Opinions

Regisseur Peter Bogdanovich bestempelt dit als zijn favoriete film en Quentin Tarantino vindt het een meesterwerk. Het zal wel aan mij liggen, maar ik heb het er niet aan af gezien. Ik vind het een tamelijk rommelige komedie, die last heeft van het razende tempo waarin de verwikkelingen voorbijkomen. Daardoor telt de film enkel ééndimensionale personages. "They All Kissed" zou een meer passende titel zijn geweest.

Film zal volgens mij vooral herinnerd worden door het tragische lot van ex-playmate Dorothy Stratten, die door haar jaloerse echtgenoot vermoord werd nog vóór de film in première ging.

Leuke film over een jonge vrouw, die in het voetspoor van een passerende minnaar van het platteland naar New York trekt om daar te ontdekken dat de man op het punt staat om te trouwen met een andere vrouw. Klein filmpje, helemaal gebouwd rondom Loretta Young en met een aardige bijrol (zoals zo vaak) voor Una Merkel. Wat de suggestieve titel met de inhoud van de film te maken heeft, is mij een raadsel.

Nogal onevenwichtige film over vrijbuiters in de Amerikaanse transportsector tijdens de Grote Depressie. Het eerste deel van de film heeft nauwelijks iets van doen met het tweede deel, waarin Ann Sheridan (toch goed op dreef als barmeid) en Humphrey Bogart nog amper in beeld komen. Wat Bogart betreft is het overigens niet zo verwonderlijk dat hij niet meer dan een bijrol heeft, want hij moest toen nog aan zijn gloriejaren beginnen.

Het verhaal van het tweede deel is totaal anders, maar niet per se beter. Een geraffineerde Ida Lupino trekt daarin als manipulerend kreng alle aandacht naar zich toe. Dat gaat ten koste van de als acteur vaak ondergewaardeerde George Raft, eigenlijk de enige constante factor in deze film.

Ik kan over het geheel niet erg enthousiast worden, maar dat heb ik helaas wel vaker bij films van Raoul Walsh.

Het plot van deze debuutfilm van regisseur Nicolas Ray toont in z’n kern aardige overeenkomsten met zijn latere en meer beroemde “Rebel without a cause”. In tegenstelling tot de mening van velen vind ik dit evenwel de betere film van die twee. Allicht speelt daarbij een rol dat ik sinds het zien van The Best Years of Our Lives een zwak heb voor Cathy O'Donnell.

Prima weerzien met deze heel treffende en spijkerharde weergave van de wanhoop van veel mensen tijdens de Grote Depressie (jaren '30 van de vorige eeuw). Film heeft na zoveel jaren nog niets van zijn glans verloren.

Prima werk van Fonda, Sarrazin, York en de zwangere Bonnie Bedelia en een terechte oscar voor Gig Young, die in 1978 drie weken (!) na zijn vijfde huwelijk eerst zijn kersverse, nog piepjonge bruid vermoordde en vervolgens de hand aan zichzelf sloeg.

Een film over een bonte verzameling geflipte mensen kan best leuk zijn natuurlijk, mits de filmmakers de nodige subtiliteit inbouwen. Dat zijn ze hier vergeten. Het resulteert in de geforceerd komedie, waar nauwelijks verhaal in zit en die slechts sporadisch grappig is. Het is allemaal niet aan mij besteed.

Luchtig filmpje met een geslaagde mix van drama en humor. Af en toe vliegt ie uit de bocht, maar echt hinderlijk is dat niet. Best leuk eigenlijk, al lijkt de verhaallijn over de homo er een beetje aan de haren bijgesleept. Mooie beelden van Vietnam.

Naar mijn smaak een van de betere films uit de Thin Man serie met als meest opvallend gegeven, dat Nick (William Powell) voor de verandering nuchter blijft tijdens het bezoek aan zijn geboorteplaats en zijn ouders. Voor Myrna Loy was het destijds een comeback. In verband met WOII was ze na de aanval op Pearl Harbour meer dan drie jaar lang gestopt met acteren om te kunnen werken voor het Rode Kruis.

