Opinions

Ik kan me toch moeilijk voorstellen dat deze film met de Oscar aan de haal gaat. Het acteerwerk is weliswaar uitstekend —vooral Frances McDormand is in topvorm— maar het verhaal laat hier en daar wel wat steken vallen. Dat geldt bijvoorbeeld de brand in het politiebureau en de afwikkeling daarvan, of beter gezegd het ontbreken daarvan. Voor het verhaal is het incident een onmisbare schakel, maar het komt mij als uiterst onwaarschijnlijk voor dat je daarmee op deze manier wegkomt in Amerika.. Voor de rest is het een prima film, goed voor twee uur vermaak vanwege de boeiende personages.

Film over de ontberingen van een Amerikaanse vrouw in een Japans gevangenenkamp op Noord-Borneo. Op zich een dramatisch verhaal, maar de uitvoering laat nogal wat te wensen over. Wonderlijk dat het jarenlange verblijf in het kamp fysiek nauwelijks sporen heeft achtergelaten op Mrs. Keith en haar medegevangenen, die er bij de bevrijding nog net zo monter uitzien als bij de internering. Toch een beetje slordig.

Degelijke spionagethriller, die wel moeite heeft om de spanning vast te houden. De vrijscène halverwege de film slaat als een tang op een varken en is volkomen misplaatst. Redford is als altijd goed bezig en Von Sydow is gewoon een sinistere zichzelf. Zonde dat Faye Dunaway maar een bescheiden rol heeft. Leuk om in een Amerikaanse film een soort solex tegen te komen. Nooit geweten dat ze die dingen daar ook hadden.

Imposante tour-de-force van Joanne Woodward, die voor zover ik dat kan beoordelen terecht beloond is met een Oscar. Woodward (Mrs. Paul Newman), die voordien vrijwel uitsluitend televisiewerk had gedaan, trekt alle registers open en dat is nodig ook om de aanwezigheid van drie verschillende persoonlijkheden in één lichaam aannemelijk te maken. Het is dan ook haar optreden dat deze tamelijk moeilijke film toegankelijk maakt, al mag de bijdrage van Lee J. Cobb als de psychiater niet onderschat worden.

Ondanks sterrenbezetting een enigszins tegenvallende versie van het klassieke verhaal van Alexandre Dumas met als meest opvallend aspect het atletisch vermogen van Gene Kelly. De film blijft qua (ont)spanning achter bij de tweedelige Franse versie uit 1961 van Bernard Borderie met Gérard Barray in de rol van D’Artganan en Mylène Demongeot als de meest verleidelijke Lady de Winter ooit.

De makers van deze film hebben het nodig gevonden de klassieker van Alexandre Dumas op te leuken met een lading humor, die over het algemeen kant noch wal raakt. Het verhaal is daarvan het voornaamste slachtoffer geworden. Zowel als avonturenfilm, als ook als komedie lijkt het nergens naar. De film kan wat mij betreft niet tippen aan de tweedelige Franse versie “Les Trois Mousquetaires” (1961) van Bernard Borderie.

Literaire klassieker verfilmd als een soort videogame. Film moet het vooral hebben van de mooie beelden en de humor. Met de nodige fantasie en wat goede wil kun je ook nog enige verwantschap met het meesterwerk van Alexandre Dumas ontdekken.

Het heeft er de schijn van dat regisseur Anderson voor het maken van de plaatjes bij het paleis goed gekeken heeft naar Curse Of The Golden Flower (2006) van Yimou Zhang.

Film neemt zichzelf niet erg serieus, dan moet je dat als kijker ook niet doen.

Interessant vluggertje (film duurt amper een uur) over drie vrouwen, die elkaar kennen van school. Jaren later komen ze elkaar bij toeval weer tegen, waarna van lieverlee duidelijk wordt dat ze qua karakter tegengestelde ontwikkelingen hebben doorgemaakt.

Dit romantische drama, met in de hoofdrol de vergeten Ann Dvorak (Scarface, 1932), is vooral de moeite waard vanwege de vroege bijrollen van de latere megasterren Bette Davis en Humphrey Bogart en in mindere mate Joan Blondell. Ideaal voor een “double feature”-avond.

Deze film is in mijn ogen een ode aan Ho Chi Min-stad (het voormalige Saigon) en zijn inwoners op de drempel van het millennium. De personages staan min of meer symbool voor het oude (de ouderwetse lotusplukster), dan wel het nieuwe Vietnam (het assertieve straatschoffie) en de transitie tussen de beide tijdsgewrichten (de taxifietser, prostituee). De fraaie cinematografie wordt begeleid door een mooie soundtrack met een opmerkelijke theme-song. Een mooie, rustige film.

