Opinions

Heeft iemand zoiets als een enigszins samenhangende verhaallijn of leuke grappen kunnen ontdekken in deze film?

Isla Fisher ziet er natuurlijk goed uit. Mijn 2* zijn dan ook voor haar. Fisher kan af en toe ook best aardig acteren, zoals in het leuke Definitely, Maybe (2008), maar deze film is hopeloos door een waardeloos scenario. Daar kunnen zelfs haar good looks niet aan meehelpen.

En wat Kristin Scott Thomas met een overdreven Frans accent in deze film te zoeken heeft, is mij helemaal een raadsel.

“This girl hurts everything she touches.”

Oei, dacht ik vooraf. Een film met Alyssa Milando, dat zal wel niet veel zijn. Dat is meegevallen. Het is een enigszins simpele en oubollige, maar niettemin onderhoudende film over een kreng dat huishoudt onder haar medestudenten eind jaren 50. Jamie Luner gooit alles wat ze heeft in de strijd. Eerst een paar acteerlessen volgen zou volgens mij niet verkeerd zijn.

Slappe tienerkomedie met een inmiddels uitgekauwd verhaal over de rivaliteit tussen het mooiste meisje van klas (Megan Fox) en de al even mooie nieuwkomer (Lindsay Lohan). De film lijkt in alles een opmaat voor het iets betere Lohan-vehicle Mean Girls (2004). In weerwil van de twee schoonheden zijn de mooiste rollen weggelegd voor Alison Pill en Carol Kane.

Deze op zichzelf staande sequel van The Confidence Man JP: The Movie (2019) heeft een heel ander verhaal, maar is minstens zo leuk als zijn voorganger. Het succes van de film werd evenwel overschaduwd door het trieste nieuws dat twee vooraanstaande leden van de cast (Haruma Miura en Yūko Takeuchi) in de zomer van 2020 kort na de première een einde aan hun leven maakten.

Vlotte komedie over een bende oplichters, die een gewiekst plan bedenken om een kostbare diamant te stelen, maar daarbij op de huid gezeten worden door een yakuzaleider. De verrassende ontknoping zag ik niet aankomen. Een leuke film met een inventief verhaal en een topbezetting.

Politiek docudrama over de destijds opzienbarende controverse tussen een rechter, die voorgedragen wordt voor het Supreme Court en een oud-medewerkster, die hem beschuldigt van seksuele intimidatie. In een door mannen gedomineerde politieke ons-kent-ons omgeving was Anita Hill in feite bij voorbaat al kansloos. Hoewel de controverse voortduurt tot op de dag van vandaag, is Clarence Thomas inmiddels al meer dan twintig jaar lid van het Supreme Court, waar hij zich ontpopt heeft tot de meest conservatieve rechter.
Prima televisiefilm met goede vertolkingen van Kerry Washington en Wendell Pierce.

Het begin en het einde zijn veruit de beste onderdelen van deze film, die er helaas niet in slaagt om het niveau van de beloftevolle, grappige openingsscènes vast te houden.

(In de biechtstoel)

Priester: ”Maybe thoughts about sex?”

De jonge Anthony: "What do those thoughts look like?"

In het middengedeelte zakt de film bij gebrek aan nieuwe impulsen behoorlijk in. Dat is toch wel jammer, vooral omdat Clive Owen en Jaeden Lieberher erg hun best doen om geloofwaardig over te kome..

Coming-of-age film over een getroebleerde kalverliefde. Het grootste manco van de film is het gebrek aan charisma en onderlinge chemie tussen de beide protagonisten. Ook het onophoudelijk heen en weer schakelen tussen heden en verleden doet de film geen goed. Een tegenvaller.

Aardige romcom met drie onschuldige verhaaltjes met een lach en traan, afgewisseld met schitterende beelden van een aantal spectaculaire Chinese skylines bij nacht. Geen hoogstaande film, maar prima te doen als een alleszins vermakelijk tussendoortje. Qua acteerwerk springt Tianai Zhang (de nieuwe assistente van de dj) eruit.

Intrigerende film. Het opzettelijk trage tempo en het gebrek aan dialoog dragen beide bij aan het opvoeren van de spanning. Knap scenario en heel mooi gefilmd. Echt Vakwerk.

Ik heb mij een film lang geërgerd aan het zalvend gefleem van een gevierde schrijver, die op onverschrokken en meedogenloze wijze een jong meisje –die zijn kleindochter had kunnen zijn– jarenlang seksueel misbruikt. Onbegrijpelijk dat de omgeving van het meisje –de moeder voorop– de engerd al die tijd zijn gang liet gaan. Schandaleus drama met een opvallende acteerprestatie van Kim Higelin.

