Opinions

Moeizaam drama over een deels incestueuze driehoeksverhouding. Normaal gesproken zit zo’n film vol met onderhuidse spanning. Die heb ik node gemist, maar dat kan aan mij liggen.

Alan Rickman redt de film, want de beide andere protagonisten bakken er niet veel van.

Heerlijk, charmant filmpje met een kundig scenario. Romantisch drama in optima forma met mooie rollen van Erika Sawajiri (Helter Skelter) en Yūsuke Iseya. Sinds het zien van Be with You (2004) heb ik sowieso een zwak voor Yūko Takeuchi, die met haar aanstekelijke glimlach en uitstraling ook in deze film weer excelleert.

Regisseur Mike Nichols heeft in het begin van zijn carrière een paar prachtige films gemaakt over gespannen relaties: (...) Virginia Woolf, The Graduate. Daarna is het allemaal wat minder geworden. Dat geldt ook voor Closer over twee mannen, die elkaar het licht in de ogen niet gunnen, zelfs als dat ten koste gaat van de eigen liefdesrelatie. Het is een aartsdonker psychologisch drama met als enige lichtpuntje Natalie Portman. Haar slotscène in de straten van New York is “dazzling”.

Het duurt even voor je door hebt dat in deze chaotisch lijkende film wel degelijk structuur zit. Vanaf dat moment ontvouwen zich een zestal verhalen, de een boeiender dan de ander, maar allemaal de moeite waard. Van de verschillende verhalen vond ik die over Somni 451 in Neo-Seoul en over Zachry en Meronym op Hawaii het meest interessant.

De behendige montage laat de vaak parallelle ontwikkelingen van de verhalen ondanks het tijdsverschil vrijwel naadloos in elkaar overgaan. Knap gedaan, maar dat geldt feitelijk voor heel de film. Apart, mooi. Ik moet 'm spoedig nog een keer bekijken, want ik weet niet zeker of het eerste deel van de diverse verhalen wel goed tot mij doorgedrongen is. Ik sluit niet uit, dat mijn score na de tweede kijkbeurt nog hoger zal worden.

Waargebeurd tienerdrama dat evenwel te veel aan de oppervlakte blijft. Als regelrechte tranentrekker zonder meer geslaagd, maar over geheel genomen niet bijzonder. Hoewel… Neve Campbell in Lourdes; da’s toch even schrikken.

Binoche, Stewart, Moretz, Winkler en Zischler in één film, dan mag je volgens mij toch een topper verwachten. Dat is deze film bepaald niet. Met zoveel ervaring aan boord valt er op het acteren weinig aan te merken en ook de beelden van het Zwitserse Graubünden zijn spectaculair te noemen. Maar desondanks is de film geen hoogvlieger geworden. Dat is vooral te wijten aan het weinig opwindende verhaal, waarin werkelijkheid en fictie een kopie van elkaar lijken te zijn. Teleurstellend.

Tamelijk cynische, onevenwichtige romcom met niet meer dan een vleugje humor over een romance tussen een ongekunstelde jonge vrouw en haar bullebak van een baas. Het gedrag van deze egocentrische man is zo aanstootgevend dat het onwaarschijnlijk is dat iemand ooit bereid zal zijn een relatie met hem te beginnen. De afloop van de film gaat mijn pet dan ook te boven. Matig.

Ik hou over het algemeen niet zo van films, waarin overdadig en/of bloederig geweld voorkomt. Maar ik werd erg gegrepen door het personage van Danny, die tegenslagen en vernederingen te boven weet te komen en weer zelfachting en zelfvertrouwen krijgt dankzij de kameraadschap van een paar uitsmijters.

Prima debuut van regisseur Neil Thompson, dat nieuwsgierig maakt naar nieuwe films van hem.

Misdaadklucht die opzettelijk met enige regelmaat over de top gaat. De film kent een handvol geslaagde grappen, maar overdaad schaadt.

Na zo veel jaren nog steeds een van de betere high schoolkomedies met een prima hoofdrol van Alicia Silverstone in haar beste optreden ooit (voor zover ik dat kan beoordelen). Grappig en gevat. Simpelweg een aangename film.

Alleszins behoorlijke televisiefilm van eigen bodem met een herkenbaar verhaal en degelijk acteerwerk van Anneke Blok (lekker vet aangezet) en van Gaite Jansen, die net als in Lover of Loser schijnbaar moeiteloos de show steelt.