Net de hele cyclus van “The Thin Man” films achter elkaar afgewerkt. Dat is een hele zit, maar je wordt rijkelijk beloond. Het zijn zonder uitzondering vrolijke, opgewekte films met een hoge amusementswaarde. Ik betwijfel of men dit soort films heden ten dage nog kan maken bij gebrek aan de juiste acteurs daarvoor en omdat het films zijn zonder modieuze actiescènes. In deze films gaat het vooral om de kostelijke, vlijmscherpe dialogen, die zelfs het plot af en toe naar de achtergrond drukken.

De chemie tussen William Powell en Myrna Loy is schier ongeëvenaard. De twee stuwen elkaar op haast achteloze wijze naar grote hoogte, mede door hun buitengewoon vermogen tot improvisatie. Regisseur Van Dyke liet ze vaak hun gang maar gaan, ook al leidde dat soms tot dialogen die met het verhaal weinig of niets te maken hadden en dus niet in het script voorkwamen:

Nick (William Powell): “What were you doing on the night of October 5, 1902?”

- Nora (Myrna Loy, geboren in 1905!): “I was just a gleam in my father's eye.”

Deze eerste van de zes Thin Man-films is de beste. Maar ze zijn allemaal meer dan de moeite waard, want ze ogen ondanks hun ouderdom nog uitermate fris. Op-en-top kijkplezier.

Peter Bogdanovich heeft aanzienlijk betere films gemaakt dan deze mix van muziek en romantiek met een halfbakken driehoeksverhouding. Het acteerwerk is oké en dat geldt zeker ook voor de c&w-soundtrack, die een handvol prima nummers bevat. Helaas is het verhaal aan de slappe kant. Wat meer pit en venijn zou m.i. de film —de laatste van de getalenteerde River Phoenix— ten goede gekomen zijn.

De sfeer van Nashville, waar nagenoeg 24 uur per dag muziek uit de openstaande deuren van de bars blèrt en cowboylaarzen en -hoeden plus onafscheidelijke gitaren het straatbeeld bepalen, is treffend weergegeven.

Mij is niet duidelijk geworden of deze film een relatiedrama of een horrorfilm wil zijn. Het gespook komt amper uit de verf en de personages hadden best meer uitgediept mogen worden. Erg spannend is het meestentijds sowieso niet. Het merkwaardige einde doet de film ook al geen goed. Zozo.

Een spannend en dramatisch verhaal, werkelijk schitterend verfilmd. Regisseur Carol Reed heeft de film deels op locatie opgenomen in het nog kapotgeschoten Wenen van een paar jaar na de oorlog. Samen met de onvergetelijke citermuziek van Anton Karras zorgt die authentieke omgeving voor een unieke sfeer.
De achtervolging op het einde, afgesloten met de wanhopige vingers door het rioolrooster, is volgens mij een van de hoogtepunten in de filmgeschiedenis.
Geweldig rollen van Joseph Cotten, Alida Valli, Trevor Howard en uiteraard Orson Welles, hoewel die, gemeten naar de tijd dat hij in beeld is, eigenlijk maar een bijrol heeft.
Voor mij is The Third Man een filmmonument, dat alsnog een plaatsje krijgt in mijn top 10.

Gelet op de personele bezetting een teleurstellend drama over een schrijver, die de schuldgevoelens over de dood van zijn zoontje van zich af wil schrijven en tijdens dat proces zijn romanfiguren fragmentarisch tot leven laat komen. Het acteerwerk kan alleszins door de beugel, maar de structuur van de film lijkt nergens naar. Een ambitieuze mislukking.

Minutieuze reconstructie van de soms adembenemende reddingsactie van een Thais voetbalteam uit een onder water gelopen grot. Hoewel de afloop bekend is –want gebaseerd op waargebeurde feiten– toch een meeslepende en spannende film met spectaculaire beelden en een niet mis te verstane les in saamhorigheid. Andermaal een uitstekende prestatie van regisseur Ron Howard.

