Opinions

Een echte klassieker van Tennessee Williams over gespannen relaties door achterdocht, koppigheid, hebzucht, leugens, liefde; eigenlijk alle eigenschappen, die mensen mooi en lelijk maken.

Erg fraai verfilmd met prachtige rollen van Burl Ives, Paul Newman en de onweerstaanbare Elizabeth Taylor, die als een magneet alle aandacht moeiteloos naar zich toetrekt. Heel mooi drama, waaraan nauwelijks af te zien is dat de film meer dan een halve eeuw oud is.

Een openingsscène met een flinke schep halfblote dames van plezier, twee halfgare sukkels die een detectivebureau beginnen en een beroepsmoordenaar met een halfbakken imitatie van Helen Mirren; dat zijn zo’n beetje de net-niet ingrediënten van deze mallotige misdaad spoof, die trekken vertoont van een gewelddadig videospel. Veel samenhang zit er niet in, maar mede gezien het warrige camerawerk betwijfel ik of dat ooit de bedoeling was. De film gaat dermate over de top dat het uiteindelijk nog best leuk wordt. Zonde dat Paz Vega relatief weinig in beeld komt, want eigenlijk was zij de enige reden dat ik deze film wilde zien.

Teleurstellende film van Bogdanovich over de raadselachtige dood in 1924 van Hollywood-producer Thomas H. Ince. Wat een aardig inkijkje had kunnen zijn in de roemruchte driehoeksverhouding van Charlie Chaplin, Marion Davies en William Hearst, is uiteindelijk niet meer dan een voortkabbelend verhaaltje over feestende en konkelende filmsterren tijdens de Roaring Twenties. Kirsten Dunst probeert er met haar jeugdig enthousiasme nog wat van te maken, maar de rest van de cast laat het goeddeels afweten. Net als de film zelf.

Rauwe thriller over een jonge Pakistaanse vrouw, die in opdracht van haar vader achterna wordt gezeten door haar broer en een bende meedogenloze onderwereldfiguren. Na een kalm begin verandert het plot gaandeweg in een boeiend achtervolgingsverhaal. Hoewel dat niet altijd even plausibel in elkaar zit, spannend is het wel. Daarom is het zo jammer dat het acteerwerk nogal te wensen overlaat, vooral van Sameena Jabeen Ahmed als het beoogde slachtoffer van eerwraak. Het zogenaamde open einde is te gekunsteld, want iedereen kan op zijn klompen aanvoelen hoe het afloopt.

Rauwe actiefilm over een voormalige vrouwelijke bokser, die in de wereld van de mensenhandelaren onvervaard op zoek gaat naar haar jongere zuster. Het gaat vooral om de actiescènes, want erg subtiel is het allemaal niet.

De cast bulkt van de bekende namen. Naast degenen die op de poster staan o.a. Pierfrancesco Favino, Tom Wilkinson, Giancarlo Giannini, Hiroyuki Sanada, Anna Geislerová e.a. Dan is het teleurstellend dat het verhaal zo’n slappe film oplevert. Daar waar spionagefilms doorgaans rijkelijk bezaaid zijn met spannende momenten, is dat hier amper het geval. Bovendien dooft de film als een nachtkaars.
Misschien waren het leven en de geheime missie van de mysterieuze baseball player annex spion Moe Berg achteraf bezien toch niet interessant genoeg om te verfilmen.

Intens psychologisch drama over armoede, valse schaamte en kansloze illusies. Naar eigen zeggen was dit de favoriete film van Bette Davis. Die is inderdaad sterk bezig, maar niettemin wordt zij wat dat betreft naar de kroon gestoken door Ernest Borgnine als haar echtgenoot, die lijdzaam moet toezien hoe zijn toekomstdroom langzaam maar zeker aan gruzelementen gaat. Ook de voortdurend met haar loyaliteiten vechtende Debbie Reynolds levert een topprestatie af. Het slot is de spreekwoordelijke kers op deze delicate taart. Zonder meer een erg mooie film.

Leuke komedie over de politieke tweedeling van Italië. Links en rechts zijn er gesloten bastions, die elkaar te vuur en te zwaard bestrijden, maar de deur dicht houden voor buitenstaanders.

Prima rollen van Castelitto, Buy en nieuwkomer Alice Teghil in de titelrol. Niet het beste werk van regisseur Paolo Virzì, maar alleszins vermakelijk.

De zoveelste film inmiddels over cyberpesten en -chantage. Altijd nuttig natuurlijk als waarschuwing, maar er zijn wel betere films gemaakt over deze thema’s. Met name de uitvoering laat nogal te wensen over.

Onderhoudend drama over twee getraumatiseerde personages die gaandeweg warmte en verlichting vinden bij elkaar. De verrassende chemie tussen Jennifer Lawrence en Brian Tyree Henry en hun voortreffelijke acteerwerk zijn er mede debet aan dat deze film de nodige indruk achterlaat.

