Opinions

Afgezien van wat opzichtig goochelwerk is er weinig nieuws onder de zon in deze matige fantasie over de liefde tussen een populaire illusionist en een enigszins naïeve prinses, die op weg is naar China om daar te trouwen met een prins die ze nog nooit gezien heeft.

De film vertelt een tamelijk labiel verhaal, dat zich overigens afspeelt in oogstrelende settings. Bijkomend probleem is dat de beide protagonisten het nogal af laten weten. Geen moment heb je de indruk dat het klikt tussen hen beiden.

Een matige film van regisseur Dae-seung Kim, die mij in het verleden toch aangenaam verrast heeft met het alleraardigste drama Bungee Jumping of Their Own (2001)

Onzin! De film is overkomstig het dagboek van de echte Christiane Felscherinow, waarop de film gebaseerd is, grotendeels op locatie opgenomen (Bahnhof Zoologischer Garten in Berlijn).

Het is natuurlijk geen muziekfilm. David Bowie was zeer verguld met de soundtrack en met het feit dat destijds speciaal voor deze film een concert in Berlijn werd georganiseerd. De opnames en montage van dat concert zijn in overleg met Bowie gemaakt.

Ik heb de film nu voor de derde keer bekeken en ik vind het dertig jaar na dato nog steeds een bijzonder realistische en afschrikwekkende film met een aantal angstaanjagende beelden. Vooral de afkickscène is pijnlijk om naar te kijken.

De destijds nog piepjonge Natja Brunckhorst (14 jaar pas) zet een indrukwekkende acteerprestatie neer. Met ruime voorsprong de beste film van Uli Edel.

“Unheimisch”, zoals scorsese schrijft, voelt de film inderdaad aan omdat je weet hoe het afloopt. Van de opbouw naar de apotheose had ik echter meer verwacht, al realiseer ik mij dat het niet meevalt iemands depressieve drijfveren te vertalen in filmbeelden.

Hoewel, voor zover ik kan beoordelen, de film de ware gebeurtenissen getrouw volgt én hoewel look-a-like Rebecca Hall geloofwaardig overkomt in haar rol als de tragische Christine Chubbuck, heeft de film mij niet bijzonder geraakt. Ik kon tot mij eigen verwondering weinig empathie genereren voor de tobbende televisieverslaggeefster.

Iets te luchtige verfilming van Dickens’ klassieker. Helaas hebben de filmmakers het nodig gevonden om zich een aantal vrijheden te veroorloven ten opzichte van het originele verhaal. Dat komt de film niet ten goede. Hoewel de settings Dickensiaans aandoen, ben ik het met Ramon K eens dat de film een stuk minder is dan Scrooge (1951) met Alastair Sim in de titelrol.

Ik vind Barbara Stanwyck en komedies een weinig gelukkige combinatie. Ondanks haar niet geringe acteertalent komt zij in komedies naar mijn mening niet goed tot haar recht. Dat is niet anders in deze voorspelbare “comedy of errors”, die trouwens slechts heel zijdelings iets met Kerstmis te maken heeft. De film is geen totale afknapper, maar het houdt ondanks de sterke rolbezetting niet over. Het leukst vond ik nog Una O'Connor als de huishoudster.

Van de zeven Preston Sturges-films, die ik totnogtoe gezien heb, is dit verhaal over een uit de hand gelopen grap over goklust en hebberigheid naar mijn smaak veruit de minste. Zoals Ramon K terecht opmerkt een tamelijk melig verhaal, dat maar zelden grappig wordt. Bovendien mist het duo Powell-Drew uitstraling. Sturges heeft veel betere films gemaakt (“Sullivan’s Travels”, “The Miracle of Morgan’s Creek”). Matig.

Een fijne kerstfilm met een duidelijke boodschap over bescheidenheid, dienstbaarheid en liefde. Zeker geen topfilm, maar wel een film die rond deze tijd van het jaar de juiste snaar weet te raken en daar is weinig mis mee.

Aardige verfilming van een paar episodes uit Jean Shepherd’s kostelijke verhalenbundel ”In God we trust: all others pay cash”. Best vermakelijk, maar lang niet zo hilarisch als het boek. Binnen het genre 'kerstfilms' toch wel een van de leukste.

Tijdens de laatste maanden van het jaar overstromen Hallmark en Lifetime de markt steevast met mierzoete kerstfilms. Als je er één gezien hebt, heb je ze eigenlijk allemaal gezien want de meeste verhaaltjes zijn onderling zonder meer uitwisselbaar.

Deze film over een onderzoeksjournalist probeert wat venijn in te bouwen, maar dat komt natuurlijk niet echt uit de verf. Dat zou immers de kerstgedachte te veel aantasten. Daarom ook hier twee hoofdrolspelers, die niet zouden misstaan in een tandpastacommercial.

