Opinions

Binnen het genre romantische Bollywoodfilm niet direct een topper, maar toch best onderhoudend met in het eerste deel af en toe een lach en in het tweede deel vooral een traan. Niet alleen in het verhaal van deze film, maar ook op het scherm klikt het niet echt tussen Khan en Mukherji.

Matige film over de exploitant van een wegkraampje en zijn obsessie voor een tiener, die aan de overkant woont en hem volkomen negeert. Er komt ook nog een beetje politieke corruptie om de hoek piepen, maar volgens mij gaat de film helemaal nergens over. Stoffig en saai.

Zoals anderen voor mij al opgemerkt hebben, is dit een van de mindere verhalen van John Grisham. Het verhaal en de film verzuimen aandacht te besteden aan het hoe en waarom van de dodelijke aanslag. Gene Hackman ziet er weliswaar woest uit, maar dat is te weinig om een stevig verhaal te vertellen.

Tijdens een huwelijkscrisis worden een vrouw en haar man op surreële wijze geconfronteerd met hun overspelige verleden. Een komedie met een paar aardige ideeën (zoals de hotelkamer aan de overkant van de straat), maar over het geheel genomen en wat moeizame film. Wel een leuke rol van Chiara Mastroianni, Marcello’s dochter die als twee druppels water op haar moeder Catherine Deneuve lijkt.

Matig misdaaddrama, dat maar niet van de grond wil komen vanwege het wollige verhaal. Hebben ze het gedaan? Ik zou het niet weten, maar eigenlijk interesseert mij dat ook nauwelijks. Typisch zo’n film waarin de expliciete blootscènes enkel bedoeld zijn om de film op te leuken, omdat ze verder geen enkele functie hebben.

Een duistere film over een man, die aan zijn oorlogservaringen en aan de dood van zijn vrouw een morbide belangstelling voor de doden heeft overgehouden. Hij maakt een jonge vrouw daar deelgenoot van.

Ik heb nagenoeg alle films van Truffaut gezien en kan niet anders concluderen, dan dat dit een zonderling buitenbeentje binnen zijn oeuvre is. Ik kan deze rare film met een raar plot maar matig waarderen.

Een pakkende film over de louterende ontmoeting tussen twee beschadigde mensen: een door de wol geverfde straathoer en een financieel adviseur, die onlangs zijn vrouw verloren heeft. Het kletsnatte decor vormt een passende omlijsting voor het aangrijpende verhaal.

Ondanks de barre weersomstandigheden een warme film met degelijk camerawerk en prima acteerwerk van Kareen Kapoor (in wellicht haar meest gevoelige vertolking ooit) en Rahul Bose.

Sympathieke film over een gesjeesde basketbalcoach en diens team met spelers met een verstandelijke handicap. Bedoeld of onbedoeld bevat de film een aantal grappige scènes. De secundaire, romantische verhaallijn stelt niet veel voor.

Een intense psychologische thriller, die mij vreemd genoeg toch een beetje onverschillig liet. Dat zit ‘m vooral in de tamelijk naargeestige personages. De enige voor wie ik op d’n duur enige empathie voelde was de toch wel zielige Sanne. Zoals kos terecht opmerkt is het verhaal nogal vergezocht en bovendien zie je de ontknoping al ruim van tevoren aankomen. Hoewel het acteerwerk dik in orde is —met Nikolaj Lie Kaas en Maria Bonnevie als de te verwachten uitblinkers— vind ik dit een van de mindere films van Susanne Bier. Nog altijd goed genoeg overigens voor een dikke voldoende.

De gebruikelijke glitter en glamour van Bollywood zijn ver te zoeken in deze film, dat zich afspeelt in een duistere, stinkende sloppenwijk van Mumbai (Bombay). In een overweldigende zwartgallige sfeer, die als een sombere wolk voortdurend boven het tragische en uitzichtloze leven van het hoofdpersonage hangt, ontwikkelt zich een wreed verhaal over de onderkant van de Indiase samenleving met een uitmuntende Tabu in een authentieke, verpletterende hoofdrol.

Een compromis- en genadeloze film, die je niet snel vergeet. Een film waar je stil van wordt.

Gelikte film over gedwongen prostitutie en vrouwenhandel in Zuid-Korea, waarin de ervaringen van de mooie Eun-kyung Shin min of meer als rode draad dienen. Meer een kroniek dan een samenhangend verhaal, waardoor er een wat incoherent en afstandelijk geheel ontstaat. Het valt daardoor niet mee om je in de film in te leven.

Er zijn over dit onderwerp dan ook handenvol betere films gemaakt.

Matig.

Ik heb menigmaal op het punt gestaan om de film af te zetten, maar dan kwam er weer zo’n prachtige opname van de majestueuze Yangtze rivier voorbij dat ik toch maar besloot om nog een beetje verder te kijken. Op die manier heb ik het einde gehaald, zij het met gemengde gevoelens.