Tijdens de militaire dictatuur van Videla (“De Vuile Oorlog”) zijn in Argentinië duizenden pasgeboren baby’s onmiddellijk na hun geboorte gescheiden van hun biologische ouders, die vervolgens spoorloos verdwenen. De baby’s werden ter adoptie cadeau gedaan of verkocht aan militairen of goede bekenden. Deze film gaat over een tiener, die van een rechter te horen krijgt dat haar ouders niet haar echte ouders zijn. Verward en aanvankelijk vol ongeloof, probeert zij samen met een lotgenoot te achterhalen wat er gebeurd is.

Een bijtend drama dat eens te meer de lange nasleep van de gruweldaden van toen aan het licht brengt. Een pakkend regiedebuut van Gastón Biraben met een uitstekende hoofdrol van Bárbara Lombardo.

De film brengt in herinnering Oscar-winnaar La Historia Oficial van Luis Puenzo (1985).

Fraaie kroniek over een gedoemde liefde met op de achtergrond de tegenstellingen tussen de Franse inwoners van de voormalige kolonie Algerije en de autochtone bevolking. Het verhaal kabbelt aanvankelijk rustig voort, maar krijgt halverwege een dramatische wending en daarna meer venijn. Jammer dat protagonist Fu'ad Aït Aattou zijn rol nogal vlak invult. Wat meer emoties van zijn kant zouden, gezien de strekking van het plot, welkom geweest zijn. De film heeft trouwens een fraaie titel!

Een grauwe film over kinderen, die na de dood van hun ouders vrijwillig op elkaar aangewezen zijn. Een groezelig verhaal dat even troosteloos is als de desolate settings in een afbraakomgeving, de incestueuze twist ten spijt. Voornaamste pluspunt: het acteerwerk van de kinderen, maar de film kan niet tippen aan de thematisch enigszins gelijkaardige film van Kore-eda Nobody Knows (2004).

Typisch Engelse film over het leven in een arbeidersbuurt in een tijd dat het woord “achterstandswijk” nog uitgevonden moest worden. De tegenstellingen tussen de “haves” en de “have-nots” én de groeistuipen van de jongelui worden naar mijn mening op iets te luchtige wijze aan de orde gesteld. De wijze waarop regisseurs als Mike Leigh of Ken Loach dit soort problemen benaderen, spreekt mij meer aan. Kleine, maar cruciale en fijnzinnig geacteerde bijrol van de opnieuw mimisch ijzersterke Emily Watson.

Intrigerend psychodrama over de relatie tussen een computernerd en een stripper, met wie hij een paar dagen in Las Vegas spendeert op basis van een zakelijk contract. Die overeenkomst houdt evenwel geen rekening met het feit dat mensen dikwijls gestuurd worden door (soms conflicterende) emoties.

De films van regisseur Wayne Wang zijn nogal wisselvallig van kwaliteit, vind ik. Ik reken dit tot een van zijn betere werken, temeer omdat hij er voor waakt dat valse sentimenten een rol gaan spelen. Het is naar mijn mening een oprechte film met een bedachtzaam verhaal en bovendien een indrukwekkende vertolking van Molly Parker, die lekker in haar vel lijkt te zitten als sekswerker. Goed gedaan.

Degelijke misdaadfilm en een absolute topbezetting. Sterk verhaal, minitieus verfilmd en daardoor wat aan de lange kant. De stilte tijdens de inbraak is echt oorverdovend.

Trage zoektocht naar een filmster die jaren geleden spoorloos verdween. Met de slotscènes vallen de puzzelstukjes op hun plaats, maar het duurt wel erg lang voor het zover is. Puik acteerwerk.

Drie korte verhalen die met elkaar enkel gemeen hebben dat vrouwen de hoofdrol spelen en dat het weidse Montana het decor vormt. De verhalen zijn niet bijster interessant; veelal meer van hetzelfde. Het derde verhaaltje rond Lily Gladstone dreigt nog even spannend te worden, maar ook dat loopt met een sisser af. Al met al niet de moeite waard, ondanks de topcast.

Gefragmenteerde film over een crimineel in de dop, die tijdens een reis met de metro zijn nog prille misdaadcarrière de revue laat passeren. Het blijkt een aanloopje te zijn naar een schokkende climax. Het oogt allemaal authentiek, maar ik ben toch niet erg onder de indruk. Dat hele camorra-gedoe doet mij niet zoveel.

Deze psychologische studie is al sinds jaar en dag mijn favoriete film van Claude Sautet, een specialist in het maken van rechttoe, rechtaan films over de goede en zwakke kanten van én de tegenstellingen tussen mensen. Boeiend de wijze waarop de karakterverschillen tussen de drie protagonisten worden benadrukt; op een rustige manier in weerwil van het feit dat emoties zo af en toe het kookpunt bereiken. De slotscènes zijn in een woord prachtig.

Met een Yves Montand op z’n best én een ingetogen, maar uiterst charmante Romy Schneider heeft Sautet natuurlijk de ideale acteurs voor dit romantisch drama. In al zijn eenvoud een enerverende en erg bijzondere film.

