Opinions

Empatische film over in feite eenzame mensen, die genegenheid en steun vinden bij elkaar. Bij uitstek een goed gevoel film met een afwisselend verhaal en prima acteer- en camerawerk. Een warme kijkervaring.

Voor mij nogal moeilijk toegankelijke film over een beroemde Koreaanse schilder uit de 19e eeuw. De enige reden om deze film te bekijken was eigenlijk dat daarmee mijn cyclus van films met de actrice Ye-jin Son compleet was. Zij speelt hierin twee kleine bijrolletjes en ik heb nu al haar films gezien.

De film zelf gaat over het leven van een opvliegende, begenadigd kunstenaar met een hang naar alcohol en een moeizame verhouding met vrouwen. Min-sik Choi zet een indrukwekkende hoofdrol neer, maar ik ben te weinig thuis in de Koreaanse cultuur om de film ten volle te kunnen waarderen. Regisseur Im komt wel regelmatig met fraaie beelden van het desolate landschap op de proppen en dat helpt.

Yôji Yamada is een meester in het maken van warme films. Deze film over de belevenissen van een gezin in Tokio tijdens de Sino-Japanse oorlog en de daarop aansluitende Tweede Wereldoorlog vormt daarop geen uitzondering. Gebeurtenissen als de massaslachting in Nanking en de aanval op Pearl Harbor zijn prima ijkpunten in het verhaal.

In dit met veel gevoel gemaakte familieportret komen diverse aspecten van het leven voorbij, maar het hoofdthema vormen de onderlinge relaties van een dienstmeisje, haar werkgeefster en een kunstenaar. Knap hoe Yamada vermijdt om de gevoelens expliciet in beeld te brengen (een enkel zoentje daargelaten).

Bijzonder fijn acteerwerk van Haru Kuroki, Takako Matsu en Chieko Baishô (de oudtante, die haar achterneef er telkens fijntjes op wijst dat je niet zo maar op gebeurtenissen van 70 jaar geleden (ver)oordelend kunt terugkijken met de ogen en de kennis van nu).

Aanvankelijk een braaf niemendalletje over de moeizame romance tussen twee studenten. Van lieverlee krijgt de film een ietwat grimmiger karakter. Het warrige script is er debet aan dat de film als geheel tamelijk onsamenhangend overkomt. Dat is jammer, want het acteer- en camerawerk zijn best goed verzorgd.

Zinloos en zielloos misdaadspektakel, dat er vrijwel continu uitziet als een computer game. De wulpse Qi Shu past wel in een dergelijke omgeving, Wei Zhao een stuk minder. Karen Mok is zo’n beetje de grijze muis in het geheel. Al dat geweld is aan mij niet besteed.

In mijn beleving een film met een uniek verhaal over een weduwe en haar seniele schoonvader, die elkaar op bijzondere wijze wederzijds van dienst zijn. Jammer dat regisseur Daisuke Gotō zijn film “vervuilt” met irrelevante seksscènes tussen derden. Het ware beter geweest wanneer hij de focus exclusief gericht had op de interactie tussen de beide protagonisten.

Een film over de nietsontziende vervolging van (mogelijke) dissidenten in de Sovjet-Unie ten tijde van Stalin. Een tamelijk warrige film, want vreemd genoeg is de rode draad —het opsporen van een kindermoordenaar— in feite niet meer dan een subplotje. Het gaat er veel meer om iedereen op Orwelliaanse wijze in het gareel te houden. Dat laat onverlet dat het op een aantal momenten een spannende film is, mits je de onwaarschijnlijkheden —en die zijn er nogal wat— voor lief neemt.

Bedachtzame film waarin complexe problemen en relaties tussen mensen aan de orde gesteld worden. Zware kost van begin tot einde, zonder een moment van verpozing. Een beklijvend drama om over na te denken.

Emma Thompson is natuurlijk uitermate geknipt voor dit soort rollen. Zij maakt het tot háár film.

Een beklijvend verhaal, waarvan regisseur Spottiswoode naar mijn gevoel meer had moeten maken. Ondanks de fraaie cinematografie is de film door zijn aaneenschakeling van (soms ultra-)korte scènes met enige regelmaat te springerig vind ik. Daardoor kreeg ik af en toe de indruk dat scènes niet af waren. Toch wel jammer, want het is feitelijk een eerste klas drama dat een betere aanpak verdient.