Intens familiedrama met een heftige climax. Het verhaal laat hier en daar wel een steekje vallen. Zo lopen de karakters van de drie zusters zozeer uiteen dat het moeite kost om in te zien dat zij familie van elkaar zijn. Dat laat onverlet dat de acteerprestaties van de drie protagonisten nagenoeg vlekkeloos zijn. Geen plezierige film.

Standaard romcom uit de het pre-Hays tijdperk. Getrouwde mannen die vreemd gaan; dat kon toen nog in films. Film is helemaal geënt op de sex appeal van Jean Harlow en Mae Clarke. De titel belooft drie verstandige jonge vrouwen. Ik ben er niet één tegengekomen in dit tegenvallende niemendalletje.

Na de openingsscène had ik al wel een vermoeden dat dit niets voor mij zou zijn. Die verwachting is uitgekomen. Het is een gewelddadige actiefilm zonder veel verhaal, maar des te meer bloed. Alleen voor de bloeddorstigen onder ons.

Deze thriller over de gijzeling van kleine kinderen vormt in feite een aanklacht tegen de Indiase samenleving, die bij voorkeur wegkijkt bij seksueel misbruik. De abrupte sfeerwijzingen en het lang verborgen houden van het motief houden het spannend. Prima tour-de-force van de veelzijdige Yami Gautam Dhar, inmiddels een gevestigde naam aan het Bollywood-firmament.

Wat een hoogdravend gedoe. Kijk mij nou eens een interessante film gemaakt hebben over... ehm... ehm... over watermeloenen en zo.

Saai, traag en vooral knap waardeloos. Qua structuur, qua verhaal en cinematografisch een aanfluiting.

Zwalkende film met twee gezichten. Van een bitter verhaal over een gokverslaafde evolueert de film in een melodramatisch tweede deel, waarin de voorgeschiedenis uit de doeken wordt gedaan. Aaron Kwok zet een geloofwaardige gokker neer, maar het hoertje van Zishan Yang komt nauwelijks uit de verf.
Onderhond verwijst in zijn commentaar terloops naar Yi Sa Bui Lai [Isabella] (2006). Toeval of niet, maar ik moest bij het bekijken van deze film onbewust aan die film denken, omdat bij mij ergens halverwege de film het (achter bezien onjuiste) vermoeden rees dat we te maken hadden met een vader-dochter relatie.. Overigens vind ik Isabella een veel betere film.

Prachtig romantisch drama over twee tobbende zielen, die zich van lieverlee bijzonder tot elkaar aangetrokken voelen, maar weigeren daaraan toe te geven vanwege de doelen, die zij zichzelf gesteld hebben. De aansprekende karakters en de haast speelse wijze, waarop de hoofdrolspelers met elkaar omgaan, maken dat je mee gaat leven met hun dagelijkse beslommeringen. Dat is niet alleen de verdienste van regisseur Peter Chan, maar ook van Leon Lai en meer in het bijzonder van Maggie Cheung, die met haar indrukwekkende mimiek een fenomenale rol neerzet. Film was hard op weg naar een maximale waardering mijnerzijds tot aan de episode in New York. Omdat toeval daarin naar mijn gevoel een te grote rol speelt een halfje aftrek. Desondanks bijzonder mooi. Mooier dan het ook niet te versmaden In the Mood for Love (2000), vind ik.

De films over het keizerlijk hof in China, die ik gezien heb, zijn doorgaans intrigerijke, van-dik-hout-zaagt-men-planken actiedrama's. Deze romantische klucht is totaal anders. Het is een grappige film met een reeks kolderieke scènes, ondersteund door spitse dialogen.

De topbezetting ─met Wei Zhao als de niet zo verrassende uitblinkster─ zorgt voor anderhalf uur puur vermaak. Erg leuk.

Onderhoudende misdaadfilm van Xiaogang Feng, die met uitgewerkte karaktertekeningen de personages en daarmee de film de nodige diepgang geeft. Feng’s min of meer vaste acteur You Ge én Rene Liu (nieuw voor mij) springen eruit qua acteerwerk. Het is daarnaast niet voor de eerste keer dat een verleidelijke Bingbing Li van het scherm spat.

IJzersterk regiedebuut van Joan Chen.
Deze film over negatieve consequenties van Mao’s culturele revolutie begint matig, maar net op het moment dat je je gaat afvragen waar zit ik nu naar te kijken, krijgt het verhaal een dramatische wending en wordt je geconfronteerd met de tragische geschiedenis van een jong, naïef meisje dat om terug naar huis te mogen zich laat prostitueren door partijbonzen. Haar begeleidende paardenhoeder ziet het allemaal machteloos en met lede ogen aan.

De onschuldig ogende, debuterende Lu Lu is aan de hand van regisseur Chen goed bezig, maar het is toch vooral de zwijgzame, eveneens debuterende Lopsang, die als haar begeleider de show steelt.
Het slot van de film is zonder meer hartverscheurend.