Enerzijds zijn de beelden vaak overweldigend mooi, anderzijds begreep ik weinig tot niets van de poëzie en van de niet te doorgronden repeterende ontmoetingen van de schipper met de jonge vrouw. Dat ligt waarschijnlijk aan mij, maar daar moet ik het wel mee doen.

Voortkabbelend drama over een vrouw die haar hele leven in de filmindustrie heeft gewerkt en ziet hoe daaraan abrupt een einde komt. Zonder zinvolle vooruitzichten probeert zij haar leven opnieuw op de rails te krijgen, daarbij af en toe een beetje op weg geholpen door een vleugje magisch realisme in de personificatie van de protagonist van Days of Being Wild. Leuk: de enscenering van een barscène uit een film van Yasujirō Ozu.

Deze tour-de-force van Mal-geum Kang levert weliswaar geen topfilm op, maar is niettemin best aardig voor een keer.

Afgezien van het huiveringwekkende einde gebeurt er niet zoveel in deze psychologische thriller over een vrouw van middelbare leeftijd, die voor zichzelf een schier onmisbare plaats creëert in een jong gezin. Je voelt op je klompen aan dat dat op d’n duur fout zal gaan. In al zijn heftigheid komt het einde dan ook niet helemaal als een verrassing.

Na La Petite Jérusalem (2005) opnieuw een tamelijk gedurfde en daarmee erg bijzondere film van Karin Albou over vriendschap, trouw, manipulatie, orthodoxe tradities en de tegenstelling tussen joden en moslims. De hoofdpersonen worden in een keurslijf geperst, waardoor hun vriendschap danig op de proef wordt gesteld. Een film om over na te denken.

Indrukwekkende hoofdrollen trouwens van Lizzie Brocheré en Olympe Borval.

De mannen in deze film worden een voor een op hun nummer gezet. Terecht, want het zijn allemaal egocentrische klootzakken van de eerste orde. Een film in razend tempo, met een goed geconstrueerd verhaal en bij wijze van verluchting met een leuk zijplot over de zoon des huizes en zijn vriendinnen.

Uitstekend acteerwerk bovendien van Catherine Frot en Vincent Lindon. Dat is op zich niet zo verrassend, maar wel verrassend is het indrukwekkende debuut van Rachida Brakni (inmiddels de echtgenote van Eric Cantona, maar dat terzijde).

Ik kende Coline Serreau tot nu toe enkel als schrijver/regisseur van 3 Hommes et un Couffin (Three Men and a Baby), maar hier verrast ze op aangename wijze met een stevige, feministische film, waar weinig mis mee is. Prima gedaan.

Ik heb een handvol mooie films van Louise Brooks uit het stomme filmtijdperk gezien, zoals Die Büchse der Pandora (4½*) en Tagebuch einer Verlorenen (5*), beide uit 1929. Ik was dus wel benieuwd naar haar wedervaren in de voorafgaande jaren. Jammer genoeg speelt de filmster niet meer dan een veredelde bijrol, die –zoals de titel al verraadt– vooral gaat over haar begeleidster tijdens een verblijf in Engeland. Best een aardige film, maar mijn teleurstelling blijft.

Bijzonder interessante biopic over het leven en de carrière van Charles Chaplin. Het is natuurlijk niet te doen om het enerverende leven van deze alleskunner te vangen in 2½ uur film. Noodgedwongen wordt het verhaal dan ietwat fragmentarisch, waardoor er te weinig tijd is om elke episode een beetje deftig uit te werken. Maar Richard Attenborough komt niettemin een heel eind en heeft er een boeiende film van gemaakt. Mede doordat Robert Downey een erg overtuigende Chaplin neerzet, niet in de laatste plaats met zijn slapstick optreden in het vaudeville theater. Het is daarnaast een aardige vondst om Chaplin’s dochter Geraldine in de film over haar vader de rol van zijn moeder te geven.

Het wordt tijd om The Kid, City Lights en Modern Times weer eens op te zetten.

Een beetje van van alles: een beetje spanning, een beetje humor, een beetje overjarig.

Maar Audrey Hepburn straalt als altijd en dat maakt veel goed.

Afgezien van het originele plot over een zelfbenoemde schoolpsychiater biedt de film weinig bijzonders. De betreurde Anton Yelchin zit goed in zijn rol. Robert Downey jr. als de alcoholverslaafde schooldirecteur vind ik veeleer een pijnlijke herinnering aan diens getroebleerde verleden.

Het verhaal van de Manson Family, verteld door de drie vrouwen die de moordcommando’s van Charles Manson uitvoerden. De film richt zich vooral op de hersenspoeling van de vrouwen ("Charlie says"), die door regelmatig LSD-gebruik ontvankelijk gemaakt werden voor de waanzinnige theorieën van Manson. Als film niet geweldig, maar wel informatief.

