Opinions

Ergerniswekkend relaas over hoe slachtoffers van seksueel misbruik min of meer op zichzelf worden teruggeworpen en het zelf maar moeten uitzoeken. Bij (te veel afgestompte ?) hulpverleners lijkt onverschilligheid troef. De verstandhouding tussen de twee geliefden zorgt voor enige compensatie. Gelukkig maar.

In een ver verleden heb ik de autobiografie van Vera Brittain gelezen. Die is mij altijd bijgebleven. Maar het is toch te lang geleden om inhoudelijk nu nog een 1 op 1 vergelijking te kunnen maken met deze verfilming. Het aangrijpende verhaal is in feite één grote aanklacht tegen oorlogvoeren en dat valt bij mij sowieso in vruchtbare aarde. De fraaie beelden van landelijk Engeland en de prima vertolkingen van de cast doen de rest. Een bijzonder mooie, bij tijd en wijle rauwe en onthutsende film.

Af en toe stuit je onverwacht op een pareltje. Afgezien van de onnodig schokkende scènes in het slachthuis is dit een prachtig, romantisch drama. Naast het pakkende verhaal en het voortreffelijke, ingetogen acteerwerk van de beide protagonisten leveren de allegorische beelden over de herten schitterende, beklijvende opnamen op die de film naar een hoog niveau tillen.

Hoewel de vergelijking in menig opzicht mank gaat, riep de film bij mij associaties op met “Lost in Translation”. Hij haalt niet dat hoge niveau, maar komt wel dicht in de buurt. Een absolute aanrader. Voorlopig 4½* en ik sluit niet uit dat daar na herziening nog wat bijkomt.

Brutale film over een onhandelbare puber met een erg kort lontje. Mij is niet duidelijk waarom de rol van Sara Forestier (de moeder) zo onderbelicht blijft. Tijdens de onwaarachtige slotscène kreeg ik een nare smaak in de mond. Alsof alles toch nog goed komt. Maar niet heus, volgens mij.
Ondanks het geweldige acteerwerk –vooral van Rod Paradot– een film, die op sommige momenten moeilijk te aanschouwen is.

Nooit gedacht dat een film over de distributierechten van een simpel computerspelletje een thrillerachtig verhaal zou opleveren. De film komt wat moeizaam op gang, maar in het tweede deel werd ik regelmatig naar het puntje van mijn stoel getrokken. Een verrassende sterke film van regisseur Baird.

Intrigerend familiedrama, waarin een jonge zeeman tijdens een gedwongen verlof in Argentinië zijn vervreemde oudere broer opzoekt. Door het “ontcijferen” van diens gecodeerde aantekeningen weet hij stukje bij beetje een goed verborgen familieschandaal te ontrafelen. Je voelt de adrenaline van lieverlee stijgen.

Knappe regie van Coppola, die met afwisselend gebruik van zwartwit en kleur het gebrek aan relativering in het denken in het heden afzet tegen het geschakeerde familieverleden.

Prima vertolkingen van Vincent Gallo en Alden Ehrenreich. De ster van de film is zonder twijfel evenwel de veelzijdige Maribel Verdù, maar dat kun je geen verrassing noemen.

Film over corruptie op verschillende niveaus, resulterend in een gerechtelijke dwaling. Een ex-rechercheur grijpt de gelegenheid aan om wraak te nemen op een corrupte ex-collega. Te weinig nieuws onder de zon.

Thriller over een wankele journalist die zich steeds dieper in de nesten werkt, een televisiemanager die alleen maar oog heeft voor kijkcijfers en een eigenzinnige politiechef die geen idee heeft waar hij mee bezig is. Dat alles tegen de achtergrond van een zoektocht naar een seriemoordenaar.

Kortom: een gelikte film over de vluchtige hedendaagse samenleving op z’n smalst.

Deze verfilming van een manga over een dolende schrijver, die in een alcoholistische zwerfster zijn muze denkt te vinden, levert een onaangename film op, waarin realiteit en fantasie regelmatig vervagen. Je zou er depressief en/of alcoholist van worden.

Twistrijke familiethriller, die vrijwel onafgebroken pogingen doet je op het verkeerde been te zetten, vooral in het tweede gedeelte van de film na de interval. Iedere keer wanneer je denkt te weten hoe de vork in de steel zit, blijkt dat toch weer niet juist te zijn. Die wendingen zorgen ervoor de langzaam opgebouwde spanning niet meer weggaat tot aan de ontknoping. Geen vlekkeloze film, maar zeker de moeite waard.

Mislukt als komedie, mislukt als drama en mislukt als satire. Boeit geen moment en is nergens echt leuk . Gewoon een middelmatige film, zoals Jason Reitman ze wel meer maakt ("Juno" is de uitzondering op deze regel). Ik vond het achteraf zonde van mijn tijd.