Naar mijn mening een van de meest toegankelijke films van Buñuel. Het trucje met de twee actrice, die hetzelfde personage spelen, went vrij snel omdat er best grote verschillen qua uiterlijk zijn tussen Bouquet en Molina. Niet echt boeiend, maar best goed te doen .

Het trieste verhaal van een in de steek gelaten jonge vrouw, die met haar peuter terugkeert naar haar geboortedorp en daar in een uitzichtloze situatie terecht komt. In haar drang naar een beter leven besluit zij ten einde raad haar lichaam te verloten om zodoende aan geld te komen voor een nieuwe toekomst, zo ver mogelijk verwijderd van haar geboortegrond.

Het trage tempo van de film onderschrijft de troosteloosheid van het bestaan in Iguatu. Heel erg naturel gespeeld door alle personages, die opmerkelijk genoeg allemaal dezelfde naam hebben als de persoon die zij spelen. Indrukwekkende hoofdrol van de fraaigebouwde Hermelia Guedes.

Na een reeks serieuze films was ik wel toe aan iets luchtigs. Nou luchtig, of zeg maar kluchtig is deze film zeker, maar hij schiet z’n doel voorbij. De grappige situaties worden in de meeste gevallen zwaar overdreven en zijn daardoor niet leuk meer. En dan dat Ch’ti-dialect. Erg vermoeiend om de ondertitels met z’n talrijke spellingsvervormingen te lezen.

Ik vond de eerste Ch’ti-film (Bienvenue chez les Ch'tis) hartstikke leuk. Dat kan ik van deze film niet zeggen.

Een goedgevoel film pur sang. Het personage dat Cooper Raiff voor zichzelf creëert is eigenlijk te mooi om waar te zijn, maar het stoort geen moment. Daarnaast wellicht het beste optreden van de charmante Dakota Johnson tot op heden. Ook de debuterende Vanessa Burkhardt maakt indruk. Alle drie trakteren zij de kijker op een hartverwarmende film. Erg mooi.

Brute misdaadfilm volgens beproefd Koreaans recept: veel (vooral bloederig) geweld, weinig overlevenden. Doorgaans probeer ik mij verre te houden van dit soort films, maar na het zien van haar debuut in EunGyo (2012) was ik toch wel benieuwd naar het optreden van Go-eun Kim in deze film. Ze heeft mij niet teleurgesteld, al zie ik haar liever in een “normale” dramarol. De film zelf deed mij niet zoveel.

Een typische Klapisch-film over dagelijkse beslommeringen in een Parijse volksbuurt. De film is in feite een ode aan saamhorigheid, zoals de fraai allitererende titel al suggereert. Gezellig en mooi.

Het zou goed zijn geweest als de scenarioschrijver (en mede-regisseur) Arnold eerst had bedacht wat hij met deze film wilde laten zien. Volgens de aftiteling is het verhaal gebaseerd op waargebeurde feiten. Dan lijkt het mij niet zo ingewikkeld om daar een doorlopende verhaal van te maken, maar dat is hier niet het geval. Het verhaal vertoont grote gaten en schiet regelmatig alle kanten uit.

Ook de acteerprestaties vallen erg tegen. Dat geldt zeker voor Lizzie Brocheré, die veel beter kan (zie Le Chant des Mariées, 2008) en haar bijdrage nu enkel enig cachet probeert te geven door regelmatig uit de kleren te gaan. Daar is niks mis mee, maar ik geef toch de voorkeur aan een film, waarin een logisch verhaal zit.

Regisseur Asghar Farhadi is uitermate bedreven in het maken van psychologische familiedrama’s, die bol staan van de intrinsieke spanningen. Hij heeft daarbij steevast de beschikking over voortreffelijke acteurs, die die drama’s haast vlekkeloos over het voetlicht kunnen brengen.

Ik heb nu vier van Farhadi’s films gezien. Die scoren zonder uitzondering allemaal hoog bij mij, mede omdat zijn films en passant een aardig inkijkje geven in de dagelijkse beslommeringen van mensen in Iran: drama met de menselijke maat.

Farhadi is daarmee uitgegroeid tot een van mijn favoriete regisseurs. Ik ben dan ook reuzebenieuwd naar zijn nieuwste film Forushande.

Bij vlagen prikkelende film, die helemaal draait om de sensuele uitstraling van de Koreaanse zangeres Da-eun Baek (beter bekend als Viki), die op sommige momenten waarlijk van het scherm spat. Aanvankelijk een leuke romcom, maar vanaf het moment dat de film ondergedompeld wordt in erotische therapieën gaat het bergafwaarts met de film. Matig.

Uitstekende thriller. Ik verwachtte vooraf zoiets als een Thais equivalent van The Perfect Score (2004). Deze film is echter vele malen beter. Het ingenieuze script trekt je al vrij snel naar het puntje van je stoel om je vervolgens niet meer los te laten. De film bewijst andermaal dat je ook spannende films kunt maken zonder allerlei bombastische effecten of zinloos geweld. Volgens mij een van de betere films uit 2017 en in ieder geval de beste film uit Thailand, die ik tot nu toe gezien heb.