Degelijk historisch rechtbankdrama met een indrukwekkende rol van Robin Wright.

Minitieus verhaal waarin de onwil van de authoriteiten, om na zo'n traumatische gebeurtenis toch oog te blijven houden voor een zuivere rechtsgang, keihard aan de kaak wordt gesteld.

Boeiende film.

Het is de 3e of 4e keer dat ik deze film gezien heb, maar dat komt ook door het feit dat ik genoegen heb gehad Kenia een aantal malen te mogen bezoeken. De film bevat derhalve veel momenten van herkenning voor mij, met name de sloopwijken van Nairobi. Er zit wel een fout in. Wanneer Justin (Ralph Fiennes) naar Zuid-Soedan vliegt om daar dokter Lorbeer (Pete Postlethwaite) te zoeken, wordt hij daar begroet door leden van de Masaï-stam. Maar dat volk woont zo'n 1000 km naar het zuiden in het grensgebied tussen Kenia en Tanzania.

Los daarvan: een spannende politiek thriller, waarbij de alleramsten en allerzwaksten het slachtoffer worden van Westerse geldzucht. Terwijl wij zeuren over het budget voor ontwikkelingshulp, is het nooit anders geweest en het zal, ben ik bang, ook nooit anders worden.

Prima acteerwerk overigens van een voortreffelijke cast. Een in- en intrieste, maar wel mooie film.

Onlangs heb ik van Guillaume Brac À l'Abordage (2020) gezien. Die is mij veel beter bevallen dan deze nogal inhoudsloze filmpjes. Ik vond er weinig aan.

Een gevoelige film met een flinke dosis magisch realisme, dat ik —sinds ik de boeken van o.a. Gabriel García Márquez gelezen heb— altijd associeer met Zuid-Amerikaanse literatuur. Het roerende verhaal over een complexe worsteling in een tamelijk traditioneel leefmilieu, de geweldige acteerprestaties en de schitterende opnamen van de fraaie omgeving maken dit tot een erg mooie film, die vanaf het begin tot aan het open einde boeit.

Puike film, die je voortdurend op het verkeerde been zet. Een mysterie dat je dankzij de veelvuldige wendingen op het puntje van je stoel houdt. Zonder twijfel een van de beste thrillers, die ik de laatste jaren heb gezien.

Film moet het vooral hebben van de knappe, uiterst trage spanningsopbouw, die eigenlijk al begint met de openingsscène op Union Square in San Francisco. Gedurende heel de film verkeert afluisteraar Harry Caul (Gene Hackman) —én met hem de toeschouwer— in het onzekere over wat er nu eigenlijk aan de hand is met het afgeluisterde stelletje. Daarover ontstaan van lieverlee waanideeën en in dat licht bezien is het maar de vraag of de ontknoping werkelijkheid of fictie is. Een ongewone thriller, door z'n knappe opbouw spannender dan menige Hitchcock-film.

Best een boeiende film over de onvoorwaardelijke liefde van een zus voor haar broer, zelfs als dit gepaard gaat met grote opofferingen. De zwaarwichtige rol van Hilary Swank vindt heel aardig tegenwicht in Minnie Driver als haar vriendin. Beiden zijn goed op dreef, maar de beste vertolking komt toch van Sam Rockwell, die de vele stemmingswisselingen haast perfect over het voetlicht brengt.

De mededeling bij de aftiteling over het fatale ongeval van Danny Waters is natuurlijk een geweldige afknapper. Het zal je maar gebeuren. Eerst 18 jaar onschuldig in de gevangenis zitten en dan een half jaar na je vrijlating dodelijk verongelukken.

Het verhaal wordt zonder veel poespas verteld en daardoor kijkt de film lekker weg, maar echt spannend wordt het nooit.

Als acteur blijft Clint Eastwood ver achter bij zijn latere prestaties en ook regisseur Don Siegel heeft wel betere films gemaakt.

Lee J. Cobb en een hippe Tisha Sterling stelen de show

Mijn tweede poging om het bekijken van deze 'artsy' film tot en met het einde vol te houden, is zowaar gelukt. Het heeft me wel de nodige moeite gekost, want de film doet afwisselend pijn aan de ogen en oren, soms aan beide tegelijk. Het is in woord en beeld een misselijkmakende verzameling vulgariteiten, zoals ik zelden of nooit eerder heb gezien. Bah!

Onverslijtbare film over een werkkamp voor langgestraften in het zuiden van de Verenigde Staten met een ijzersterke rol van Paul Newman.

Film gaat over karakters, saamhorigheid, hoop en vooral het verzet tegen autoriteiten. Dat verzet was HÉT kenmerk van de maatschappij in de tweede helft van de jaren '60. Van lieverlee is dat verzet helaas verwaterd.

