Opinions

Pakkend oorlogsdrama, zeer realistisch verfilmd. Dat kon je aan Vittorio de Sica wel toevertrouwen.

Volgens mij de beste rol van Sophia Loren ooit. Als zij in beeld is, valt heel de omgeving weg.

Dat is jammer want de Abruzzen ten oosten van Rome, waar de film voor een deel is opgenomen, zijn wondermooi.

Het sterke punt van Chaplin is naar mijn mening steeds de wijze, waarop hij kolderieke scènes en drama met elkaar weet af te wisselen. Daar slaagt hij in deze film niet zo goed in als anders. Zoals arno74 in zijn commentaar laat doorklinken is het te vluchtig en te oppervlakkig. Daarom vind ik dit een van Chaplin's wat mindere films. Desondanks heb ik bij vlagen opnieuw erg genoten en kunnen schateren bij de strapatsen van de Tramp.

Sterk sociaal-psychologisch drama over bewoners van een klein dorpje in Herzegovina. De terugkeer naar zijn geboortedorp na 20 jaar van een protserige opportunist brengt de nodige onrust en spanningen teweeg in de kleine gemeenschap, waar iedereen iedereen kent. Die spanningen staan allicht symbool voor het onheil dat op het punt staat neer te dalen op bewoners van het dorp.

Danis Tanović heeft een boeiende, wendingrijke film gemaakt over het turbulente dagelijkse leven in zijn geboorteland aan de vooravond van Bosnische burgeroorlog. In (de andermaal uitstekende) Miki Manojlović en in Mira Furlan vindt hij twee acteurs, die de film naar een hoog niveau tillen.

Veel mensen, die er naar verluidt echt verstand van hebben (= filmcritici), blijven beweren dat dit de beste film allertijden is.

Dat heb ik er niet aan afgezien. Zeker, het is een interessante film, die van tijd tot tijd erg boeiend is, maar ook even vaak wat wegzakt.

Gelet op de positieve kritieken haalt de film niet het niveau dat ik ervan verwacht had.

Niet helemaal overtuigend verhaal over de impact van de 9/11-aanslagen op het dagelijks leven in New York van een nieuwe immigrant uit Libanon. Een film met veel zwart/wit clichés, die vooral tot uitdrukking komen in de pleidooien in de rechtszaal.

Het romantische slot komt als een bliksemslag uit een heldere hemel en lijkt er aan de haren bijgesleept te zijn als een soort goedmakertje voor alle ellende en onbegrip, die eraan voorafgaat.

Prachtige film van grootmeester F.W. Murnau, die als geen ander een verhaal kan vertellen met beelden, die mij anderhalf uur lang geboeid op het puntje van mijn stoel houden.

Een dramatisch verhaal, schitterende cinematografie plus eerste klas acteerprestaties met name van Charles Farrell als de brave boerenjongen en van Mary Duncan als de serveerster, die het jachtige, stoffige leven in de grote stad meer dan zat is, leveren een subliem eindresultaat op, nog mooier naar mijn gevoel dan Murnau’s ook al voortreffelijke “Sunrise” (ook over de tegenstelling stad / platteland).

Een ontroerend meesterwerk. Filmkunst met een hoofdletter F.

Geslaagde komedie over een gezin, dat als los zand aan elkaar hangt omdat iedereen zo zijn of haar eigen agenda, c.q. geheimpjes heeft. Een vlotte film met een uitstekende cast, die je trakteert op ruim anderhalf uur aangenaam vermaak. Jammer dat de ontknopingen (meervoud) een beetje worden afgeraffeld maar verder prima gedaan.

In de slipstream van de herziening van Limelight ook deze magistrale film voor de zoveelste keer nogmaals gekeken en mijn waardering naar het hoogste niveau gebracht. Deze ontroerende mix van slapstick en drama is mijn all time Chaplin-favorite. Alles klopt aan deze film: de regie, het verhaal, het acteerwerk, de muziek. Een absolute topper.

Bejaarde gangsterfilm, die nog amper weet te boeien. Gary Cooper kijkt voortdurend alsof hij geen idee heeft waar hij mee bezig is. De frêle Sylvia Sidney is een van die sterren uit de jaren ’30, die inmiddels nagenoeg helemaal vergeten is. Dat is best jammer, want ze heeft toch een paar aardige films op haar naam staan, maar dit is zeker niet haar beste.