In een tijd van klimaatverandering en de toenemende behoefte aan alternatieve energiebronnen is een nieuwe uitvinding op dat gebied natuurlijk een kostbaar object, dat de nodige louche figuren aanzuigt. Maar wij kunnen gerust zijn, want drie frisse en wakkere meiden slaan de handen ineen om de wereld het te verwachten onheil te besparen.

Een doorsnee actiefilm over list en bedrog en uiteraard drie mooie vrouwen, die evenwel nog lang niet kunnen tippen aan de spectaculaire schoonheden (Kate Jackson, Jaclyn Smith en Farrah Fawsett !), die in de jaren 70 met de gelijknamige tv-serie wereldroem vergaarden. Een matig regiedebuut van Elizabeth Banks.

Sociaal-psychologische studie van de bevolking van een klein stadje in het zuiden van Amerika, waar op een zaterdagavond drie feestjes tegelijkertijd aan de gang zijn en de feestgangers in verschillende gradaties van beschonkenheid geobsedeerd raken door de ontsnapping van een min of meer beruchte plaatsgenoot, uitmondend in een gewelddadige climax.

Deze met sterren overladen film over o.a. buitenechtelijke relaties, alcoholisme, corruptie, racisme en eigenrichting, neemt de tijd om het ongeremde, primaire gedrag van de mensen over het voetlicht te brengen. Sheriff Brando (mompelend als altijd) probeert op relaxte wijze orde te scheppen in de oververhitte chaos.

Niet direct een topper van Arthur Penn, maar wel een van zijn betere films.

Het meest positieve van deze film vind ik de wat gewaagde, recht voor z’n raap dialogen én het emotierijke optreden van Joey Lauren Adams, die het innerlijk gevecht van haar personage op geloofwaardige wijze over het voetlicht weet te brengen. Minder te spreken ben ik over de rollen van haar twee tegenspelers Ben Affleck en Jason Lee, die zich voortdurend lijken af te vragen "waar ben ik nu in beland?" De scène, waarin Affleck voorstelt de problemen op te lossen door middel van een triootje is ronduit tenenkrommend.
Een magere 3*.

Hartverscheurend verhaal over een problematiek, die wereldwijd speelt en waar de authoriteiten maar geen vat op kunnen krijgen. Zo wordt menig mensenleven door regeltjes en nog eens regeltjes kapot gemaakt. Indrukwekkend verhaal van de advocaat in het begin van de film over wat de gevolgen geweest zouden zijn als de landsdeuren van de Verenigde Staten gesloten waren gebleven.

Voor zo ver ik mij kan herinneren is dit de eerste keer dat ik Juliette Lewis in een serieuze rol zag en dat viel niet tegen. Ook haar client Layla Alizada gaf een prima vertolking van haar rol als asielzoeker. Boeiende film over een moeilijk probleem.

Lekker niemendalletje om zonder nadenken de tijd door te komen.

Je te parlerai plus jamais. Jamais, t'entends?

De terugkeer van Julien met de mededeling dat hij nooit meer met haar zal praten en de stilzwijgende reactie van Clémence, vormen een van de vele hoogtepunten uit deze op zich simpele film met twee monumenten van de Franse cinema in absolute topvorm.

De acteerkanonnen Gabin en Signoret tonen in deze film hun onovertroffen klasse en laten zien dat je niet allerlei toeters en bellen nodig hebt om een prachtige film te maken. In zijn eenvoud tamelijk uniek.

Bijzonder behaaglijk vervolg op La Gloire de Mon Père. Deze sequel bevalt mij net iets beter dan het eerste deel. Samen daarmee vormt het een heel aangename feel good-ervaring. En als Marcel Pagnol daadwerkelijk zo’n moeder gehad heeft als Nathalie Roussel, dan ben ik toch wel een beetje jaloers op hem.

Ouderwets liefdesverhaal over een Chinees koppel in Amerika. De beelden van het smerige New York uit de jaren 70 en 80 vormen een passend decor voor dit haperend romantisch drama, dat maar niet van de grond wil komen om af en toe uit de bocht te vliegen. Typisch zo’n film die snel vergeet.

De film is losjes gebaseerd op de memoires van twee van de twaalf Gilbreth kinderen. Het resultaat valt niet mee. Dat komt vooral door de rol van Clifton Webb, die wel erg veel gelijkenis vertoont met zijn Mr. Belvedere vertolkingen. Ongetwijfeld komisch bedoeld, maar per saldo tamelijk overdreven, c.q. irritant. Myrna Loy doet eigenlijk voor spek en bonen mee en Jeanne Crain en Barbara Bates zijn miscast, want veel te oud om geloofwaardige bakvissen te kunnen spelen. Matig.