Kroniek over het seksleven van een gezin met een hoog libidogehalte. De grafische seksscènes volgen elkaar in een dermate hoog tempo op, dat je dit volgens mij best mag bestempelen als softporno. Typerend voor dat genre is het nagenoeg ontbreken van een verhaal. Wat overblijft is veel expliciet bloot en om daar nou vijf kwartier naar te kijken vind ik een beetje te veel van het goede. Ieder zijn meug, maar mij boeit dat niet.

Ik vraag mij of regisseur Xiaolu Xue zijn eigen script nog een keer kritisch nagelezen heeft, want het verhaal zit vol met gaten en onlogische wendingen. Per saldo een zeer matig actiedrama, dat wel spannend wil worden maar daar nooit in slaagt. De secundaire verhaallijn over de buitenechtelijke relatie van de ingenieur met een voormalige geliefde maakt het geheel alleen maar warriger.

Ik heb in de loop van de jaren heel wat films van De Dikke en de Dunne gezien. Naar mijn bescheiden mening zijn ze tijdloos. Dat is altijd lachen, gieren, brullen. Dit is volgens mij een van hun betere films. Vooral Stan is in topvorm. “Show me the exit”. Meesterlijk.

Afgezien van het mooie camerawerk een dertien-in-een-dozijn romcom met een voorspelbaar verloop en dito einde. Af en toe wordt het gemoedelijke verhaal opgeleukt door een puntige oneliner. Ook de kittige Mini Yang springt er positief uit. Miriam Yeung en Shawn Yue ontberen daarentegen de broodnodige chemie. De prequel heb ik nog niet gezien, maar deze film haalt niet het niveau van Pang's Yi Sa Bui Lai (2006). Net aan een voldoende.

Op zich een aardige film, opgeleukt met apart camerawerk, maar Wong blijft tamelijk ver verwijderd van het niveau van zijn latere films. De personages uit het eerste deel worden wel heel rigoureus afgevoerd, terwijl het verhaal daarachter (met name van de dame met de pruik) m.i. een stuk interessanter is dan dat van het tweede deel, dat eigenlijk niet meer is dan een gemiddelde romcom met een aantal grappige scènes.

De toonzetting van deze film klopt naar mijn gevoel niet erg met de ernst van de misdrijven, die in het tweede deel van de film aan het licht komen. Maar het zal wel zo zijn dat de makers deze film vooral bedoeld hebben als actiekomedie en daar zijn ze goed in geslaagd. Naast tragiek zit de film vol met grappige ontwikkelingen en fikse knokpartijen. Ik vond het wel erg irritant dat op het moment dat het onderzoek van de beide politiestudenten zijn climax naderde teruggeschakeld werd naar de opleiding en de slachtoffers van de mensen- en orgaanhandel aan hun lot overgelaten werden. Ik kan mij niet voorstellen dat dat op enigerlei wijze overeenkomt met de gedragscode. Maar ja, in film is alles mogelijk natuurlijk.

Meest recente verfilming van de aloude pansori (muzikale vertelling) over de lotgevallen van de legendarische gisaengdochter Chun Hyang. Op zich is de inhoud van het eeuwenoude volksverhaal niet erg verrassend, maar het is niettemin een boeiend drama over deugdzaamheid, trouw en verzet tegen onderdrukking. De vormgeving (een pansori) maakt het tot een verrassende kijkervaring. Het was mij bijzonder aangenaam.

De ruige bergen van Noord-Vietnam en de beeldschone Đỗ Thị Hải Yến zijn de belangrijkste attracties van deze film over een jonge vrouw, die na de plotselinge verdwijning van haar stiefmoeder op zoek gaat naar haar biologische moeder. Gaandeweg komen in dit coming-of-age verhaal de herinneringen aan haar jeugd voorbij. Een weliswaar mooie film over liefde en antipathie, die jammer genoeg wel wat bezieling mist en net iets te afstandelijk overkomt.

De film gaat over pijnlijke en liefdevolle herinneringen en hoe die het verlangen naar een lesbische relatie in de weg staan. Opmerkelijk optreden van de beide hoofdrolspeelsters, maar de film had gezien het onderwerp best wat pittiger mogen zijn. Takeko’s zwakbegaafde broer en haar vaste tatoeageklant Adong heb ik als storende elementen in het overigens mooie verhaal ervaren.

Met het toetreden van Slowakije tot het Verdrag van Schengen staat de poreuze grens tussen dat land en Oekraïne op het punt hermetisch afgesloten te worden. In de daaraan voorafgaande maanden wil een Oekraïense maffiabaas van het smokkelen van sigaretten overschakelen op de meer lucratieve smokkel van drugs en mensen. Dat stuit op principiële bezwaren van zijn “collega” aan de Slowaakse kant, met als gevolg een niets ontziende maffiaoorlog.