Voortkabbelende film over een groepje vrienden op de rand van een midlife crisis. De openingsscène ziet er veelbelovend uit, maar dat duurt maar even. Een tamelijk saaie film zonder verhaal, zonder actie en slechts sporadisch een vleugje humor. Het stelt allemaal weinig voor.

Erin Brockovich meets The Rainmaker. Aan die twee films moest ik bij deze herziening voortdurend denken. Prima, waar gebeurd verhaal dat de aandacht goed weet vast te houden. Robert Duvall steelt als de arrogante, schier ongeïnteresseerde klootzak zonder meer de show.

Ontvoeringen zijn aan de orde van de dag in Mexico. Deze film vertelt het verhaal van een vastberaden moeder, die bij gebrek aan interesse bij de autoriteiten zelf op zoek gaat naar haar verdwenen dochter. Een opmerkelijk mainstreamdebuut van regisseur Teodora Mihai, mede dankzij een vlekkeloze vertolking van de ervaren Arcelia Ramírez. De branie van de jonge gangsters in het begin van de film is ontstellend. De slotscène vond ik wel mooi, hoewel…?

Mooie karakterstudie over een chique prostituee, voor wie het moeilijk is om uit het milieu te stappen en om liefde te ervaren. Fraaie, strakke rol van Katrin Cartlidge en een atypische rol Colm Meaney, die nu eens niet een goedzak speelt. Onderhoudende film, die toch wel wat venijniger had mogen zijn.

Prachtige verfilming van het boek van Auguste Le Breton (Rififi), een meester in het schrijven van misdaadromans. Subliem acteerwerk van het gouden trio Jean Gabin (die stem erken je uit duizenden), Lino Ventura en Alain Delon en een opnieuw fraaie soundtrack van Ennio Morricone.

Tijdloos vermaak.

Psychologisch drama met een scheut magisch realisme over een ietwat simpele ziel, die in weerwil van haar barse moeder met horten en stoten haar seksualiteit ontdekt. Bijzonder fraai regiedebuut van Nathalie Álvarez Mesén met een indrukwekkende tour-de-force van de eveneens debuterende Wendy Chinchilla Araya in de titelrol. De slotscène is de spreekwoordelijke kers op de taart.

Gezapige romcom met een tamelijk apart verhaal over twee streberige scholieren, waarvan er een opmerkelijk uit de toon valt door zijn archaïsch taalgebruik. De afloop is uiterst voorspelbaar.

Parallel daaraan een tweede, minder prominente verhaallijn over de ontluikende relatie tussen twee ouderen. Dat deel van de film is een stuk leuker dan het wel en wee van de tieners, vooral vanwege de wijze waarop Bruce Dern en Kathleen Chalfant invulling geven aan hun rollen.

Moeizame poging om het meesterlijke The Breakfast Club van John Hughes uit 1985 nog eens dunnetjes over te doen. De film kent een handvol aardige momenten, maar is te veel hak-op-de-tak om ook maar enigszins in de buurt te komen.

Robuuste misdaadthriller over loyaliteit, verraad en wraak in de Parijse onderwereld. De film is vooral gefocust op de karakterontwikkeling van de hoofdpersonages. Het einde komt wat abrupt, maar afgezien daarvan is het in zijn genre een van de betere films met uitstekende rollen van Lino Ventura en Jean-Paul Belmondo. Sandra Milo vervult niet meer dan een bijrol.

Remake van Keulraesik. De film blijft in allerlei opzichten mijlenver verwijderd van de Koreaanse klassieker uit 2003. Een overbodige film dus.

Deze verfilming van een roman van Erskine Caldwell is een enigszins gedateerd melodrama over een boerendochter, die in de jaren 50 alle remmen losgooit wanneer zij onverwacht gedumpt wordt door haar geliefde. De mooie Diane McBain springt er in alle opzichten uit als de destructieve blondine.

Niet zo goed als ik mij van tientallen jaren geleden meende te herinneren. Film schakelt naadloos tussen drama en komedie, waarbij vooral het laatste toch wel de overhand heeft omdat chaos vaak troef is.

Mooie rollen van Diahann Carroll (Oscar!) en James Earl Jones.

