Opinions

Brullende auto’s en een verleidelijke mooie meid. Dat is het wel zo’n beetje, want het in elkaar geflanste verhaaltje is twee keer niks. Ik heb het einde van de film zowaar gehaald, maar daar was wel wat wilskracht voor nodig.

Boeiende verfilming van Edna Ferber’s roman over de houtindustrie rond de vorige eeuwwisseling. Een liefdesdrama met impliciet kritiek op de grootschalige roofbouw, die gepleegd werd (en wordt) op de bossen. Net als Ferber’s Giant (1956) over de olie-industrie, is het een pakkend verhaal door de romantische verwikkelingen tegen de achtergrond van het kapitalisme.

De vier hoofdrolspelers zijn een genot om naar te kijken. Het is de enige film van de tragische Frances Farmer die ik tot op heden gezien heb, maar het smaakt naar meer.

Het is voor ons als toeschouwer bijzonder jammer, dat toneelactrice Shirley Booth maar een handvol films gemaakt heeft. In deze tour-de-force –naar het toneelstuk van de gelauwerde William Inge– geeft zij een staaltje acteerwerk weg van de buitencategorie, destijds terecht beloond met een Oscar. Op zeer herkenbare wijze zet zij een hypernerveuze, gedienstige huisvrouw neer, die enkel in een telefoontje met haar moeder durft te bekennen dat ze zeer ongelukkig is. Ik moest onwillekeurig denken aan A Woman under the Influence.

Helaas doet ook Burt Lancaster mee. Zijn gebruikelijke, stijve manier van acteren doet de film geen goed, zulks in tegenstelling tot Terry Moore als de opgewekte en zorgeloze kostgangster. Overigens zou het turbulente levensverhaal van Miss Moore ook best een aardig onderwerp zijn voor een film, maar dat terzijde.

Bij het maken van een speelfilm over ware gebeurtenissen ligt het gevaar op de loer dat de film inhoudelijk op een documentaire gaat lijken. Dat is naar mijn mening hier het geval. Het is te kil, te afstandelijk en er worden veel te weinig emoties getoond. Kan best zijn dat dit laatste klopt met het karakter van de echte Armida Miserere (what’s in a name ?), maar ik had het liever anders gezien.

Het verhaal, dat veel beter uitgewerkt is in Green Card (1990), stelt niet zo veel voor.

Film draait in feite helemaal om de legendarische schoonheid van Hedy Lamarr. Fans van haar zullen dan ook niet teleurgesteld zijn.

Een van de mindere films van Alan Parker, maar nog altijd het aanzien meer dan waard. Het thema is het paranoïde gedrag van de Amerikanen ten opzichte van Japanse medeburgers kort na de aanval op Pearl Harbour. Een van de donkerste en schaamteloze bladzijden uit de Amerikaanse geschiedenis. Daaromheen weeft Parker een min of meer overbodig liefdesverhaal. Dat hij ervoor kiest om het verhaal in retrospectief door de moeder te laten vertellen aan haar dochter komt in mijn ogen de film ook niet ten goede. Niettemin ruim voldoende, mede dankzij het acteerwerk van Dennis Quaid en de mooie Tamlyn Tomita.

Vrolijke film tegen de achtergrond van de mooie Ligurische kust. Prima gedachteloos vermaak voor een regenachtige middag of avond, vooral dankzij de stralende aanwezigheid van Gina Lollobrigida, over wie Bobby Darin in de film terloops opmerkt: “There are 206 bones in the human body. I've never seen them that way arranged before.”

Leuke, luchtige film over tieners, die ruzie hebben met de authoriteiten, hun ouders en vooral hun hormonen. Niet de beste film van Muccino, maar kijkt vlot weg en is zeker het aanzien waard.

Twee Franse nonnen trekken op de bonnefooi naar Amerika om daar in de plaats Bethlehem (of all places) een kinderziekenhuis te bouwen. Een mierzoete film over de capriolen van de zusters, die uiteraard van alle kanten hulp krijgen. Alleen voor de fans van Loretta Young of Celeste Holm.

