Opinions

Voor een televisiefilm niet onaardig, maar… er zijn betere films gemaakt over cheerleaders én er zijn betere films gemaakt over escortes. Het is te hopen dat ze het tweede beter onder de knie hebben dan het eerste, want het cheerleaden zag er erg amateuristisch uit.

Jammer dat het echte verhaal van de film pas laat op gang komt wanneer de film al bijna afgelopen is. Wat daaraan voorafgaat is veel van hetzelfde.

Een feel good movie met twee gezichten, die pas echt op gang komt wanneer de "zwaargewichten" (Johansson, Hoffman, Downey jr) zijn afgeserveerd en Favreau en zijn maatje Leguizamo met de food truck de weg op gaan. Het tweede deel tilt de film naar een alleszins aanvaardbaar niveau, met name door de bijzondere relatie tussen de chef (een uitstekende rol van Jon Favreau) en zijn zoontje. Al kijkend krijg je van lieverlee wel steeds meer trek. Jammer alleen dat er voor Sofia Vergara niet wat meer screentijd is ingeruimd, want zo vaak kunnen wij niet genieten van haar aanwezigheid in een film.

Tienerdrama met een niet geheel geslaagde mix van romantiek en traumaverwerking. Gezien de jeugdige leeftijd van de hoofdpersonages is de film naar mijn smaak te zwaar op de hand. Je zou er als kijker depressief van worden. Wat luchtiger, minder serieus mag wel wat mij betreft.

Amusante tijdreiskomedie over een gedreven rallyrijder, die na een ernstig ongeluk terugreist in de tijd. Dat biedt hem de gelegenheid de verstandhouding met zijn vader te verbeteren. Daarnaast kan hij kennismaken met zijn moeder, die hij nooit gekend heeft. Met gevoel voor humor gemaakte feel good movie met opvallend westers klinkende muziek. Best aardig, maar ik zou bij deze coureur nooit instappen.

Ik wilde deze film vooral zien, omdat ie het debuut markeert van Do-yeon Jeon, in mijn ogen een van de beste Koreaanse actrices van de laatste decennia. Zij stelt niet teleur, maar de films zelf is geen hoogstandje. Het is veeleer een doorsnee romance, die er bij gebrek aan ontwikkelingen in het middengedeelte plagerig lang over doet om zijn onvermijdelijke ontknoping te bereiken.

Toch wat tegenvallende film met een beetje surrealisme, een beetje drama, een beetje romantiek en af en toe een heel klein beetje humor. Jammer dat die aspecten geen van alle echt van de grond komen, waardoor de film naar mijn gevoel vooral blijft steken in de goede bedoelingen.

Uiterst matig drama over de romantische en seksuele escapades van twee vrienden en de frustraties, die ze daaraan overhouden. De film tracht zijn gebrekkige scenario en dito dialogen te verdoezelen door het frequent inbouwen van min of meer grafische seksscènes. De box office werd daar destijds misschien beter van, de film niet.

Na My Tutor Friend (2003) de tweede film, die ik gezien heb van het duo Ha-neul Kim en Sang-woo Kwon. Net als de eerste keer valt het niet mee. Gaat over twee jeugdvrienden, die al te nadrukkelijk hun gevoelens jegens elkaar willen negeren. Niet bepaald boeiend. De beste scènes zijn die uit hun prille jeugd. Zoals in menige Koreaanse romcom ontbreekt ook nu de tragische plotwending niet, maar die komt te laat en er wordt te weinig mee gedaan.

Ik heb mijn negatieve oordeel van de eerste kijkbeurt in 2013 enigszins naar boven bijgesteld. Maar het blijft een onevenwichtige rollercoaster, die regelmatig schreeuwerig uit de bocht vliegt en dan weer wat tedere momenten kent. Vooral de bekkentrekkerij van Tae-hyun Cha doen de film geen goed.

Hilarische, politiek getinte komedie (met een tikkeltje drama) over de botsing van culturen. Naar verluidt geïnspireerd door anekdotes over Afghaanse vluchtelingen.

Een zot verhaal, dat hoe je het ook bekijkt voor geen meter klopt, maar dat mag je bij een klucht verwachten. Ik heb er in ieder geval een heerlijk anderhalf uur aan beleefd.

Naar het einde toe zakt de film in, maar vooral het begin is kostelijk.

Ik heb Stephen Frears redelijk hoog staan als regisseur, maar deze film (met een topbezetting) over de beslommeringen en houdbaarheidsdatum van een “belegen” courtisane en haar veel jongere minnaar tijdens de Belle Époque valt tegen. Het is een weinig geloofwaardig en saai verhaal met veel inhoudsloos gewauwel en dito gedrag. Frears heeft veel betere films gemaakt.