Wanneer een zorgzame vrouw door haar man tijdens een feestje in een onbewaakt moment in het gezicht geslagen wordt, staat ze perplex. Op een enkele uitzondering na snappen de meeste mensen in haar omgeving niet waarom ze zo heftig reageert op zo’n "alledaags" gebeuren. Maar de vrouw laat het er niet bij zitten.

Een leerzaam drama over de omgang met vrouwen in het algemeen en over de psychologische impact van huiselijk geweld in het bijzonder.

Vivien Leigh en Laurence Olivier samen in één film, dat kan ik niet laten liggen. Het verhaal over de schandaleuze relatie van de bewierookte admiraal Nelson met een vrouw met een dubieuze achtergrond is tamelijk doorsnee, maar het acteerwerk en de cinematografie maken dat meer dan goed.

Ik blijf mij verbazen over de natuurlijke schoonheid van Vivien Leigh en met welk gemak zij stemmingswisselingen op overtuigende wijze aanschouwelijk kan maken. Ik heb inmiddels vrijwel al haar films gezien en ik moet zeggen dat het volgens mij een van de allerbeste actrices ooit is en dat niet alleen vanwege GWTW.

Aangename roadmovie waarin niet zo zeer de protagonisten als wel hun dialogen de hoofdrol spelen, zo’n beetje in de trant van Linklater’s “Before Sunrise” en “Before Sunset”, zij het dat deze film niet dát hoge niveau haalt. Een romantische film zonder ook maar één echte romantische scène. Het open einde past erg goed bij de rest van de film, die in het laatste deel bovendien fraaie opnamen van de schitterende omgeving laat zien. Al met al een lekkere feel good movie.

Naar verluidt is dit een remake van een Tyrone Power film uit 1937 (Love is News) met Loretta Young als zijn tegenspeelster. Voor zover ik mij kan herinneren heb ik die film nooit gezien en ik kan dus geen vergelijking maken.

Hoe dan ook dit is een weliswaar vlotte, maar verder weinig opmerkelijke komedie van het duo Power – Tierney. Een aardige niemandalletjes, die vooral leunt op het talent van zijn protagonisten. Niet meer dan dat. Gene Tierney lijkt niet echt gebouwd voor romantische komedies.

Een mooie compilatie van MGM-musicals ter gelegenheid van de 50e verjaardag van de studio. Veel van de films, die voorbijkomen, heb ik in de loop van de jaren gezien, maar er is toch nog wel werk aan de winkel voor mij. Bij het fragment uit "Broadway Melody of 1940" met Eleanor Powell en Fred Astaire merkt Frank Sinatra op: "You'll never see the likes of this again". Ik ben bang dat hij gelijk heeft. Jammer genoeg.

De mooiste musicals van MGM naar mijn bescheiden mening: Singin’ in the Rain, Show Boat (1951), Meet Me in St. Louis en Seven Brides For Seven Brothers. That’s entertainment!

Schrijver / regisseur Mike Pavone stopt nogal wat thema’s in deze scholierenfilm: pesten, kameraadschap, homofobie, stoerdoenerij, kalverliefde, enz. Allemaal heel herkenbaar. Hij zorgt daarmee voor een leuk en geschakeerd geheel, dat geen moment verveelt. Een vlotte komedie met af en toe een dramatisch accentje.

Bijzonder geinig drieluik. Visueel een genot mede dankzij de “simplistische” settings. De eerste vertelling met Del Toro en Seydoux vind ik het beste deel. Jammer dat de film daarna geleidelijk aan wat stoom verliest. Desondanks een heerlijke film. Naar mijn bescheiden mening Anderson’s beste sinds Moonrise Kingdom.

Slappe misdaadfilm, geïnspireerd door een ware gebeurtenis tijdens de “Roaring Twenties”. Wordt overdreven aangeduid als thriller, want zo spannend is deze televisiefilm niet. Ook de acteerprestaties van de protagonisten zijn niet denderend.

Ik ben nooit een grote fan van Johnny Depp geweest. Ik moet echter wel zeggen dat hij in deze film bijzonder goed voor d’n dag komt. Het is sowieso een mooie film, waarin de relaties tussen de professor en zijn vrouw, resp. zijn dochter subtiel zijn uitgewerkt. Best een treurig en ontroerend verhaal zonder te ontsporen.

De afsluitende voorstelling is wel leuk. Voor de rest stelt deze film over een zomerkamp voor aankomende artiesten weinig voor. Het enthousiasme spat ervan af, maar dat is te weinig om je anderhalf uur lang te vermaken.

De film ziet eruit als een western, gesitueerd in een Arabische woestijn. Ook het verhaal vertoont de trekken van een western. Aangezien dat niet mijn favoriete genre is, kan ik deze film maar matig waarderen in weerwil van de spectaculaire woestijnopnamen.