Het onderwerp is al vaker en misschien ook beter in de beeld gebracht. Maar toch een heel goede film, die van begin tot eind boeit. Sterke rollen van Samuel L. Jackson (natuurlijk), Rob Brown en Antwon Tanner (bekend van One Tree Hill). Liefhebbers raad ik "Stand And Deliver" (1988) met Edward James Olmos aan.

3,5.

Prachtige film over het nogal turbulente leven van een van de betere countryzangeressen.

Sterk geacteerd én gezongen door Sissy Spacek. Vooral de titelsong is erg mooi.

Aardig tussendoortje, maar niks bijzonders. Daar is het verhaal te dun en te voorspelbaar voor.

Doorgaans heb ik niet veel op met remakes. Deze film vormt echter een van de spreekwoordelijke uitzonderingen op mijn regel, want hij benadert qua amusementswaarde heel dicht het Franse origineel uit 2014. Dat is vooral de verdienste van Emilia Jones, die met een innemende vertolking haar Franse counterpart Louane Emera naar de kroon steekt.

Een aangenaam weerzien ook met Marlee Matlin, die ik na haar gedenkwaardig optreden in Children of a Lesser God (1986) helemaal uit het oog heb verloren.

Ik ken de serie niet en dat is mogelijk een handicap om deze film goed te kunnen beoordelen. Hij is nogal rommelig in elkaar gezet met twee verhaallijnen, die weinig tot niets met elkaar te maken hebben. Beste deel: de fenomenale vertolking onder de eindcredits door Gladys Knight van "Help Me Make It Through the Night", maar helaas wordt dat vroegtijdig afgebroken; een beetje typerend voor deze schokkerige film.

Ik vrees dat ik nooit een fan van Michael Haneke zal worden. Met uitzondering van het schitterende Amour heeft geen van zijn films mij tot nog toe kunnen bekoren.

Dat geldt ook voor deze film. Na een heel interessant begin krijg je na afwikkeling van het incident met de Roemeense bedelares een soort voetnoten bij het voorafgaande voorgeschoteld, die op een paar uitzonderingen na (de boer op z'n boerderij, de metroscène) nauwelijks belangwekkend of verhelderend zijn. Bovendien zijn die vaak opgenomen met lange shots, een stijlfiguur waar ik sowieso geen liefhebber van ben. Kortom: niet mijn pakkie an.

Voortkabbelende film, die maar niet op gang wil komen en aan het einde zijn we weer terug bij "af". Het acteerwerk is best goed (vooral van Sabine Azéma en de altijd betrouwbare Laura Morante), maar de verhalen, die amper raakvlakken met elkaar hebben, zijn veel te vlak.
Het is al weer lang geleden dat Alain Resnais nog eens een echte mooie film gemaakt heeft. Vooral in het begin van zijn carrière heeft hij puik werk afgeleverd.

Het lijkt me duidelijk dat de casting van Pam Grier in Tarantino’s Jackie Brown geïnspireerd is door haar rol in deze film. Nog afgezien van het feit dat het niet mijn lievelingsgenre is, is het overigens gewoon een zwakke film met onnozel acteerwerk en dito dialogen, soms op het belachelijke af. Maar aan actie geen gebrek natuurlijk. Tamelijk comic book-achtig en dus matig.

Mooie film met een sterk verhaal, maar wel erg lang.

Volgens mij hadden de minutenlange frontscènes aan het begin van de film een flink stuk ingekort kunnen worden, omdat die weinig toevoegen aan het verhaal. Maar ja, bloed en seks blijken nu eenmaal goed te verkopen in de filmwereld.

Prima rollen van Zellweger en Kidman, al was haar zuidelijk accent wel erg dik aangezet en leek haar uiterlijk weinig te lijden onder de ontberingen. In vergelijking met de vrouwen, die Law onderweg tegenkomt, ziet Kidman er steeds prima uit.

Interessante film over drie vriendinnen, die verlangend (maar vooralsnog tevergeefs) uitkijken naar het moment waarop zij kunnen ontsnappen aan hun uitzichtloze omgeving in Kosovo. Er gebeurt niet bijster veel in deze film over oprecht gevoelde saamhorigheid. Mooie opnamen omkaderen deze bijzondere coming-of-age film. Verrassend goed.