In een sciencefiction film is natuurlijk van alles mogelijk, maar je moet niet overdrijven. Deze film vergt nogal wat verstandelijke lenigheid om het volgens mij overigens vrij unieke verhaal geloofwaardig te vinden. Net als in zijn volgende film (Gravity) zit regisseur Cuarón daar blijkbaar niet mee.

Nou moet ik voorop stellen dat dit soort (g)rauwe apocalyptische films mij doorgaans niet kunnen bekoren. Maar gezien de talrijke positieve reacties had ik hier toch meer van verwacht.

“Alles van waarde is weerloos” is een bekende dichtregel van Lucebert. Film laat zien hoe weerloos mensen zijn tegen roddels, die op d’n duur hun levens verwoesten. Audrey Hepburn en vooral Shirley MacLaine zetten sterke vertolkingen neer, maar jammer genoeg is het acteren van de kinderen te dik aangezet en daardoor storend.

Leuke actieparodie, waarin diverse genres voorbijkomen: komedie, thriller, martial arts enz. De puntige oneliners maken het extra leuk. Niet hoogstand, maar wel erg amusant.

Prima thriller, die bloeiend blijft door de onverwachte wendingen. Telkens wanneer je denkt te weten hoe de vork in de steel zit, sijpelt er weer nieuwe informatie binnen waardoor de zaak toch weer anders komt te liggen. Onderhoudende film met een knap geconstrueerd script.

Een soort reality film over geliefden die in heden en verleden ietwat ongemakkelijk om elkaar heen draaien. Het resulteert in een nogal oppervlakkig geheel, dat op een paar scènes na dramatische accenten mist. Het verhaal had naar mijn smaak best wat venijniger mogen zijn.

Ik vind de karaktertekeningen in Mak’s nieuwste film Hua Jiao Zhi Wei (2019) een stuk overtuigender.

Met dank aan Onderhond voor de tip.

Om tijdens de oorlogsjaren de moraal van het thuisfront hoog te houden rolden tijdens de Tweede Wereldoorlog de ene na de andere film uit de Hollywood studio’s. Daar zaten nogal wat propagandafilms bij zonder veel verhaalopbouw of wat dan ook. Qua spanning halen zij amper het niveau van een jongensboek. Dit is daar zo’n voorbeeld van. Best zonde van het talent van Loretta Young (miscast), Alan Ladd en William Bendix. Hoe het met de wagenlading Chinese studentes is afgelopen zullen we nooit weten, want blijkbaar vond de studio een speelduur van nog geen 80 minuten wel voldoende…

Volgens mij trachtte deze hernieuwde samenwerking tussen Clark Gable en Jean Harlow voort te borduren op het succes van Red Dust (1932). Dat lukt maar half. In tegenstelling tot die eerdere film mist het verhaal (sensuele) spanning. Bij gebrek daaraan wordt er een tyfoon uit de kast gehaald om het in ieder geval nog een klein beetje spannend maken. De ontknoping is tenenkrommend.

Na haar breuk met Yimou Zhang wilde Li Gong haar inmiddels internationale bekendheid te gelde maken in het buitenland. Het ware beter geweest wanneer zij daarbij een film had gekozen, die recht doet aan haar talent. Samen met haar tegenspeler Jeremy Irons wordt zij in deze film helemaal ondergesneeuwd door Maggie Cheung, het enige opmerkelijke personage in een voor de rest kleurloze en haperende film over een moeizame (en vooral vermoeiende) liefdesrelatie.

Ik ben niet onverdeeld enthousiast over deze film. Zeker, het is een mooi oorlogsdrama met prima acteerwerk —vooral van Nina Drobysheva— maar qua vormgeving heeft het er alle schijn van dat regisseur Grigoriy Chukhray heel erg goed gekeken heeft naar de films van Kalatozov. Daarnaast lijkt de perronscène wel een replica van een soortgelijke scène uit Chukhray’s eerdere Ballada o Soldate (1959), wat ik trouwens een mooiere film vind dan deze. Toch een beetje een tegenvaller.

Atom Egoyan is een meester in het maken van psychologische thrillers. Deze film vormt daar geen uitzondering op.

Knap scenario met prima acteerwerk van de drie hoofdrolspelers.