Naar verluidt gaat de film over een jonge vrouw met een dwangneurose. Afgezien van een paar scènes in het begin heb ik daar niet veel van gemerkt, tenzij ik iets gemist heb. De film in hoofdzaak gaat over tuinieren en weinig interessante karakters. Zelfs Tom Wilkinson kan de meubelen niet redden.

Biopic over de tienerjaren van de schrijver Tobias Wolff. Van tijd tot tijd spannend vanwege het verbale en fysieke geweld tussen personen, waarvoor je maar moeilijk enige empathie kunt opbrengen. De Niro en DiCaprio zitten best goed in hun rol, maar Ellen Barkin doet alleen maar mee voor de versiering. En dat geldt ook voor de andere leden van het gezin, waaronder Carla Gugino en de nog piepjonge Eliza Dushku.

Alan Ladd en Veronica Lake hebben samen een handvol misdaadfilms gemaakt. De twee passen natuurlijk perfect bij elkaar; beiden niet zo groot en beiden hard-boiled.

Ik vind dit hun beste film. Het is een enerverend verhaal (gebaseerd op een boek van Graham Greene) met Ladd als de kille huurmoordenaar op zoek naar wraak op de man, die hem besodemieterd heeft. In de laconieke, redelijk onderkoelde Lake treft hij zijn ideale tegenspeelster. Samen zorgen zij voor een spannende film, die het bekijken nog steeds meer dan waard is.

De openingsscène met Lake als zingende illusioniste heeft weliswaar weinig met de rest van het verhaal te maken, maar is wel leuk om te zien.

Je hebt skinheads én je hebt skinheads… Je hebt skinheads, die af en toe stoom afblazen door wat onzinnige vernielingen, waar verder niemand erg veel last van heeft. En je hebt skinheads, die gedreven door opgeklopte vooroordelen het extreemrechtse milieu opzoeken om hun haat tegen allochtonen en alles wat volgens hen niet “normaal” is te botvieren. Regisseur Meadows put uit eigen ervaringen wanneer hij in deze film de twee groepen met de nodige nuances tegenover elkaar plaatst.

Het is best een goede en realistisch ogende film geworden, maar mijn probleem is dat ik gruw van het extremisme dat in de film ten toon gespreid wordt. Weliswaar heeft de slotscène met de St. George vlag een enigszins zalvende werking, maar dat poetst alles wat daaraan vooraf gaat niet helemaal weg.

De debuterende Thomas Turgoose zet een ijzersterke rol neer, terwijl ook de rest van de mij grotendeels onbekende cast prima werk aflevert.

Een spoorloos verdwenen heel jong meisje, dat vanuit een bordeel in Vietnam naar Duitsland is gesmokkeld, vormt het middelpunt van een strijd tussen twee uiterst labiele figuren. Aan de ene kant een alcoholistische politiecommissaris en aan de andere kant een mensensmokkelaar, die gevoelens begint te krijgen voor het vroegrijpe kind. Beide figuren hebben met elkaar gemeen dat ze in hun eigen leven de weg helemaal kwijt zijn.
Dat is in een notendop de inhoud van deze film, die op het gebied van geloofwaardigheid nogal trekt aan de grenzen van je voorstellingsvermogen. Niet slecht, maar de uitvoering had best wat minder warrig mogen zijn.

Wanneer de autoriteiten in naam van de vooruitgang een dam willen bouwen, waardoor een vallei onder water komt te staan, komt een oude vrouw in verzet. Zij voelt het einde van haar leven naderen en wil begraven worden waar zij geleefd heeft en waar haar voorouders en familie te rusten gelegd zijn.

Dat is het thema van deze empathische film met een indrukwekkende Mary Twala Mhlongo in een van haar laatste rollen. Mijn kennismaking met een film uit Lesotho is mij goed bevallen.