Afgaande op de synopsis verwachtte ik min of meer iets soortgelijks als Missing (1982). Dit is evenwel een totaal andere film, die weliswaar ook in Chili speelt maar zich met name focust op een duistere sekte, geleid door een pedofiele nazi. Tegelijkertijd vormde zijn "charitatieve instelling" een dekmantel voor gruwelijke martelpraktijken van generaal Pinochet en zijn trawanten.

Het is een schokkende film, die een weinig interessante romantische verhaallijn als rode draad gebruikt om de walgelijke gebeurtenissen op een rij te zetten. Helaas gaf het laatste deel van de film mij enigszins een anticlimax gevoel. Zonder dat einde zou mijn waardering hoger zijn uitgevallen.

Niet onvermeld mag blijven de ijzingwekkende rol van Michael Nyqvist als de sadistische sekteleider.

Mooie film over een verlegen, introverte jonge tiener die weifelend door het leven stapt.

School boeit haar niet en ook op feestjes met leeftijdgenoten is zij een buitenbeetje. Haar enige echte contact is met haar jongere zusje. Geleidelijk begint zij evenwel te veranderen wanneer zij nader kennismaakt met een Indiaanse jongen, die zelf gevangen zit tussen twee culturen.

Een van de betere coming-of-age films met een tour de force van Émilie Bierre. Die verwacht ik nog vaker tegen te komen.

In aanloop naar de muzikale remake van “The Color Purple” mijn geheugen opgefrist door de Spielberg-versie nog eens af te stoffen. Het is een aandoenlijk drama over zwarte vrouwen in het zuiden van Amerika in de eerste helft van de 20e eeuw. Voor velen van hen heeft de afschaffing van de slavernij (een halve eeuw eerder) niet of nauwelijks enige impact gehad. Spielberg en zijn topcast maken er een pakkend geheel van al voelen de kluchtige intermezzo’s hier en daar nogal misplaatst.

Bijna veertig jaar na het verschijnen van de originele film komt deze musicalversie in de bioscopen. Het verhaal is nog steeds aandoenlijk en de melodieën zijn niet slecht, maar over het geheel genomen voegt de film te weinig toe aan de film van Spielberg uit 1985 om een remake te rechtsvaardigen.

Documentairemaker Silvio Soldini heeft ook een aantal speelfilms gemaakt, die mij over het algemeen goed zijn bevallen. Deze film over een vrouwenversierder en diens relatie met een visueel gehandicapte vrouw spreekt mij minder aan. Het is weliswaar een aardige film dankzij Valeria Golino, maar ik had er meer van verwacht. Het verhaal weet amper te boeien.

Film geeft een harde en volgens mij realistische kijk op de beruchte jeugdbendes van Los Angeles en de politiemannen, die daar tussendoor laveren. De scènes waarin de focus is gericht op het verschil in aanpak van de diplomatieke Hodges en de meer robuuste, driftige “Pacman” McGavin zijn naar mijn smaak de beste onderdelen van de film. Maar ik miste over het algemeen een beetje de diepgang van films als Boys n the Hood. Daarvoor in de plaats leunt de film te veel op spectaculaire achtervolgingen en afrekeningen, waardoor mijn interesse langzaam maar zeker weg sijpelde.

Van de verandering nu eens geen hogeschool film over zuipen en seks, maar een serieus romantisch drama over volwassen worden en ontwakende liefde, inclusief de valkuilen die daarbij horen. Een mooie film met een aantrekkelijke (mij grotendeels onbekende) cast, die voortreffelijk werk aflevert.

Je moet wel een heel bijzondere pottenbakster geweest zijn dat mensen op het idee komen om over jouw carrière een film te maken. Ik ben niet zo thuis in dat wereldje, dus inhoudelijk deed deze feelgood film mij niet zo veel. Maar het moet gezegd: Phoebe Dynevor is een charmante protagoniste.

Ik dacht af en toe dat ik naar een replica van een Ozu film zat te kijken. Qua vormgeving van de beelden dringt de gelijkenis met de Japanse meester-regisseur zich op. De cinematografie is meteen ook de voornaamste attractie van deze verder nogal slome film, die volgens mij vooral liefhebbers van moderne architectuur wel zal bevallen. Daar moet de film het van hebben, want het verhaal over jonge mensen die onzeker zijn over hun toekomst stelt niet veel voor. Haley Lu Richardson is nadrukkelijk aanwezig,haar tegenspeler John Cho een stuk minder. Met wat goede wil net aan een voldoende.