Amanda Seyfried laat zien dat ze zich van een dom blondje (Mean Girls) ontwikkeld heeft tot een heel goede actrice. Van Julianne Moore en Liam Neeson was dat al eerder bekend.

Een bedompte, vrij plotloze film over onmachtige hunkering. De vaak spaarzame verlichting creëert van tijd tot tijd een ietwat unheimische sfeer, die aardig past bij de schimmige drijfveren van de protagonisten. Qua couleur locale zijn de slotscènes in de ondergelopen straten van Hanoi een schot in de roos.

Ik ben niet vies van romantische en/of sentimentele kitsch en de verfilmingen van de boeken van Nicholas Sparks kan ik doorgaans derhalve best verdragen, maar dit is wel heel erg. De film begint op zich nog wel aardig om ergens halverwege dusdanig te ontsporen dat het glazuur van je tanden springt. Dat Tom Wilkinson zich heeft laten strikken voor deze film doet zijn reputatie bij mij geen goed.

Een triest verhaal over de teloorgang van een vriendschap tussen tieners, ieder voor zich afkomstig uit een ander sociaal milieu. Allengs krijgt de film een grimmiger karakter. Een onderhoudend psychodrama met prima acteerwerk, in het bijzonder van Min-ah Bang als degene die het verhaal vertelt.

Nogal matige komedie over wat in wezen zielige mensen zijn. Zij trachten wel te communiceren, maar vinden amper een luisterend oor.

Een oversekste Sam Rockwell doet een moedige poging de film te dragen door zichzelf een nonchalante houding aan te meten, maar dat is vergeefse moeite. Het script is simpelweg te zwak om er iets van te kunnen maken.

Vliegensvlug gemaakte remake van Soosanghan Geunyeo (2014), nog geen jaar oud. Het Koreaanse origineel is vlotter en net iets leuker. De liedjes liggen ook in deze remake evenwel best lekker in het gehoor (o.a. een verrassende Chinese cover van Patsy Cline’s “Seven Lonely Days”).

Reality film van regisseur/scenarist Ramin Bahrani over het leven van een broer en een zus in de marges van de samenleving. De authentieke settings en de overtuigende vertolkingen van de hele cast tillen deze film naar een hoog niveau. Heeft wel wat weg van een docudrama. Zozeer de moeite waard dat ik benieuwd ben naar andere films van Bahrani.

Niets is wat het lijkt in deze thriller, die je voortdurend op het verkeerde spoor probeert te zetten. De onverwachte wendingen in het verhaal maken de film tot een onderhoudend, spannend geheel. Protagoniste Yami Gautam Dhar is bovendien een streling voor het oog.

Boeiende kostschoolfilm met helaas de overbekende ingrediënten. Wat dat betreft had het scenario best wat origineler mogen zijn. Maar verder een prima film met mooie liederen. Een letterlijk en figuurlijk fijne rol van Gérard Jugnot. Jean-Baptiste Maunier (Morhange) heeft een prachtige stem!

Pijnlijk rechtbankdrama over een “Me Too”-zaak. De film belicht een verkrachting vanuit de tegengestelde invalshoeken van de dader, resp. het slachtoffer. Wat er precies is gebeurd en wij moeten geloven laat de film in het midden. Buitenechtelijke dwarsverbanden geven extra kleur aan het plot. Mooie rol van Charlotte Gainsbourg die worstelt met tegenstrijdige loyaliteiten.
Het knap geconstrueerde drama trekt je van lieverlee naar het puntje van je stoel. Een uitstekende film.

Overdaad schaadt. Dat geldt ook voor de stroom affaires dat de revue passeert. De herhaling van zetten maakt dat deze film altoos minder interessant en op d’n duur zelfs saai wordt. Niet het beste werk van regisseur Emmanuel Mouret.

Van regisseur Brisseau is bekend dat hij niet terugdeinst voor expliciete beelden. Dat is niet anders in deze licht erotische film, waarin twee gewiekste vrouwen een strategie ontwerpen om met gebruikmaking van hun fraaie lichamen én verleidingskunsten zich een weg naar de top proberen te banen. Op zich is het verhaal niet opmerkelijk, maar de schoonheid en het raffinement van de hoofdpersonages weten de aandacht van de kijker heel goed vast te houden. Dat geldt in het bijzonder voor de buitengewoon mooie Sabrina Seyvecou.