbische relaties een luchtige en vooral speelse komedie over een thema dat nog veel te vaak in een verdomhoekje zit. Ik kan dat wel waarderen. Geen topper, maar best vermakelijk.

Een vrolijke komedie over de seksuele relaties van een familie op vakantie aan zee. Best leuk, maar de slotscène is een misser. Die past voor geen meter bij de rest van de film.

Meer nog dan de verbanning van Nelson Mandela naar Robbeneiland heeft de dood van activist Steve Biko in een politiecel mij destijds bewust gemaakt van de kwalijke kanten van de apartheidspolitiek in Zuid-Afrika. Dat verklaart allicht waarom het eerste deel van deze film mij meer aanspreekt dan het tweede deel over de vlucht van journalist Donald Woods. Ik vind het wel jammer dat Richard Attenborough het bloedbad van Soweto (1976) als een soort à propos presenteert, terwijl het een integraal onderdeel van het verhaal had kunnen zijn.

Dat neemt allemaal niet weg dat dit een uitstekende, beklijvende film is van Attenborough al haalt ie niet het niveau van diens Gandhi (1982).

Overigens wil ik wijzen op A World Apart (1988) van Chris Menges, die de impact van het apartheidsbeleid nog prangender in beeld brengt dan deze film.

Ten tijde van mijn middelbareschooltijd heb ik het gelijknamige boek van Alan Paton gelezen. Ik heb het boek nog steeds in de kast staan, maar van de inhoud kan ik mij maar weinig van herinneren, ook niet na het zien van deze verfilming. Het verhaal, dat speelt in de tijd dat apartheid in Zuid-Afrika in de wet werd vastgelegd, gaat over de scherpe tegenstellingen tussen de blanke en zwarte gemeenschap en over de mensen van goede wil, die probeerden om de kloof te overbruggen. Bekeken door ogen van nu, ziet de film er nogal ouderwets uit, het thema is eigenlijk nog steeds actueel.

Toen de klanken van Percy Sledge’s “When a man…” (een song waaraan ik zeer dierbare herinneringen heb) uit de speaker kwamen, wist ik meteen dat ik de film al eens eerder gezien had.

Hoewel dat vrij lang geleden moet zijn, slaagde de film erin mij opnieuw te boeien. In de eerste plaats dankzij het prachtige scenario, waar alles in zit wat je maar kunt wensen: spanning, romantiek en drama. Op de tweede plaats vanwege de gedenkwaardige rollen van Stephen Rhea, Jim Broadbent (de barkeeper) en vooral van een uitmuntende Jaye Davidson. Het komt niet zo vaak voor dat een herziening mij aangenaam verrast. Dat was hier het geval.

Een keiharde les over hoe afkeer van mensen, die zogenaamd “anders” zijn, kan leiden tot extreme daden en hoe onverschilligheid die gruwelijke daden faciliteren. Het is een verschijnsel van alle tijden, maar op dit moment wel heel erg actueel. Ook bij ons.

De openingstekst creëert meteen een unheimische ambiance, die in toenemende mate steeds ongemakkelijker gaat aanvoelen. Fliegauf laat je in die sfeer kennismaken met drie door eerdere gebeurtenissen schuw geworden mensen, die onwetend van het lot dat hen te wachten staat, hun dagelijkse routine op een normale manier proberen af te werken. Door de indringende cameravoering groeit de empathie voor deze personages. Daardoor is de schok op het einde toch nog heftig, hoewel je weet dat die gaat komen. De les die wij uit deze film zouden moeten leren, kan wat mij betreft evenwel niet hard genoeg aankomen.

Jammer van de te donkere scènes, waarin niet of nauwelijks iets te onderscheiden valt. Reden voor mij voor een half puntje aftrek. Met dank aan Badalamenti voor de tip.

Leuke komedie met spitsvondige dialogen en een aantal grappige ontwikkelingen en scènes. Doet een beetje ouderwets aan, maar niettemin goed voor dik anderhalf uur pretentieloos, aangenaam vermaak, met name door het prima acteerwerk van protagoniste Judit Schell.

Aandoenlijke feel good movie met een hoog bouquetreeks gehalte. Niettemin heb ik stiekem toch genoten van het verhaal, alsmede van de prachtige beelden van het overbevolkte Saigon (Ho Chi Minhstad). Ondanks de tekortkomingen en voorspelbaarheid een mooie en warme film, mede dankzij het prima acteerwerk.

De titel (en de synopsis) zijn enigszins misleidend. De aantekeningen, die de terminale moeder achterlaat voor haar zoontje, is een gebeuren in de marge. De film richt zich vooral op de interactie van de moeder met de mensen in haar omgeving tijdens de laatste maanden van haar leven. Op sommige momenten pijnlijk herkenbaar, maar niettemin zeker de moeite waard.

Gezapig relatiedrama over twee sekswerkers, waarvan de een nog maar net begonnen is en de ander serieus nadenkt over stoppen. De film had best wat luchtiger òf venijniger mogen zijn. Nu is het vlees noch vis en achteraf bezien een beetje zonde van de tijd.