Zwaarmoedig drama over een gevangenisdirecteur die toeziet op de executies van ter dood veroordeelde gevangenen. “Just doing my job”, maar dat gaat haar niet in de koude kleren zitten. Een mooie rol van Alfre Woodard, betrouwbaar als altijd. De close-up van haar betraande gezicht blijft lang hangen.

In haar speelfilmdebuut komt regisseur Eva Cools met een ingetogen, sombere coming-of-age film over rouwverwerking enerzijds en schuldgevoelens anderzijds. De kruising van die twee sentimenten zorgt voor een langverwachte climax, die uiteindelijk minder heftig uitvalt dan lang geanticipeerd.
Een boeiend persoonlijk drama met een prachtige rol van Anna Franziska Jäger (My Queen Karo).

Bombastische film over Cleopatra en haar relaties met Julius Caesar en Marcus Antonius. Zoals zo vaak bij DeMille is het voornaamste slachtoffer van diens flamboyante aanpak het verhaal, dat net als het acteerwerk nauwelijks iets voorstelt. Gezien de aankleding (sic) van Claudette Colbert en haar hofdames is het DeMille volgens mij in de eerste plaats te doen om prikkelende beelden, die destijds nog net door de mazen van de Hays Code konden glippen. Een film om gauw te vergeten.

Afgeschrikt door de lange speelduur heb ik mijn hele “filmleven” lang met een boogje om deze film heen gelopen. Dat is achteraf gezien niet terecht. Het is best een goede film, zoals je mag verwachten van regisseur Mankiewicz. Veel meer dan de andere epische films uit die tijd is het een acteursfilm, die Shakespeareaans aandoet, al kan dat komen omdat ik bij Richard Burton vrijwel automatisch steeds aan Shakespeare moet denken. Hoe het ook zij, ik ben onder de indruk geraakt van het acteerwerk van Burton, Harrison en Taylor, ondersteund door gedegen camerawerk, fraaie settings en mooie dameskostuums. Het is een lange zit, maar de film is dat best waard.

Mijn derde film binnen een paar dagen over de kidnapping van jonge vrouwen en meisjes. In dit geval betreft het een jonge, alleenstaande moeder en twee tieners, die door hun ontvoerder (“I never get what I want.”) als seksslavinnen opgesloten worden op de bovenverdieping van zijn huis.

In vergelijking met de vorige, gelijksoortige films die ik gezien heb, oogt deze een stuk rauwer en realistischer. Bizar dat zoiets meer dan elf jaar kan duren midden in een woonwijk zonder dat de familie en omgeving echt alarm slaan, terwijl een van de ontvoerde meisjes nota bene bevriend is met een dochter van de ontvoerder.

Verfilmd toneel en dat is duidelijk te zien. Bij de reeks lof-uitingen, die over deze film wordt uitgestort, kan ik mij niet aansluiten. Zeker, er wordt uitstekend geacteerd. Maar het verhaal over vier vroegere studievrienden, die voor hun respectievelijke problemen steun bij elkaar zoeken en vervolgens vooral met zichzelf bezig zijn, raakte mij van geen kanten. Ik zie het als één grote lofzang voor egocentrisme en dat spreekt mij totaal niet aan. Ik kan het mis hebben, maar zo heb ik de film wel ervaren.

Van Claude François wist ik alleen dat hij de (mede-)auteur was van Sinatra’s hit “My Way”. Voor zover ik mij kan herinneren heeft zijn eigen muziek mij nooit bereikt. In deze biopic komt François er niet helemaal schadevrij vanaf. In tegendeel. Cloclo wordt afgeschilderd als een klo-klootzak; een driftig, over het paard getild, zielig hoopje mens, die vrijwel iedereen om zich heen beschadigt door mensen te behandelen als oud vuil. Look-alike Jérémy Renier zet dat op geloofwaardige wijze neer, maar de film sprak mij verder niet aan.

Na het fraaie Girl uit 2018 opnieuw een gevoelige film Lukas Dhont over een jongere, die in de knoop raakt met zichzelf. Wanneer leerlingen van zijn nieuwe school hatelijk commentaar leveren op zijn langdurige vriendschap met een klasgenoot, begint een jonge tiener opzichtig afstand te nemen van zijn vriend. De gevolgen zijn desastreus. Dhont giet dit drama in een bedachtzame film met fraai camera- en acteerwerk, vooral van Eden Dambrine.