Soap van het type dertien-in-een-dozijn, die nergens leuk of interessant wordt. Ray Liotta is serieus miscast als de overspelige echtgenoot. Aardig voor een keer, maar daar houdt het wel mee op.

Een eerlijk relaas over de ontluikende liefde tussen twee authentieke personages, die bij elkaar comfort vinden. Ik kende de beide hoofdrolspelers nog niet, maar zij hebben mij aan de hand van debuterend regisseur William Lu (schreef ook het scenario) een heerlijke avond bezorgd. De film is andermaal het bewijs dat je je niet in allerlei bochten hoeft te wringen en dat je ook geen seksscènes nodig hebt om tot een prachtige liefdesfilm te komen. Het slot nodigt uit tot een vervolg...

Een bijzonder romantische film met een oprecht verhaal en uitstekende, ingetogen acteerprestaties. Kortom, een zalige kijkervaring.

Pakkend familiedrama met een twist. Het acteerwerk van Nicholas Hoult en van Tommy Jessop als zijn jongere broer met het down syndroom vormen het gedegen fundament voor een mooie televisiefilm. Aan het laatste deel van de film houdt je een goed gevoel over.

Ik heb dit altijd een van de beste films gevonden over de impact van de Vietnam-oorlog op het Amerikaanse thuisfront. Hoewel de conservatieve Jon Voight en de progressieve Jane Fonda in werkelijkheid een hekel aan elkaar hadden, tonen zij in deze film een geweldige interactie. Beiden werden daarvoor terecht beloond met een Oscar; voor Fonda was dat trouwens de tweede keer (na Klute (1971). Ook de heerlijke, inmiddels nostalgische soundtrack tilt deze film ver boven de middelmaat. Ik heb 'm nu een aantal malen gezien, maar het zal nog niet de laatste keer geweest zijn.

Ik heb aan deze film ambivalente gevoelens overgehouden. Die gevoelens waren heel positief tot het moment van de vrijpartij tussen Fina en Manu. Ik snap dat die scène cruciaal is voor het verdere verloop van het verhaal, maar dat maakt ‘m nog niet geloofwaardig. Wat daar ook van zij, vanaf die scène gaat het in mijn ogen bergafwaarts met de film. Door de ontwikkelingen van het verhaal in de tweede helft weet de film uiteindelijk bij mij nog maar net aan een voldoende te scoren, ondanks het prima acteerwerk.

Geweldige film met prachtige soundtrack, afgewisseld door heerlijke humor.

Wat mij bovendien bijzonder aansprak was de hele sfeer van de film: typisch Iers.

Avond aan avond, zeven dagen in de week, vind je in Dublin in de vaak overvolle pubs solisten of kleine bandjes, die voor een enthousiast publiek (steevast gewapend met een Guinness), voor een geweldige sfeer zorgen. De film, gebaseerd op het boek van Roddy Doyle, is fictie, maar komt heel dichtbij de alledaagse werkelijkheid in Ierland. Een unieke ervaring.

Interessante film over een mooie, jonge vrouw, die het beu is de maîtresse te zijn van een rijke, oudere nietsnut. In plaats daarvan kiest ze ervoor naaktmodel te worden voor een jonge schilder… uit een snobistische familie helaas. Een paar jaar later —na de invoering van de Hays Code— was het ondenkbaar dat een dergelijke film in Hollywood überhaupt gemaakt zou worden.

De film lijdt ernstig onder het feit dat Joel McCrea destijds op geen stukken na de bekwame acteur was, die hij later toch bleek te zijn. Zijn acteerwerk in deze film doet pijn aan de ogen. De wonderschone, broos ogende Constance Bennett daarentegen tilt deze vroege geluidsfilm naar een alleszins aanvaardbaar niveau.