Dat is het centrale thema van deze harde misdaadthriller van Peter Bebjak, die naast het indrukwekkende verhaal sterke acteerprestaties en spectaculair camerawerk laat zien. Een spannende film.

Rauwe film over een driekhoeksverhouding in de zelfkant van de Braziliaanse samenleving. Er zitten een paar aardige scènes in en ook het acteren door de drie hoofdpersonages is niet slecht, maar als geheel is de film niet bijster bijzonder.

Schitterende film met veel verrassende wendingen en een voorspelbaar einde. Terechte Oscar voor Michael Caine, maar ook de acteerprestaties van Tobey Maguire en Delroy Lindo mogen er zijn. En Charlize Theron is natuurlijk altijd een genot om naar de kijken...

Eerlijke, emotierijke film over de werving van jonge vrouwen voor de jihad. De tieners worden op geraffineerde wijze gehersenspoeld met als gevolg een intense worsteling met de eigen gevoelens. Uiteraard heeft dat de nodige impact op het hele gezin, dat geteisterd wordt door onmacht om de ontwikkelingen te keren.

Het verhaal is in zijn kern heel aangrijpend, de uitvoering wat minder. Dat laat de duidelijke waarschuwing die van de film uitgaat evenwel onverlet.

Van lieverlee benauwend psychologisch drama over een klein meisje op het Vlaamse platteland dat slachtoffer wordt van haar omgeving en de weerslag die dat heeft op de mensen om haar heen. Niet zo indrukwekkend als Monsaert’s voorafgaande film Offline (2012) maar toch wel onderhoudend genoeg.

Ik dacht lange tijd dat ik zat te kijken naar een voortkabbelende kinderfilm over de Tweede Wereldoorlog, totdat de stemming plotseling omslaat. De film krijgt in het laatste deel onverwacht een grimmig karakter. Die dramatische wending komt evenwel te laat om de film boven de middelmaat te laten uitsteken.

Andermaal kan ik niet erg enthousiast worden over een Hsiao-hsien Hou film. Vanwege een gebrek aan actiescènes is de film de genreaanduiding martial arts nauwelijks waard. Dat vind ik op zich geen ramp, maar dat het in plaats daarvan veeleer een verzameling stil levens is geworden in harde, soms onnatuurlijke kleuren maakt de film er niet beter op. Welk doel het afwijkende beeldformaat dient, is mij bovendien een raadsel. Omdat er tenslotte amper verhaal zit in deze saaie, trage film kan ik het geheel maar matig waarderen.

McQueen en Robinson hebben niet alleen een pokergame, maar ook een acteerwedstrijd, die volgens mij op punten gewonnen wordt door Robinson. Van de drie vrouwen heeft Joan Blondell veruit de leukste rol.

Ik heb deze film tientallen jaar geleden in de bioscoop gezien en dacht mij te herinneren dat het een uitstekende film was. Die mening moet ik enigszins herzien. Nog steeds een goede film, maar niet uitzonderlijk.

Psychologisch familiedrama over een jonge moeder, die –op de rand van een zenuwinzinking– met haar pasgeboren baby weer intrekt bij haar ouders. Omdat die voortdurend met elkaar overhoopliggen, belandt zij eigenlijk van de regen in de drup. Ik heb niet veel begrepen van deze film, waarschijnlijk omdat ik een man ben en mij maar moeilijk kan inleven in de twee vrouwen, die een centrale rol spelen.

De zoveelste verfilming van het klassieke, superromantische sprookje van Assepoester. Visueel een pareltje dankzij de glorieuze wijze, waarop Kenneth Branagh en zijn crew het verhaal hebben opgepoetst met mooie settings, prachtige kostuums en leuke speciale effecten. Neem daarbij dat de bevallige Lily James en de feeks Cate Blanchett voortreffelijk zijn gecast en je krijgt een film, die volgens mij jong en oud aanspreekt. Het was mij in ieder geval een waar genoegen.

Geweldige film. Prachtige mix tussen de sociale ellende van de jaren '30 en de uitstekend gefilmde bokswedstrijden. Zonder twijfel de beste sportfilm ooit. Sommigen kunnen het verhaal misschien niet realistisch vinden, maar insiders in de bokswereld weten dat de film heel weinig fictie bevat. Ook de teruggave door Braddock van het bijstandsgeld is echt gebeurd.

Een 5, maar eigenlijk een 5+.

Matige remake van de Filipijns-Japanse film “Kita Kita” uit 2017. Een romantisch drama, zo tenenkrommend zoet dat het naar mijn inschatting zelfs de bouquetreeks niet zou halen.