Minutieuze reconstructie van de ramp met de kerncentrale bij Tsjernobyl in 1986 met de allure van een docudrama. Op meerdere momenten ongekend spannend en/of dramatisch.

Naar mijn bescheiden mening een van de beste miniseries ooit gemaakt, dankzij de indringende cinematografie, de visuele effecten en het ijzersterke acteerwerk van Jared Harris, Stellan Skarsgård, Emily Watson, Jessie Buckley e.a. Een absolute topper.

Aangename coming-of-age komedie over een tiener, die gaat studeren aan de universiteit en zich eindelijk weet te ontworstelen aan het strenge gezag van zijn dominante moeder. Een leuke, soms verrassende film die gunstig afsteekt tegen vergelijkbare komedies. Leuke rol toch weer van Britt Robertson.

De recessent van de New York Times vergelijkt de film met “Juno” en “Little Miss Sunshine” (zie poster). Daar kan ik mij wel in vinden.

Wanneer een vrouw middenin de nacht uit bed komt met haar make-up en haar nog volledig intact, dan weet je dat je naar een slordig gemaakte film zit te kijken. Dat is het voornaamste euvel van deze film over een jonge vrouw uit een probleemgezin, die van lieverlee het milieu van de porno-industrie binnenrolt. De film is volgens mij veel te haastig gemaakt. Het script vertoont gaten en bevat verhaallijnen die niet af zijn (kamergenoot Andrew, zusje Jojo). Dat is vooral jammer voor Ashley Hinshaw, die de aandacht goed weet vast te houden. Had met wat meer zorgvuldigheid best een goede film kunnen zijn.

De film is een vergaarbak van thema’s: romantiek, oorlogstrauma’s, verslaving en misdaad (een beetje met een knipoog). Elk van die items verdient op zich een eigen verhaal, maar de stapeling leidt uiteindelijk alleen maar tot een overtrokken speelduur, waarin van de aangeroerde onderwerpen per saldo weinig blijft hangen.

De film heeft hier en daar zijn momenten, maar ik kan me toch niet aan de indruk onttrekken dat de gebroeders Russo hun hand overspeeld hebben.

Een oprechte film over een twijfelende jonge vrouw, die onverwacht geconfronteerd wordt met een abortusdilemma. De zonnige beelden van Los Angeles contrasteren sterk met het proces dat zij in een weekend doormaakt. Een mooie film over een gevoelig onderwerp, zeker in de Verenigde Staten waar men schier eindeloos worstelt met dit vraagstuk. Alex Trewhitt is een fotogenieke, aangename verrassing in de titelrol.

Dit drama heeft vooral oog voor de talrijke problemen en onderlinge conflicten van de mensen, die weeskinderen naar Frankrijk willen smokkelen. De film springt van incident naar incident, zonder veel aandacht voor de kinderen zelf. Ik had hier veel meer van verwacht.

In mei 2003 werd Marokko getroffen door de bloedigste terreuraanslag uit zijn geschiedenis. De film reconstrueert de werving en indoctrinatie van de aanslagplegers. Regisseur Nabil Ayouch neemt de tijd om hun achtergrond te schetsen. Het uitzichtloze bestaan in een krottenwijk van Casablanca blijkt een ideale voedingsbodem voor het inprenten van uiterst dubieuze leerstellingen bij jonge moslims. Desondanks heb ik nooit kunnen begrijpen dat jonge mensen zo slaafs en klakkeloos een geestelijke of politieke leider volgen. Dat is door deze indringende film alleen maar onbegrijpelijker geworden.

Amusante western komedie over twee bevriende oude cowboys, die plotseling opgescheept zitten met een chique bordeel en dito prostituees. De leukste scènes zijn die, waarin de twee woordenwisselingen hebben. Geen topfilm, maar wel vermakelijk dankzij het gedegen optreden van Jimmy Stewart en Henry Fonda en de gevatte dialogen.

Zoals wel vaker gebeurt wordt een populaire wijkverpleegster met zalvende algemeenheden door een rechts populistische groepering binnengehaald als stemmenkanon. Zonder dat ze dat in de gaten heeft laat ze zich steeds meer inpalmen om uiteindelijk middenin een lokaal politiek moeras verzeild te raken.

Een actueel politiek getint drama met een look-a-like van Marine Le Pen als aanvoerster van de politieke partij. Dan hoef je je niet meer af te vragen welke waarschuwing deze film uitdraagt.

Émilie Dequenne laat zich van haar beste zijde zien als het goedgelovige slachtoffer van het politieke gekonkel, maar over het algemeen genomen is het een nogal slap verhaal. Al sluit ik niet uit dat de film een redelijk realiteitsgehalte heeft.