Aanvankelijk een prima thriller, die zichzelf evenwel onderuit haalt door een al te twistrijke ontknoping. Dat de regisseur het nodig vindt om alle essentiële scènes nog een keer voorbij te laten komen om het plot te verklaren, zegt genoeg. Erg jammer, want tot aan die ontknoping zat de spanning er best goed in.

Een voorspelbaar bouquetreeks verhaaltje gemixt met “Fast and Furious”-scènes. Onderhoudend is het wel, maar niet meer dan dat.

Sombere film die een realistisch beeld schetst van het troosteloze, uitzichtloze bestaan in Roemenië tijdens de nadagen van Ceausescu.
Er zit niet echt veel lijn in het verhaal. De film is meer een aaneenschakeling van losse gebeurtenissen rondom dezelfde personages, die in hun afgelegen gebied ver verwijderd blijven van de revolutie, die zich elders in Roemenië voltrekt.
Doroteea Petre en Timotei Duma als haar broertje leveren trouwens prima acteerwerk af.
P.S. Heel bijzonder dat in de slotscène het cruiseschip "Prinsendam" een prominente rol speelt.

Matige romcom over een jonge vrouw, die verloofd is met een zoon uit een rijke familie en vlak voor haar huwelijk kennismaakt met een fotograaf. De film doet zijn uiterste best om enigszins ondeugend over te komen, inclusief een secundaire verhaallijn over een opzichtige travestiet. De simplistische humor slaat misschien aan in het thuisland Vietnam, maar ik kan er weinig mee. Te meer omdat het acteerwerk voor het merendeel nogal primitief is.

Regisseur Roberto De Paolis stopt een hoog realiteitsgehalte in zijn debuutfilm over een jonge vrouw, die op de rand van volwassenheid klem zit tussen haar streng religieuze opvoeding (en haar moeder) en haar gevoelens voor een man, die als bewaker van een parkeerterrein een marginaal bestaan leidt. Naast het interessante verhaal met een aansprekende ontknoping valt het degelijke acteerwerk op, in het bijzonder van de eveneens debuterende Selene Caramazza.

Openhartig relaas over de roerige relatie eind 19e eeuw van de erotische schrijver Pierre Louÿs met zijn muse Marie de Régnier, die getrouwd was met een van zijn beste vrienden. Het verhaal is geïnspireerd door niets verhullende foto’s en brieven van het tweetal.

Mits je geen aanstoot neemt aan het vele naakt is het best een aardige film, die overigens wel wat diepgang mist. De film geeft veelal een droge opsomming van losse gebeurtenissen, zonder veel verhaal eromheen.

Noémie Merlant (Portrait de la Jeune Fille en Feu) vertolkt een zeer uitdagende hoofdrol.

In vergelijking met de andere films van Fatih Akin die ik gezien heb, een tegenvaller. De film mist vaart en het op zich schrijnende verhaal mist geloofwaardigheid. Er zijn betere films gemaakt over de Armeense genocide (La Masseria delle Allodole en vooral The Promise). Tahar Rahim doet zijn best, maar ook hij slaagt er niet in de film naar een duidelijke voldoende te tillen. De weinig opvallende cameo's van Trine Dyrholm en Moritz Bleibtreu doen dat evenmin.

Ietwat beter dan de Kyūtī Hanī-film uit 2004, want hier zit wat meer verhaal in, zij het dat zich dat grotendeels afspeelt in de duistere ingewanden van een grote wolkenkrabber en visueel weinig te bieden heeft. Hoewel ik wel nooit een echte liefhebber van dit soort comic verfilmingen zal worden, vind ik dit toch niet onaardig.

Merkwaardig oppervlakkige benadering van een uiterst actueel probleem dat wereldwijd epidemische vormen dreigt aan te nemen: pesten via social media. Dat in dit geval de bron van alle ellende afkomstig is van de beste vriendin, verhoogt natuurlijk het dramatisch effect van het verhaal, maar daar word je niet veel wijzer van. Ik had veel liever gezien dat de filmmakers voor meer diepgang hadden gekozen, voor het waarom van het pesten en dan vooral door de meelopers, die in dit verhaal amper in de picture komen. Nu blijft het bij een film, die een groeiend maatschappelijk probleem signaleert en hoopt dat cosmetische maatregelen (wetgeving) dat probleem kunnen indammen. Ik heb daar geen vertrouwen in.

Waarschijnlijk omdat ik qua leeftijd ver verwijderd ben van de doelgroep, was deze televisiefilm voor mij een schokkende, maar ook leerzame ervaring. Ik ken het fenomeen “cyberpesten” enkel van nieuwsberichten en had geen idee hoe dat er in de praktijk uitziet. IJselijk dus, zonder enig gevoel of mededogen.
De film is een knappe tour-de-force van Maisie Williams, die mij met haar interactie met de hacker totaal in haar greep hield tot ze gedwongen werd extra pillen in te nemen. Toen haakte ik af, want ik kan me niet voorstellen dat een intelligente meid of jongen daaraan zou toegeven. Dat hoop ik toch, maar daar kan de generatiekloof mede debet aan zijn.
Een nuttige film, die mij uitermate geschikt lijkt als lesmateriaal op school. Dat laat onverlet dat ik Trust (2010) een betere film vind.