Rijk geschakeerd verhaal over een welgestelde familie ten tijde van de Mexicaanse revolutie (begin 20e eeuw). Een despotische moeder heerst met strakke hand over haar drie dochters: de conservatieve Rosaura, die gedwee de familietradities wil voortzetten; de schier onverschillige Gertrudis, die het benauwende milieu ontvlucht en zich aansluit bij de rebellen; de gevoelige Tita, die klem zit tussen het verdict van haar tirannieke moeder en een onfortuinlijke liefde. Die liefdesgeschiedenis vormt in feite de rode draad van deze film, die rijkelijk gevuld is met hartstocht, plichtsbesef, humor en verdriet.
Een buitengewoon mooie film.

Prima sociaal drama over rechteloze arbeiders, die eind 19e eeuw —na het zoveelste incident— in actie komen tegen de bedroevende arbeidsomstandigheden en uitbuiting in een textielfabriek in Turijn. Een beetje een kruising tussen Daens (1992) en Germinal (1993). De leefomstandigheden van de arbeiders met hun gezinnen leveren schokkende beelden op.

Ik kende regisseur Mario Monicelli tot nu toe eigenlijk alleen van komedies, maar dit is heel andere koek. Sterke rollen van Folco Lulli en Marcello Mastroianni als stakingsleiders. De eerste keer dat ik de veelzijdige Raffaella ("A far l'amore comincia tu") Carrà tegenkom in een film. Ze doet het niet onaardig.

Film komt pas echt tot ontplooiing wanneer Malik en Chandu in het laatste deel als meedogenloze rivalen lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Daarvoor is het een doorsnee gangsterfilm, weliswaar geïnspireerd door ware gebeurtenissen in de onderwereld van Mumbai, maar desondanks niet bijster interessant. Het aantal lijken is werkelijk niet te tellen.

Niet mijn favoriete genre, maar ik wilde deze film zien vanwege de rol van Manisha Koirala. Helaas blijkt dat niet meer dan een bijrolletje te zijn. Jammer, voor mij dan toch.

Solide film over de keerzijde van de “American Dream”, oftewel wie hoog in de boom zit kan diep vallen. Een typisch Amerikaanse film over de impact van de economische crisis in het vorige decennium op de levens van een aantal wegbezuinigde managers (en hun gezinsleden).

De topcast levert degelijk acteerwerk af, waardoor het voortkabbelende verhaal toch wel interessant blijft. Een bedachtzaam acterende Chris Cooper en Rosemary DeWitt als een begripvolle "rots in de branding" stelen de show.

Boeiende, van lieverlee ergerniswekkende film over het blindelings gehoorzamen van autoriteiten, hoe absurd de opdrachten ook mogen zijn. Dit fenomeen is vooral bekend geworden door het Milgram Experiment. Fascinerend om te zien hoe een valse beschuldiging langzaam maar zeker als waar wordt aangenomen en hoe gewillig en kritiekloos de opdrachtgever op zijn wenken wordt bediend, ook door het slachtoffer.
De kundige regie en een prima cast —met als uitblinker Ann Dowd als de bedrijfsleidster— maken dit tot een bovengemiddelde film.

Melodrama —met in het tweede gedeelte thrillerachtige aspecten— over een jonge vrouw, die in de armen van haar veel oudere chauffeur gedreven wordt met dramatische gevolgen. Het aanvankelijk rustig voortkabbelende verhaal is bij momenten best spannend, maar mist in zijn geheel geloofwaardigheid. De film wordt voornamelijk gered door het degelijke acteerwerk van Ray Winstone als de chauffeur en van de bloedmooie Parminder Nagra (Bend It Like Beckham) als de jonge vrouw. Ondanks de losse eindjes hier en daar een krappe voldoende.

Prachtige film van Mihaileanu. De man heeft niet veel films gemaakt, maar wat hij gemaakt heeft mag er in alle opzichten zijn. In dit geval een geweldige mix van humor, drama en schitterende muziek.