“He scarred my face, not my spirit”

Het valt mij op dat, sinds er ook internationaal aandacht besteed wordt aan het veelvuldige geweld tegen vrouwen in India, ook de cineasten uit dat land belangstelling beginnen te tonen voor dit probleem. Deze film gaat over de martelgang van een vrouw, die slachtoffer wordt van een zuuraanval op klaarlichte dag. De film richt zich vooral op de organisatie en de mensen, die niet alleen gerechtigheid zoeken maar ook overheidsmaatregelen willen om dit soort aanvallen te voorkomen.

Het verhaal is aangrijpender dan de uitvoering, die over het geheel genomen wat afstandelijk overkomt. Niettemin een “leerzame” film.

Als je als jonge vrouw in een conservatief land als India aan de slag gaat als hoofd kwaliteitscontrole in een condoomfirma, dan is dat natuurlijke vragen om problemen. Rakul Preet Singh weet zich echter te midden van alle beroering aardig staande te houden. Leuk en af en toe ook een beetje leerzaam inzake (in)tolerantie.

In de vorm van een wel heel bijzondere reünie van vroegere studiegenoten blikt de film terug op kameraadschap door dik en dun met als rode draad hoe falen ─al dan niet door een gebrek aan talent─ even eigen is aan het leven als succes. De inzet, de wijze waarop zijn minstens zo veel waard als de uitkomst.

Een soms emotionele film, die wordt verlucht met een aantal hilarische momenten. Een boeiende mix van drama en komedie. Erg mooi.

Net als de sequel Love in the Buff (2012) —die ik door onwetendheid eerst gezien heb— een aardige romcom. Ik vind het allemaal niet bijzonder. Niet veel meer dan leuke tijdpassering vanwege de ontspannen sfeer en het camerawerk.

Ik steek ook wel eens een peuk op, maar ik denk dat ik nou maar eens ga stoppen.

Koreaanse misdaadfilms hebben door de bank genomen met elkaar gemeen dat er steevast stevige knokpartijen in voorkomen, bij voorkeur met mannen die een flink pak slaag krijgen, maar vervolgens weer opstaan en gewoon doorgaan met waar ze gebleven waren. Daarnaast is corruptie een vaak terugkerend thema.
Zo ook in deze film over een man, die een uitbundige cultus gebruikt als dekmantel voor de handel in organen. Het is een actiefilm, die in hoofdzaak platgetreden paden bewandeld. Weinig nieuws onder de zon derhalve.

Japanse tegenhanger van Bring It On, geïnspireerd door de verrassende winst van een Japanse school bij de Amerikaanse danskampioenschappen in 2009. Naast het dansen is de focus vooral gericht op de twijfels binnen het meidengezelschap, grotendeels voortspruitend uit een gespannen verhouding met de strenge danslerares.

Geen topfilm uiteraard, maar ondanks een valse noot hier en daar (m.n. de rol van de onderdirecteur) toch een onderhoudende film goed voor twee uur vermaak.

De filmografie van de (nog altijd) mooie Stefania Sandrelli beslaat inmiddels zo’n zes decennia. Vooral het begin van haar carrière kent schitterende hoogtepunten, zoals o.a. Divorzio all'Italiana (1961), Sedotta e Abbandonata (1964) en Il Conformista (1970), enz. Ik heb die allemaal gezien.

Deze samenwerking met Tinto Brass is zonder twijfel een dieptepunt in de carrière van Sandrelli. Het is een film met een kinderlijk verhaaltje, dat enkel dient om inmiddels antiek aandoende pornoplaatjes aan elkaar te rijgen. Zonde dat Stefania Sandrelli zich daartoe heeft laten verleiden. Mutatis mutandis geldt dat ook voor Frank Finlay.

Chicago is in alle opzichten een mooie film, die terecht bedolven is met prijzen.

Uitstekend geacteerd over de hele breedte, maar het is toch vooral de film van Renée Zellweger, die echt de show steelt.

Lekkere muziek en mooie choreografie met als klapper op de vuurpijl de slotact met Zellweger en Zeta-Jones. Ik heb er niet echt verstand van, maar die act was in mijn ogen subliem. Ook de buikspreekscène vond ik trouwens erg mooi.

Ik vind Chicago als musical en als film stukken en stukken beter dan het hoger gewaardeerde Moulin Rouge! uit 2001.

Een tiener-romcom, waarin een in Japan populair kaartspel centraal staat. Via Wikipedia weet ik ongeveer hoe het spel in elkaar zit, maar dat neemt niet weg dat het een chaotische indruk op mij maakt. In zijn kern gaat deze film over vriendschap en teambuilding.

Deze sequel biedt meer van hetzelfde, zij het dat persoonlijke ambities de teamgeest onder druk zetten. Het karuta-spel verloopt even chaotisch als in het eerste deel.