Opinions

Fenomenaal. Prachtige miniserie, boeiend van de eerste tot de laatste minuut door de schitterende, rijk geschakeerde familiekroniek over liefde, verdriet, boosheid, verdringing, vertwijfeling en alles wat mensen tot kwetsbare mensen van vlees en bloed maakt.

Mooi en subtiel gefilmd en bovendien fabelachtig, meeslepend geacteerd door een voortreffelijke cast. Jammer dat de serie na 360 minuten al afgelopen is. Had van mij nog uren door mogen gaan, want veel beter dan dit maak je weinig mee.

Minstens zo goed als het eveneens voortreffelijke La Meglio Gioventù, maar een vergelijking met die miniserie gaat verder eigenlijk mank.

Typische Tinto Brass bagger. Geen verhaal, geen spanning of dramatiek. Helemaal niks.

Een film met twee gezichten. Het eerste deel toont de passionele relatie tussen twee jonge mensen, die elkaar bij toeval leren kennen tijdens gewelddadige rellen na een anti-globaliseringsdemonstratie. Aan hun geluk komt abrupt een einde, wanneer zij ongewild betrokken raken bij een ernstig ongeval van een illegale immigrant. Het tweede deel van de film, waarin principes op de proef worden gesteld, gaat over de nasleep van dat ongeval. Het einde is wel een beetje te mooi om waar te zijn.
Een onderhoudende film met een opvallende sfeerwijziging en een sterk optreden van Clara Ponsot. Riccardo Scamarcio daarentegen is geen topacteur, maar dat wist ik al.

Tegenvallende dramedy over de teloorgang van een Libanees gezin, dat door de aanleg van een stortbelt van lieverlee verdreven wordt van zijn aangename woonstek net buiten Beiroet. De kleine Seana Restom steelt de show als de vroegwijze jongste dochter. Nadine Labaki (de moeder) heeft als regisseur betere films gemaakt, o.a. Sukkar Banat (2007) en Capharnaüm (2018).

Een Portugese vrouw haalt herinneringen op aan haar kortstondige verblijf in Mozambique als echtgenote van een stugge legerofficier aan de vooravond van de onafhankelijkheid van de voormalige kolonie. Door de bank genomen een aardige film, die evenwel de echte confrontatie tussen de machtsbeluste officieren en hun directe omgeving uit de weg gaat. De diepgang blijft beperkt tot de overpeinzingen van de voice-over. Had in mijn ogen een veel betere film kunnen en moeten zijn.

Hoe platvloers kun je een film maken. Zó dus!

Dit moet zo'n beetje het dieptepunt zijn van de carrières van Joe Mantegna, Robin Thomas en Faye Dunaway.

Zonde van de moeite, zonde van de tijd.

Een ware tour-de-force van John Barrymore, die als advocaat in zijn praktijk heen en weer geslingerd wordt tussen hoge pieken en diepe dalen. De ontwikkelingen komen in een razend tempo voorbij. Exemplarisch daarvoor is allicht spraakwaterval Isabel Jewell als de kostelijke telefoniste. Mooie rol ook van Bebe Daniels, die laat zien dat ze meer in haar mars heeft dan revuester te zijn.

Een onderhoudende tragikomedie van William Wyler, waarin drama en humor naadloos in elkaar overgaan.

De verhalen van Alexandre Dumas zijn zo mooi, dat het niet verwonderlijk is dat zij al talloze malen verfilmd zijn. Van Dumas’ boeken vind ik het verhaal over de Graaf van Monte Cristo het mooiste. Dat komt misschien omdat ik al op jonge leeftijd erg onder de indruk was van de Franse film uit 1954 met Jean Marais in de titelrol.

Ook van deze versie uit 2002 van Kevin Reynolds heb ik erg genoten, al kreeg ik tijdens het laatste deel van de film, vanaf de ontsnapping uit de gevangenis, een beetje het gevoel dat de filmmakers gedacht hebben: “grote stappen, gauw thuis”. Dat is zonde, want zeker dat tweede deel van het verhaal is heel erg mooi. Niettemin een heerlijke film.

Geslaagde combinatie van actie en drama. Een gelaagde film, die gaandeweg spannender wordt. Ondanks het serieuze plot houdt regisseur Jong-ho Huh de toonzetting erg luchtig. Al met al best vermakelijk met andermaal een prima vertolking van Do-yeon Jeon, toch wel zo'n beetje een vaste waarde van de Koreaanse cinema.