P.S. John Lee Hooker: Tatouages waren in die tijd nog niet zo in als tegenwoordig.

Psychologische thriller over dubieuze praktijken in de casinowereld van Las Vegas.

William H. Macy speelt met verve een onzekere hoofdrol, maar het zijn vooral de innemende Maria Bello en keiharde Alec Baldwin, die de show stelen. Een film, die de aandacht goed weet vast te houden en boeit tot het einde.

Film die een wat merkwaardige ontwikkeling doormaakt. Ik heb tijdens de eerste helft een paar keer op het punt gestaan om de film af te zetten vanwege het wat sikkeneurige verhaal. Gelukkig heb ik dat niet gedaan, want langzamerhand verandert de film in een aantrekkelijke feel good movie met de nodige humor, een beetje drama en hier en daar wat maatschappijkritiek.

Niemand kan zo goed een sloerie spelen als Isabelle Huppert. Haar echte dochter Lolita Chammah is een aangename verrassing.

Mooie, charmante film over een Amerikaanse jongeman, die in Kopenhagen op zoek is naar zijn duistere roots en daarbij gaandeweg meer en meer moet leunen op een vroegrijpe tiener. Voor haar is het de eerste ervaring in de wereld van de volwassenen, met de kanttekening dat haar licht ontvlambare, in zichzelf gerichte partner nog een stuk verwijderd blijkt te zijn van echte volwassenheid.
In zijn debuut laat regisseur Mark Raso zien hoe twee tegengestelde karakters van lieverlee tot elkaar komen. Hij opvliegend en berekenend, zij rustig en oprecht. Met haar stralende schoonheid en spontane vertolking steelt Frederikke Dahl Hansen in alle opzichten de show. De sightseeing van Kopenhagen is meer dan een aardig extraatje.

Melodramatische film over een gedoemde liefdesrelatie. De legendarische Mary Pickford kreeg voor haar rol een Oscar, maar in mijn ogen maakt zij zich vooral schuldig aan overacting, net als de rest van de cast. Allicht is dat een gevolg van het feit dat al deze acteurs hun sporen verdiend hadden in het stomme filmtijdperk, waarin lichaamstaal en (overdreven) mimiek de voornaamste communicatietechnieken vormden. Het is duidelijk zichtbaar dat “America’s Sweetheart” Pickford eigenlijk veel te oud was om op geloofwaardige wijze nog door te kunnen gaan voor een verliefde jonge vrouw. Er zijn eind jaren ’20, begin jaren ‘30 dan ook wel betere films gemaakt in Hollywood.

Een soort van postuum eerbetoon aan een scholier, die betrokken raakte bij een organisatie die streed voor de onafhankelijkheid van het Franstalige deel van Canada en daarbij het geweld niet schuwde. Stelt als film niet zoveel voor.

Heel aparte musical over twee zeemeerminnen met een dun sprookjesachtig verhaaltje en hier en daar een scheutje horror. Prima geacteerd door Marta Mazurek en de bloedmooie Michalina Olszańska (Já, Olga Hepnarová), die beiden lekker in hun (blote) vel lijken te zitten. De soundtrack ligt aangenaam in het gehoor.

Weinig flatteuze biopic over keizerin “Sissi”, die het keizerlijke keurslijf voortdurend tracht te ontvluchten. De werkelijkheid wordt rijkelijk overschaduwd door fictie. Vicky Krieps zet een overtuigende hoofdrol neer, maar dat is het zo'n beetje.

Na het heel mooie Pane E Tulipani (2000) van dezelfde regisseur valt deze film tegen. Er wordt weliswaar heel goed geacteerd, maar het verhaal is niet bijzonder en gaat uit als een nachtkaars. Bovendien duurt de film veel te lang.

Groot pluspunt: Alba Rohrwacher. Na La Solitudine Dei Numeri Primi (2009) weet zij mij opnieuw aangenaam te verrassen. Een topactrice.

Verzameling van een viertal verhalen, die met elkaar verbonden zijn door het feit dat de mensen over wie de verhalen gaan ieder iets verloren hebben, dat in de prullariacollectie van een jong meisje is beland. Centraal thema: relatieproblemen, verdrietverwerking en eenzaamheid.

Onnodig ingewikkeld geconstrueerde film, waaraan wel wat meer diepgang gegeven had mogen worden. De verhaallijnen zijn best schrijnend, maar blijven over het algemeen erg aan de oppervlakte. Daar staat tegenover dat het acteerwerk goed verzorgd is en dat maakt de film toch wel genietbaar.