Opinions

Bij de openingscredits worden vijf modehuizen (w.o. Rabane) genoemd, aangevuld met "... and others".

Twee topacteurs en een degelijke regisseur, dan denk je dat moet wel een prima film opleveren. Mis. De film bestaat hoofdzakelijk uit een schier eindeloze reeks flashbacks, die in willekeurige volgorde getoond worden. Uiteindelijk leidt dat tot een vermoeiend geheel. Zeker wanneer flashbackscènes zo kort zijn afgesneden, dat je soms amper de tijd hebt om ze thuis te brengen. Zonde van het talent van Finney en Hepburn.

Ik heb Jack Nicholson als acteur hoog staan. Zijn prestaties als regisseur zijn beduidend minder. Deze warrige sequel van Chinatown (1974) over detective Jake Gittes is daar een voorbeeld van. Een tegenvaller.

Het spectaculaire poollandschap eist de hoofdrol voor zich op in dit overigens weinig enerverend liefdesdrama met een jongeman en jonge vrouw, die beiden worstelen met traumatische gebeurtenissen uit hun jeugd. De toegevoegde waarde van de pratende ijsbeer ontgaat mij.

Volgens de genreaanduiding is dit een komedie. Je verwacht dan toch dat het in ieder geval af en toe een beetje leuk wordt. Nee, dus. Wat is het dan wel? Een jongen en een meisje hebben seks, krijgen ruzie, maken het weer goed, hebben opnieuw seks en gaan daarna met ruzie uit elkaar om het tegen het einde als een donderslag bij heldere hemel weer goed te maken. Ik heb geen idee welk etiket je daarop moet plakken. Wat ik wel weet is dat het een matige film is, die vermoeiend lang duurt vanwege het quasi-filosofisch geklets. Analeigh Tipton en Miles Teller zien er wel fris en fruitig uit. Dat is eigenlijk het enige positieve dat ik aan deze film heb kunnen ontdekken.

Indrukwekkend geacteerde film over de richtingenstrijd binnen de katholieke kerk. Een echt acteerduel op punten gewonnen door Jonathan Pryce, maar dat komt allicht omdat die de meer sympathieke rol heeft. De recente tegenstelling tussen Paus emeritus Benedictus en Paus Franciscus toont aan dat de film nog niets aan actualiteitswaarde heeft verloren.

De uitgebreide terugblik op Bergoglio’s verleden ten tijde van de Videla-junta is pijnlijk om te aanschouwen net als andere films over dat afschuwelijke tijdperk, zoals La Historia Oficial (1985), La Noche de los Lápices (1986) en Garage Olimpo (1999).

Zijn musicals uitgezonderd zijn de films van Vincente Minnelli naar mijn smaak doorgaans nogal middelmatig van kwaliteit. Ook deze film, die zich afspeelt in de filmwereld met zijn schier ontelbare intriges, is geen vlees, geen vis. Van de sterbezetting is Claire Trevor de enige die een beetje kan overtuigen. Van Edward G. Robinson en Kirk Douglas ben ik beter gewend. Cyd Charisse is volkomen miscast en Daliah Lavi loopt en zit alleen maar mooi te zijn. Matig.

Ik heb deze film eerder gezien en ik vond er toen niks aan. Dat is na deze herziening niet anders. Het is zo’n typische Bergman film met een uitermate neerslachtig verhaal vol symboliek over twee zusters, die elkaar (om onduidelijke redenen) het leven zuur maken. Ik heb als doodgewone filmconsument geen zin om de diepere betekenis van al die metaforen te achterhalen.

De cinematografie en het acteerwerk zijn weliswaar uitstekend, maar het verhaal is in mijn ogen veel te somber en zwaar op de hand om tot een positief eindoordeel te kunnen komen.

Een bakvisfilm met de vreugdevolle en verdrietige momenten waarmee weifelende tieners op weg naar volwassenheid geconfronteerd kunnen worden. Een vlotte coming-of-age film die je met een goed gevoel achterlaat.