Heel aardige film met een topbezetting. Vooral Grace Kelly levert een prima acteerprestatie af, maar ook Bing Crosby en William Holden zijn erg goed bezig. Bovendien laat Crosby opnieuw horen dat hij een prachtige stem heeft. Wel jammer van die onverklaarbare en onverwachte romantische wending, die niet echt bijdraagt aan de geloofwaardigheid van het verhaal. Integendeel. Voor mij reden om de film enigszins lager te waarderen.

Clichématig verhaal wordt afdoende gecompenseerd door mooie soundtrack om er een alleszins aanvaardbare film van te maken. Vooral de concertopnames zijn mooi. Met uitzondering van Paltrow en Hedlund zijn de acteerprestaties niet om over naar huis te schrijven.

Aan het commentaar van kappeuter heb ik niets toe te voegen. Naar verluidt de laatste film van Woody Allen, wiens carrière een beetje begint te lijken op de spreekwoordelijke nachtkaars. Lou de Laâge is een aangename verschijning.

Twee van mijn favoriete actrices in één film.

Dan kan er wat mij betreft niet zo veel mis gaan.

Miou-Miou zet een heel sterke rol neer, maar Huppert en Marchand doen daar nauwelijks voor onder.

Verhaal is gebaseerd op het leven van de ouders van regisseur Diane Kurys.

Nogal onduidelijke film, niet slecht maar zeker geen topper. De film heeft zijn (komische) momenten, maar het verhaal kon mij niet altijd boeien. Het acteerwerk is in orde (vooral van Philippe Noiret), maar ik heb de drie hoofdrolspelers wel eens betere rollen zien vertolken. Viel al met al niet echt mee.

Ik ben al heel lang een liefhebber van de films van Costa-Gavras vanwege de scherpe tekening van sociale en politieke conflicten in die films. Ik heb de indruk dat Costa-Gavras met zijn laatste werken (Le Couperet, Eden à l’Ouest) zijn fijnzinnig gevoel daarvoor enigszins aan het kwijtraken is.

Zeker, Le Couperet is een mooie film, maar hij haalt lang niet het niveau van bijvoorbeeld ”Z’ (1969), L’Aveu (1970) of Missing (1982). De film kent meer dan genoeg spannende momenten, maar even zo vele keren zakt hij ook een beetje weg. Le Couperet hinkt naar mijn gevoel te veel op twee gedachten: een sociaal drama of een thriller. Ook de relatie tussen Bruno (José Garcia) en zijn vrouw Marlène (Karin Viard) blijft te veel aan de oppervlakte. En de lengte van de reeks onopgeloste moorden draagt niet bij aan de geloofwaardigheid van het verhaal.

Geen slechte film, verre van, maar ik ben van Gosta-Gavras beter gewend.

Film legt helaas te weinig nadruk op het wanstaltige karakter van de Jodenvervolging en het onmenselijke leven in de Poolse getto’s tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het waargebeurde verhaal schetst vooral de interactie tussen de hulpverleners en de slachtoffers en mist daardoor een beetje het venijn van andere films over deze inktzwarte bladzijden in de recente geschiedenis.

Niettemin erg de moeite waard, al was het alleen maar opdat wij nooit vergeten tot welke beestachtige, het begripsvermogen overstijgende wandaden mensen in staat zijn.

Ik kan mij nog herinneren dat de wereld ten tijde van de Cubacrisis in oktober 1962 de adem inhield. Dat was erg spannend. Dat is deze film eigenlijk niet. Het is een min of meer standaard spionagefilm met degelijk acteerwerk, maar zonder veel hoogte- of dieptepunten. Ik werd er niet warm of koud van.

Uitbundige persiflage van The Adventures of Robin Hood (1938). Was dat al een vrolijke film, het duo Panama & Frank doen er nog een schepje bovenop. Met de actrice Mildred Natwick heeft men zelfs een look-alike gevonden voor Una O’Connor. Ik ben over het algemeen niet zo Danny Kaye-achtig als ik wellicht zou moeten zijn, maar ik moet zeggen in deze parodie is hij in topvorm. De film is rijkelijk gevuld met doldwaze situaties en ontwikkelingen. Puur entertainment.