Jammer dat het magnifieke piano concert nr. 21 van Mozart, waar de film mee begint, zo abrupt wordt afgebroken. Maar dat wordt meer dan goed gemaakt door het onvergetelijke, emotionele einde. Schitterend!

Mooie rollen van Alexeï Guskov, Dmitri Nazarov en Mélanie Laurent.

Ik heb met volle teugen genoten en het zal zeker niet bij één keer kijken blijven.

Veeleer een hulde aan de saamhorigheid van een zwarte gemeenschap in een buitenwijk van Philadelphia dan een speelfilm. Het acteer- en camerawerk zijn dik in orde, maar het op zich verrassende verhaal (wie verwacht er nou zwarte cowboys in een miljoenenstad?) stelt op de keper beschouwd niet zo veel voor. Je houdt er wel een goed gevoel aan over.

Het meest opmerkelijke aan deze film vind ik, dat het verhaal geïnspireerd is door ware gebeurtenissen. Dat én de vertolkingen van een gerenommeerde cast maken dit docudrama toch wel boeiend, hoewel het filmisch geen hoogstandje is. Het tamelijk warrige scenario is daar voornamelijk debet aan.

American Football is en blijft een rare sport vanwege zijn machocultuur, maar dat terzijde.

Minimalistische, enigszins claustrofobische film voor een gewaagde ontsnappingspoging tijdens de Tweede Wereldoorlog. Voldoet gezien zijn faam niet helemaal aan mijn verwachtingen door zijn aanvankelijk nogal monotone karakter, maar boeit niettemin van begin tot einde. Een meesterwerk zou ik het niet willen noemen, wel erg apart. Net als de poëtische ondertitel: "Le Vent Souffle Où Il Veut". Heel mooi.

Snoeiharde confrontatie met het leven aan de onderkant van de Cubaanse samenleving; met jonge tieners, die zo goed en zo kwaad als dat gaat hun weg proberen te zoeken in een verwarrende, alsmaar dreigende omgeving; met mensen die in een uitzichtloze neerwaartse spiraal beland zijn; met begripvolle coaches, die “met de poten in de modder” durven te staan en daarbij dogmatici, die netjes binnen de lijntjes willen kleuren, tegenover zich vinden.

Het schrijnende verhaal wordt onder leiding van regisseur Ernesto Daranas nauwgezet overgebracht door een voortreffelijke cast, waarbij vooral de jonge Armando Valdés Freire en Alina Rodríguez (als een equivalent van Moeder Teresa) opvallen. Indringend en bij vlagen zeer intens. De film met veel beklijvende beelden heeft mij diep geraakt.

Deze nieuwe verfilming van het boek van Béatrice Beck over de relatie tussen een pastoor en een atheïste tijdens de nadagen van de Tweede Wereldoorlog, kan best wedijveren met de film van Jean-Pierre Melville uit 1961. Romain Duris komt als pastoor geloofwaardiger over dan destijds Jean-Paul Belmondo. Voor de vrouwelijke hoofdrol geldt het tegenovergestelde. Marine Vacth schiet tekort ten opzichte van Emmanuelle Riva, wat op zich geen schande is.

Inhoudelijk houden de beide films met veel onderhuidse spanning en gefilosofeer over geloof, hoop en liefde elkaar aardig in evenwicht. Daarom eindigt de onderlinge vergelijking naar mijn smaak in een gelijkspel.

De zoveelste televisiefilm over de verlokkingen –en dus ook de gevaren– van internet. Het verhaal is duidelijk, de uitwerking maar zozo. Ik betwijfel of al die waarschuwingen veel effect hebben.

Op zoek naar een andere “Confessions”-film ben ik deze bij toeval tegengekomen. Ik had mij de moeite kunnen besparen, want het is een brave film met een inmiddels uitgemolken verhaal over een studente die haar studie wil betalen door als danseres op te treden in een nachtclub. Cliché vanaf het waarom tot en met de toevallige ontmoeting met haar vader. Matig.