Opinions

Matige film over twee lesbische, niet al te snuggere tieners, die heimelijk een centje bij willen verdienen met internetseks en uiteindelijk een stap te ver gaan, met voorspelbare gevolgen. Klinkt spannender dan het is. Afgezien van het gewelddadige einde, dat op zich voor geen meter bij de rest van de film past, is het een brave film met nogal wat slordig- c.q. onwaarschijnlijkheden. Amper de moeite waard.

Schuldig door associatie. Een melodrama over een jonge man, die telkens weer gediscrimineerd wordt omdat zijn broer een levenslange gevangenisstraf uitzit wegens moord. Ten einde raad stopt hij met het corresponderen met zijn broer, niet wetende dat een jonge vrouw die verliefd op hem is, onder zijn naam brieven naar de gevangenis blijft sturen.
Een gevoelig drama met mooie rollen van Takayudi Yamada en de bevallige Erika Sawajiri (Herutâ Sukerutâ). Jammer dat de film geleidelijk aan een beetje wegzakt en de slotscène in de gevangenis is niet sterk. De scène in de speeltuin daarentegen, waar belchinees ook naar verwijst, vormt een ontroerend hoogtepunt.

Een manusje-van-alles op de set van de populaire Palestijnse soapserie “Tel Aviv on Fire” wordt van de ene op de andere dag gebombardeerd tot scriptschrijver. Het plot van de onderhavige serie behelst een driehoeksverhouding met een Palestijnse vrouw, haar minnaar en een Israëlische generaal. De kersverse scriptschrijver komt klem te zitten tussen de adviezen van de Palestijnse sponsors van de serie en van een Israëlische officier, wiens vrouw ook fan is van de serie.

Het idee is leuker dan de uitwerking. Het geheel is nochtans toch wel vermakelijk.

Kneuterige komedie over liefdesrelaties, die al dan niet serieus zijn. Een paar platvloerse grappen (o.a. over viagra) doen een halfslachtige poging om de boel wat op te leuken. Een film om snel te vergeten.

Een ongemakkelijke film over een getrouwde man/vader, die op mannen valt en door zijn omgeving gedwongen wordt conversietherapie te ondergaan. Een gevoelig drama met een onverkwikkelijke rol van de kerk. In de slotscène kijkt het dochtertje haar vader een beetje meewarig en vertwijfeld aan. Dat gevoel hield ik ook over aan deze film.

Vaak ontroerende film over het leven van een markante vrouw, die ondanks of wellicht dankzij haar handicap met vallen en opstaan een vooraanstaande plaats weet te veroveren in onze jachtige en vaak cynische wereld.

Mooie tour-de-force van Claire Danes, die in haar beste rol ooit (voor zover ik daarover kan oordelen) een heel boeiend en geloofwaardig hoofdpersonage neerzet.

Van de films van Ozon, die ik tot op heden gezien heb, is dit met voorsprong de beste. Vooral dankzij de ingetogen en sobere vertelling van het verhaal en het prima acteerwerk van Melvil Poupaud en Valeria Bruni Tedeschi. En Jeanne Moreau behoeft natuurlijk geen verdere aanbeveling. Dat is - samen met Simone Signoret - een onverwoestbaar monument van de Franse film.

Niet mijn ding. Ik vond de vorige film die ik van regisseur SABU gezien heb erg leuk ( Usagi Drop (2011), maar hier kon ik geen touw aan vastknopen. De film schoot regelmatig alle kanten op en ik had af en toe de indruk dat er scènes bij waren, die niets of nauwelijks iets met het verhaal te maken hadden. Met pijn en moeite het einde gehaald.

Rustige biopic over de jeugd en tienerjaren van een bekroonde Amerikaanse journalist/schrijver, die bij het ontbreken van een vaderfiguur aan de hand van zijn oom met vallen en opstaan volwassen wordt. Ik ben geen fan van Ben Affleck, maar in deze film komt hij goed voor de dag. Leuke bijrol ook van Christopher Lloyd, die volgens mij gewoon zichzelf speelt.

Een eenvoudige, sfeerrijke film over eenvoudige mensen op het Texaanse platteland, waar je helemaal op jezelf teruggeworpen bent. Misschien wel Bereford’s beste film met dank vooral aan Robert Duvall. Die is meestal zo goed, dat het gewoon wordt en niet meer opvalt hoe goed hij eigenlijk is. Complimenten ook voor Tess Harper en Wilford Brimley, twee prima acteurs die naar mijn gevoel erg vaak ondergewaardeerd worden. De lekkere soundtrack vormt de spreekwoordelijke kers op de taart. Gewoon een erg mooie film.

Het beste onderdeel van deze film is de imposante tour-de-force van Renato Carpentieri als de recalcitrante oude man, die het niet kan vinden met zijn volwassen kinderen, maar een klik heeft met zijn nieuwe, nog jonge buurvrouw. Een dramatisch voorval halverwege zet de film finaal op zijn kop. Daarvoor was het een interessante psychologische studie, maar de nasleep van het drama is veel te vlak gezien de heftigheid van het gebeuren. Daar had regisseur Amelio meer mee moeten doen, want nu roept de film meer vragen op dan er antwoorden zijn.