Pretensieuze en cynische film over de rivaliteit van twee neven met totaal tegengestelde karakters, waarbij apathie en decadentie uiteindelijk wint van betrokkenheid en oprechtheid. De eerste nouvelle vague films zijn door de bank genomen niet bepaald mijn ding. Deze vroege Chabrol-film vormt daarop geen uitzondering.

Atypische Ritchie-film over broederschap tijdens de oorlog in Afghanistan. Niet altijd even geloofwaardig, maar niettemin best spannend af en toe. Voorlopig is mijn honger naar oorlogsfilms weer wel gestild.

Een mooie musical, typisch een product van zijn tijd. In het hartje van de Tweede Wereldoorlog helemaal gebouwd rondom Rita Hayworth, die toentertijd wedijverde met Betty Grable over wie de meest populaire pin-up was bij de soldaten. Hayworth is met haar vlammende haardos en heldere lach dan ook het stralende middelpunt van de film met een formuleachtig verhaal, dat er verder niet veel toe doet. De liedjes en de dansscènes zijn best leuk. En dan is er ook nog Eve Arden, die toen al een rol speelde, die haar handelsmerk zou worden: die van de satirische sidekick.

Best aardige film, die het vooral moet hebben van de lekkere muziek met als klapper de tophit van LeAnn Rimes. Daarnaast is het acteren van Piper Perabo en Maria Bello zeker niet slecht.

Ik heb tijdens mijn verblijven in Amerika de Coyote Ugly's bezocht in Denver, New Orleans en New York. Het was daar tijdens mijn bezoeken lang niet zo druk als in deze film gesuggereerd wordt en het gaat er ook niet zo wild aan toe. Maar misschien was ik daar op de verkeerde avonden.

Aardig regiedebuut van Jordan Scott. Eva Green is een knappe vrouw, maar een topactrice zal ze wel nooit worden.

Totaal "over de top" inderdaad.

Dat mensen zoveel bloederig geweld leuk vinden om naar te kijken, zal ik wel nooit begrijpen. De humor maakte het nog een beetje om aan te zien. Verder absoluut waardeloos.

Deel II kan me gestolen worden.

Onzinnige roadmovie als verpakking van een serieus probleem: het verplaatsen van werkgelegenheid naar lagelonenlanden. De mij onbekende India Hair schittert als de assertieve jonge vrouw, die zich door niets of niemand uit het veld laat slaan. Julie Depardieu en Yolande Moreau zijn hilarisch in de bijrollen. Geen topper, maar best leuk om een keer gezien te hebben.

Jeff Bridges is fenomenaal, misschien wel z'n beste rol ooit. Dat én de fantastische soundtrack maken dit tot een van de beste country music-films ooit.

Enige minpunt is dat het verhaal een beetje voorspelbaar is. Dat geldt met name de ontwikkeling van de relatie van "Bad" met Jean (prima rol van Maggie Gyllenhaal).

Maar ze mogen niettemin van mij meer van zulke films maken.

Standaard liefdesverhaal over superrijke jongen en zijn eenvoudige vriendin, verpakt als luchtige komedie met hier en daar wat venijnige accenten. Afgezien van de bijzondere cast en weelderige settings weinig nieuws onder de zon. Af en toe kreeg ik het idee dat ik naar een Chinese versie van een Rock Hudson film zat te kijken.

Niettemin aangenaam tijdverdrijf mede vanwege het gedegen acteerwerk, waarbij vooral Michelle Yeoh in het oog springt. Ik ben benieuwd of de aangekondigde sequels —let op het tipje in de aftiteling!— ook zo leuk zullen zijn.

Prima komedie, die zich na een aarzelend begin met een aantal min of meer verrassende wendingen in het tweede gedeelte ontwikkelt tot een echte feel-good movie. De cast levert degelijke acteerprestaties af, maar de relatief hoge klassering in de top-100 van 2011 vind ik overdreven.

Psychodrama over een vrouw die vanaf haar jeugd worstelt met haar seksualiteit. Niet direct een film voor een ontspannen avondje.

Matige komedie over drie studenten, die wat zij bij een beroepsopleiding leren over marktwerking in de praktijk willen brengen bij het opzetten van een soort escortservice. Slappe kost die wel wat meer venijn en bravoure had kunnen gebruiken. Ook het acteerwerk is niet om over naar huis te schrijven.