Waterloo Bridge (1931)

Mae Clarke was op slag “hot”, nadat James Cagney een halve grapefruit in haar gezicht had geduwd in Public Enemy (1931), een fameuze scène die in vrijwel elk geschiedenisoverzicht van Hollywood terug te vinden is. Universal wilde Clarke’s plotselinge roem zo snel mogelijk verzilveren en deed dat door haar de hoofdrol te geven in de verfilming van Robert Sherwood’s toneelstuk over een aan lager wal geraakte showdanseres. Mae Clarke heeft de studio op zijn wenken bediend, want ze zet in deze film een uitstekende vertolking neer. Jammer dat haar tegenspeler Kent Douglass er eerder uitziet als een brave koorknaap dan als een soldaat, die elk moment teruggestuurd kan worden naar het front. Zijn beperkte mimiek en theatraal optreden doen de film geen goed, maar het acteren van Mae Clarke en het boeiende verhaal zorgen ervoor dat deze film toch een ruime voldoende verdient. De remake uit 1940 met Robert Taylor en Vivien Leigh heeft weliswaar dezelfde personages en achtergronden, maar is feitelijk een heel andere film die ik zeker kan aanbevelen.

Fijne film die hevig profiteert van het feit dat het pre code is. Dus ze blijft prostituee en het einde is niet happy. Zowel Douglass als met name Clarke zijn dusdanige revelaties dat het echt opvallend is dat ze geen sterren zijn. Dat Douglass bijna een jongetje is helpt juist. In veel films zijn alle soldaten stoer, dat is niet realistisch. Ook weer een fraai staaltje backlot hier. Ik kan de schoonheid daarvan wel waarderen, Ik vind de Waterloo Bridge set erg mooi. Bette Davis is de zus van en maakt niet echt bijzonder veel indruk. Ze is niet de reden waarom deze film bekeken moet worden.