Het was trouwens best lang geleden dat ik nog een film gezien had van Giovanna Mezzogiorno, een

van mijn favorieten van pakweg een decennium terug. Ze lijkt een beetje uit het zicht verdwenen.

Ik vermoed dat er wel een tijd geweest moet zijn waarin ik dit soort actiefantasieën leuk gevonden zou hebben. Maar dan moet ik in mijn geheugen heel, heel ver teruggaan; zo ongeveer naar mijn middelbareschooltijd.

Inmiddels kan ik hier helemaal niets mee. Afgezien van de gelikte vormgeving is deze vermoeiende film met mensen, die achteruit lopen, rijden, vliegen of varen, een aaneenrijging van bombastische lariekoek; op het ridicule af.

Wanneer het Nolan’s bedoeling is geweest om zijn film zo ontoegankelijk mogelijk te maken, dan is hij daarin met verve geslaagd. Het kost de nodige moeite om het einde te halen en goed beschouwd is dat zonde van de tijd.

Biopic over de grondlegger van de moderne Japanse economie. Ik weet daar te weinig van om tot een gefundeerd oordeel te komen. De film zelf vind ik niet erg bijzonder. Hoofdrolspeler Haruma Miura pleegde zelfmoord vijf maanden vóór de film in première ging.

Dit vervolg op Tres Metros sobre el Cielo (2010) is opnieuw gebouwd rondom de vrijwel voortdurend verdrietig kijkende Hugo, simpelweg H. voor zijn vriend(inn)en. Ik vind het zonde dat zijn grote liefde uit het eerste deel nu pas relatief laat terug in beeld komt. Maar niet getreurd. De film kijkt best lekker weg, net als zijn voorganger trouwens.

Vriendelijke film over het herstel van voortijdig afgebroken carrières. Het magische sausje met de schakeling tussen hemel en aarde geeft de gelaagde film extra cachet.

Erg mooie dubbelrol van Yūko Takeuchi, die in het licht van deze film bezien saillant genoeg in september 2020 uit het leven stapte.

Vriendelijke film over opgroeien in een kleine plattelandsgemeenschap. De scènes met de kleinste kinderen springen er wat mij betreft uit. Los daarvan gebeurt er te weinig om de lange speelduur van twee uur te kunnen rechtvaardigen. Het is allemaal net iets te braaf, om niet te zeggen saai. Een beetje meer drama en/of romantiek zou m.i. de film ten goede gekomen zijn.

Hoewel Jon Izumi een bijzonder knappe en aantrekkelijke vrouw is, vind ik van de vier Angel Guts-films die ik tot nu toe gezien heb, dit veruit de minste. Een flinterdun verhaaltje, een boel stereotiep gekreun en veel gutsende regen. Dat is het wel zo’n beetje. Ik denk dat ik het wat deze pinku serie betreft maar voor bekeken houd, want ik vermoed dat ik met Red Classroom de beste aflevering al gezien heb.

Softcore film met een serieuze ondertoon. Uiteraard hebben de seksscènes in deze pinku de overhand, maar er is ruim plaats ingeruimd voor een dramatisch verhaal over de obsessie van een uitgever voor een pornoactrice. Niet onaardig om te zien hoe de actrice de mannen in haar leven bij verschillende gelegenheden het onderspit laat delven. De slotscène is erg mooi.

Het is uiteraard de bedoeling van de pinku “Angel Guts”-serie om de toeschouwer te trakteren op zoveel mogelijk (in Japan toelaatbaar) bloot. Toch is dat jammer, want achter die seksscènes gaat regelmatig een heel aardig verhaaltje schuil, dat door dit scènes helaas teveel wordt weggedrukt. Door de seksscènes —vaak meer van hetzelfde— minder frequent en minder lang te maken zouden deze filmpjes volgens mij aan kwaliteit winnen.

Deze “Angel Guts”-film is mij minder goed bevallen dan mijn kennismaking met de serie (“Red Classroom”). Zo ongeveer vanaf het moment dat de verpleegster ten tonele verschijnt, gaat Takashi Ishii met zijn script de mist in. Was er tot dan toe sprake van een zekere verhaallijn, die moet in de rest van de film het onderspit delven ten faveure van een paar oervervelende en ridicule stoeipartijen, eerst in het ziekenhuis en later in het kantoor van de uitgever. Een schoolvoorbeeld van hoe je vanwege dom effectbejag je eigen creatie om zeep helpt.

Heel aardig melodrama dat in de tweede helft z’n belofte van het begin niet helemaal waar kan maken. Dat is voornamelijk te wijten aan het acteren van Nozomi Sasaki. Ze ziet er heel lief en charmant uit, maar is toch te licht om een romantisch drama als dit te dragen. Haar tegenspeler Shosuke Tanihara zet daarentegen een prima rol neer. Geen topper, maar kijkt toch best lekker weg.