Vlot, maar tamelijk onduidelijk oorlogsdrama met een vette knipoog en hier en daar een scheutje Britse humor. De enige die echt opvalt is Bill Nighy. Dit soort rollen zijn hem op het lijf geschreven, want dan kan hij gewoon zichzelf spelen.

Ik ben niet zo thuis in de filmwereld over bovennatuurlijke verschijnselen. Daarom zeggen veel verwijzingen naar andere films in eerdere commentaren mij weinig. Ik kan mij echter wel vinden in de link die Biosguru legt met Requiem (2006). Net als in die film gaat ook deze film over psychische verminking van een jonge vrouw door streng religieuze ouders, die het noorden definitief kwijt zijn.

Ik weet niet zeker of ik alles goed begrepen heb. Op momenten dat Thelma vanwege haar orthodoxe opvoeding emotioneel in gewetensnood raakt door externe impulsen, creëert zij volgens mij in haar onderbewustzijn een alternatieve werkelijkheid waarin zij afrekent met die impulsen. Wat daar ook van zij, ik vind het een pakkend drama niet in de laatste plaats door het overtuigende optreden van Eili Harboe, een bijzonder aangename verrassing. Mijn tweede kennismaking met Joachim Trier —een regisseur om in de gaten te houden— levert een van de betere films op, die ik dit jaar tot nu toe gezien heb.

Deze biopic over een gevierd wetenschapper maakt wat mij betreft zijn faam niet helemaal waar. Naar het einde toe begon mijn aandacht steeds meer te verslappen bij gebrek aan boeiende ontwikkelingen. Het zijn vooral de vertolkingen van Eddie Redmayne en Felicity Jones, die deze film de middelmaat doen ontstijgen. Over het geheel genomen vond ik het verhaal over het leven van professor Hawking evenwel niet bijster interessant, te meer niet omdat er m.i. te weinig aandacht is voor het wetenschappelijk werk van Hawking. Best een goede film, maar niet heel bijzonder.

Goed beschouwd een film met twee verhalen, die vanwege het samenvallen van tijd en plaats met elkaar verweven zijn. Het ene verhaal gaat over de oprichter van de katholieke beweging Opus Dei, het andere over liefde en verraad tijdens de Spaanse Burgeroorlog. Beide thema’s zijn belangrijk genoeg om separate films te rechtvaardigen. Door de twee verhalen met elkaar te vervlechten maakt Roland Joffé er een warrig geheel van, waarin noch Opei Dei, noch de Burgeroorlog recht wordt gedaan. Dat is twee keer jammer.

Ik kan er niet echt warm of koud van worden. Dat heb ik wel meer bij films van Douglas Sirk. Met uitzondering van de duo’s Powell/Loy en Tracy/Hepburn zijn er natuurlijk weinigen die als koppel zo op elkaar ingespeeld zijn als Barbara Stanwyck en Fred MacMurray, maar dat komt naar mijn mening deze keer veel minder van de grond dan in de twee voorafgaande films (Remember the Night, Double Indemnity). Daarnaast is de rol van Joan Bennett veel te braaf ingekleurd en het (amateuristische) gekibbel van de tieners is op d’n duur alleen maar vermoeiend. Het blijft bovendien allemaal wel heel erg binnen de lijntjes (van de jaren ’50).

Teleurstellende musical met —op een paar uitzonderingen na— tegenvallende liedjes en matig acteerwerk. Het verhaaltje stelt ook al niet veel voor. Van een film met sterren als Donald O’Connor, Mitzi Gaynor en Marilyn Monroe mag je volgens mij meer verwachten. Anderzijds, als Walter Lang belast is met de regie dan is het maar beter je verwachtingen neerwaarts bij te stellen.

Audrey Tautou zet een prima rol neer, maar verder valt deze film flink tegen. Met name het schokkerig vertelde verhaal laat bij gebrek aan diepgang nogal te wensen over. Zonde van het talent van Tautou, die veel beter materiaal verdient, net als Anais Demoustier trouwens.

Bijtend drama, gebaseerd op Lillian Hellman’s “The Children’s Hour” over hoe een verzinsel van een kwaadaardig jong meisje het leven van drie jonge mensen verwoest. Onder invloed van de Hays Code is de verwijzing naar een lesbische relatie vervangen door een driehoeksverhouding.
Schitterend acteerwerk van een indrukwekkende cast, waarbij vooral de vertolkingen van de jonge Bonita Granville en Marcia Mae Jones in het oog springen.
William Wyler heeft in 1961 een al evenzeer pakkende remake gemaakt met Audrey Hepburn en Shirley MacLaine. Toen was de Hays Code inmiddels verleden tijd en kon hij zich houden aan het oorspronkelijke thema van Lilliam Hellman.