This Land Is Mine (1943)

"Somewhere in Europ", vermeldt de film in de beginne, maar het is duidelijk dat het verhaal zich afspeelt in Frankrijk maar dat de cineast de uiteengezette ideeën laat gelden voor elk land dat bij het maken (1943) van de film onder de Duitse bezetting leed. Die ideeên die weerstand aan de bezetter, patriotisme en behoud van eigen aard vooropstellen worden uiteengezet door een uitstekende Charles Laughton die zowel schittert als de laffe onderwijzer als de sterke pleiter, in een film die naar het einde toe sterker en sterker wordt en die wellicht bij het verschijnen een stevig populair succes was en nu ook, in zijn sober zwart-wit, nog steeds te genieten is. Naast Laughton zijn ook een erg jonge Maureen O'Hara en zekerlijk George Sanders goed in hun rol, terwijl de figuur van de moeder toch wel overacted en bijna potsierlijk overkomt.

Het venijn zit ‘m echt in staart. De rede van Charles Laughton tegen het einde over vrijheid en onderdrukking tilt deze patriottische film, na een vrij slap eerste deel, alsnog naar een goed niveau. Dat laat onverlet dat het tussen mij en Renoir als regisseur maar niet wil klikken. Zal wel aan mij liggen.

Beetje een naieve film als je bedenkt dat de duitsers toch nooit zo'n monoloog in de rechtbank zouden toestaan. Maar goed laten we dat even terzijde schuiven , dan blijft er best wel een redelijke film over , Lory's personage switch is wellicht wat extreem maar dat nemen we dan maar voor lief , een wat ongewone bezettingsfilm maar zeker niet onaardig .