Bertrand Blier heeft veel bizarre komedies op zijn naam staan. Je moet evenwel niet te veel films van hem binnen een te korte tijdspanne zien, want dan treedt er een zekere gewenning, c.q. verzadiging op heb ik ervaren. Dat is zonde, ook van deze doldwaze komedie, waarin naar goed Blier-gebruik de absurde ontwikkelingen aan elkaar geregen worden.

Vroege De Sica voor hij naam en faam ging maken als regisseur van neorealisme films. Het is qua structuur een klassieke comedy of errors. Geen topfilm, maar de scènes met Anna Magnani, een monument van de Italiaanse cinema, zijn om je vingers bij af te likken.

Ik ben de tel kwijt hoe vaak ik deze film al gezien heb. Een perfecte mix van humor en tranentrekkend drama. Film doet helemaal recht aan het prachtige, gelijknamige boek van Larry McMurtry. Een absolute topper.

De film vertelt het verhaal van een klein eilandje, dat de traditionele inkomstenbron (visserij) van lieverlee ziet opdrogen en machteloos moet toezien hoe de nieuwe inkomstenbron (toerisme) bedreigd wordt door de aanhoudende stroom van Afrikaanse bootvluchtelingen. Terwijl hij zelf ernstige twijfels heeft over z’n toekomst wordt Filippo heen en weer geslingerd tussen zijn traditionele opa (de wet van de zee) en zijn pragmatische moeder (de wet van de autoriteiten). Wanneer hij op een cruciaal moment voor het laatste kiest en vervolgens geconfronteerd wordt met de dramatische gevolgen daarvan, komt hij voor zichzelf tot het inzicht dat hij jammerlijk gefaald heeft. Datzelfde overkomt zijn moeder min of meer wanneer die het verhaal hoort dat schuilgaat achter het gezicht van een Ethiopische vluchtelinge.

Net als in zijn Nuovomondo gebruikt regisseur Crialese prachtige beelden, maar hij laat na om de accenten in de film afdoende in te kleuren, waardoor het een wat vlak geheel wordt dat niet helemaal past bij de diepgang van het verhaal, dat veel scherpe kantjes kent. Een triest verhaal trouwens over vraagstukken, waarop niemand nog een afdoend antwoord heeft kunnen formuleren, zo er al zo’n antwoord is. Geen wonder derhalve dat de film dat antwoord ook niet heeft...

P.S. Donatella Finocchiaro zou kunnen doorgaan voor een oudere zuster van Leïla Bekhti.

Ik ben doorgaans een liefhebber van films van eigen bodem, maar dan moeten ze niet te veel misbaksels als deze op de markt brengen. Een suffe thriller waarbij je halverwege al weet hoe de vork in de steel zit. Bovendien hemeltergend slecht geacteerd en inspiratieloos geregisseerd. Ik heb van Will Koopman Gooische Vrouwen nog op de plank liggen, maar ik denk dat ik daar nog maar even mee wacht.

Rauwe film over het leven in de Kaukasus met zijn veelzijdige etnische spanningen. Rommelig en confronterend zoals het leven daar. Bij het snuff-gedeelte heb ik de ogen regelmatig gesloten, want aan dit soort schokkende beelden wens ik mezelf niet bloot te stellen. Afgezien daarvan wel een boeiende film met uitstekend naturel acteerwerk, vooral van protagoniste Darya Zhovnar.

Naar verluidt heeft Roman Polanski deze film gemaakt op verzoek van zijn later vermoorde vrouw Sharon Tate, aan wie de film in de openingscredits is opgedragen. Het is een van de vele verfilmingen van het tranentrekkende boek van Thomas Hardy over de tegenspoed van een eenvoudige boerendochter in Engeland in de tweede helft van de 19e eeuw. Een mooi melodrama, dat met gemak kan wedijveren met de andere versies van "Tess of the D'Urbervilles."

Mijn kennismaking met een film in het Afrikaans is mij goed bevallen. Gelukkig zijn er ondertitels voor het verbasterde Nederlands.

Een rauw drama over een hoertje met een traumatisch verleden, dat tot haar schrik ontdekt dat ze zwanger is. “Do I look like I can be somebody’s mother?”

Een oprecht verhaal met scherpe kantjes en een sterk optreden van Christia Visser in de titelrol. In weerwil van het pijnlijke plot een aangename verrassing uit Zuid-Afrika.

Prachtige verfilming van Thomas Hardy’s literaire klassieker. Hoewel het al lang geleden is dat ik het boek gelezen heb, heb ik de indruk dat de filmmakers zich vrij nauwkeurig houden aan het meesterlijke verhaal. Jammer is wel dat je, wanneer je het boek gelezen hebt, weet hoe het afloopt, want dat vergeet je niet meer, ook niet na zo veel jaren.

Schitterende vertolking van Gemma Arterton in een rol, die haar op het lijf geschreven lijkt. Een mooie, indrukwekkende miniserie, zoals je van de BBC mag verwachten. Verplichte kost voor dramaliefhebbers.