Het zoveelste exemplaar in een reeks over de top komedies over disfunctionele families (de Fockers, Millers, Stones enz.). De film kent een handvol leuke scènes en dialogen, maar over het algemeen komt het te geforceerd, te gemaakt over. Dat een actrice als Jane Fonda in haar nadagen tot dit niveau is afgezakt, vind ik best pijnlijk.

Het venijn zit ‘m echt in staart. De rede van Charles Laughton tegen het einde over vrijheid en onderdrukking tilt deze patriottische film, na een vrij slap eerste deel, alsnog naar een goed niveau. Dat laat onverlet dat het tussen mij en Renoir als regisseur maar niet wil klikken. Zal wel aan mij liggen.

Matige film, die vooral focust op én profiteert van de onmiskenbare schoonheid van Natalie Wood. Het verhaal, gesitueerd in het broeierige zuiden van Amerika, is niet bijster interessant. Tekenend is de onbenullige wijze waarop verteld wordt hoe het met het hoofdpersonage Alva afloopt. Een merkwaardig slot van een op de keper beschouwd slappe film, die veel boeiender had moeten zijn. Ik ben sowieso van Sydney Pollack beter gewend.

Op weg naar volwassenheid ontdekt een eeneiige tweeling dat zij niet alle aspecten van het leven samen kunnen delen. De film hobbelt braafjes naar het einde, terwijl wat meer venijn in het plot wat mij betreft welkom zou zijn geweest.

Een nare film over nare personages. De zelfingenomen protagonisten veinzen vriendschap, maar kunnen amper verhullen dat ze in wezen een bloedhekel aan elkaar hebben. Dat creëert een dermate kille, amorele sfeer dat mijn interesse van lieverlee begon weg te ebben. Ik heb het niet op figuren, die zo koud en afstandelijk zijn.

De film wordt vaak vergeleken met “Heathers” (1988). Dat vond ik destijds een matige film en eigenlijk geldt hetzelfde voor deze film.

Olivia Cooke is altijd wel de moeite waard. Anya Taylor-Joy ken ik eigenlijk niet. Ik heb niet het gevoel dat ik daar tot nu toe veel aan gemist heb.

Stekelig drama over een alleenstaande vrouw, die samen met haar “zoon” een bestaan probeert op te bouwen aan de zelfkant van de New Yorkse samenleving, tot… zij worden ingehaald door het verleden. Een emotionele rollercoaster met meer diepte- dan hoogtepunten.

Een echte thriller kun je het moeilijk noemen, maar de film kent wel een spannende opbouw door de wijze waarop een beschadigde jonge vrouw aan de hand van een psychiater een traumatische gebeurtenis beetje bij beetje opnieuw beleeft. Ik vind het best een knap verhaal en ook het acteerwerk (i.h.b. van Rebecca Liddiard) is dik in orde. De verrassende epiloog heb ik als een vette "Me Too"-knipoog ervaren.

Strakke film over gebrekkige communicatie (of is het non-communicatie?) tussen verschillende culturen en verschillende generaties. Goed geacteerd, maar er zat iets te weinig vaart in. De ontmoetingen van de oude man met de Iraanse vrouw waren erg grappig.

De moeizame vader-dochter relatie deed me denken aan Stanno Tutti Bene (1990) en zijn Amerikaanse remake Everybody's Fine (2009).

Historisch drama dat speelt ten tijde van de val van de Chinese Ming-dynastie. In vergelijking met de andere films die ik ken uit die periode, speelt deze voor de verandering nu eens niet aan het keizerlijk hof. Een weliswaar traag, maar gelikt kostuumdrama met fraaie rollen van de mooie Regina Wan en van Han Qin. Hoewel het primair een romantisch verhaal is, komt er tussendoor een interessant stukje geschiedenis voorbij.

In meerdere opzichten een mislukte komedie. Onbegrijpelijk dat gelouterde acteurs als Imelda Staunton en Colm Meaney zich lenen voor zo'n slordig geschreven film over een dubieus onderwerp.