In vier verschillende verhalen confronteert regisseur Jia je met de manco’s van het hedendaagse China. Ik ben te weinig ingevoerd in die problematiek om de film te kunnen appreciëren. Met uitzondering van de afzichtelijke scène met het paard deed het mij allemaal vrij weinig. Een gewelddadige, maar geen geweldige film vind ik.

In menig opzicht een “ouderwetse” komedie met een voorspelbaar verloop. Ook de acteerkanonnen Roberts en Clooney kunnen met hun stekelig gekijf de film niet boven de middelmaat uittillen. Best zonde met zoveel talent aan boord.

Sfeerrijke komedie met (opnieuw) een prima rol van Sonia Braga, die er ondanks haar leeftijd nog steeds voortreffelijk uitziet. Geen wonder dat de familie en het hele dorp op z'n kop staat.

Ook Marília Pêra is goed op dreef als haar oudere zuster.

Triest, realistisch ogend psychodrama over een jonge vrouw, die werkelijk alles aanpakt om haar droom te kunnen waarmaken. Ik vind het jammer dat het treurige verhaal zo emotieloos wordt verteld, maar dat kan ook aan mij liggen.

Deze film over gezworen vriendinnen is niet de vrolijke, onschuldige tienerkomedie die ik vooraf verwachtte. Zaken als prostitutie, ongewenste zwangerschap, eerwraak en deportatie kruisen het pad van de nog jonge tieners, die niet kunnen wachten om volwassen te worden. Het aangrijpende einde confronteert je met de rauwe, hedendaagse werkelijkheid.

Een onderhoudende film met twee enthousiaste protagonisten, van wie vooral Emily Kusche indruk maakt.

De film heeft zo z'n momenten, maar vergeleken met Benigni's La Vita è Bella is dit een tamelijk waardeloos prul. Ik had voortdurend moeite om mijn aandacht er bij te houden. Een regelrechte tegenvaller.

In mei 2020 zorgde de moord op George Floyd door een blanke politieagent voor een enorme boost van de “Black Lives Matter” beweging in de Verenigde Staten. Vijfenzestig jaar eerder, in de zomer van 1955, had de gruwelijke afslachting van een 14-jarige jongen in Mississippi hetzelfde effect op de toenmalige “Civil Rights Movement”.

Deze film focust voornamelijk op de rol die een intens verdrietige, maar vastberaden moeder daarbij gespeeld heeft. Het is een ware tour-de-force van Danielle Deadwyler, die alle emoties knap voor het voetlicht weet te brengen. In mijn ogen een indrukwekkend Oscar-waardig optreden in een film, die nog lang nagalmt.

Een film met twee gezichten. De eerste helft over een jonge vrouw, die tracht te ontsnappen aan haar asociale milieu en vervolgens een verhouding krijgt met een dirigent, is zonder meer heel aardig. Het tweede deel waarin zij ten koste van alles haar nieuw verworven status in stand wil houden en de ontknoping, doen de geloofwaardigheid van het verhaal evenwel geen goed. Niettemin verdient de film een ruime voldoende vanwege het prima acteerwerk van Alicia Vikander bij haar bioscoopdebuut.

Een woongemeenschap medio jaren ’70, Nazareth met “Love Hurts; ik werd ter plekke weer veertig jaar jonger. Moodysson steekt in deze satire op heerlijke wijze de draak met mijn jeugdsentiment. Ik heb er nu hartelijk om kunnen lachen. Dat doet niets af aan het feit dat ik het toen vrij intens beleefd heb. Jammer alleen dat de houdbaarheidsdatum van “onze” ideeën al vrij snel erg beperkt bleek. Maar niemand kan mij deze ervaringen afnemen, ook Moodysson niet met deze schitterende komedie.

Ik heb nu alle Carry Slee-verfilmingen gezien en deze is toch wel veruit de minste. Het slordige scenario zit vol gaten en onverklaarbare wendingen. Bovendien blijft het acteerwerk ver achter bij dat van de andere films van Dave Schram. Erg matig.

Indrukmakende film over de relatie tussen een groep intimiderende jihadisten en de bewoners van een wat slaperig woestijndorpje. Aanvankelijk is de sfeer redelijk gemoedelijk in weerwil van het stugge en rechtlijnige optreden van de jihadisten, die het overigens zelf niet zo nauw nemen met de regeltjes wanneer dat zo uitkomt. Vanaf een catastrofaal uit de hand gelopen burenruzie verandert de sfeer van de film om —met een steniging als schier achteloos tussendoortje— dramatisch te eindigen.

Naast de voortreffelijke regie en het acteerwerk dragen de fraaie opnamen van Mauritanië ertoe bij dat dit een mooie film is, die je op indringende wijze confronteert met de hedendaagse werkelijkheid. Ik moet zeggen dat ik wellicht ook mijn vooringenomen beeld van jihadisten toch enigszins moet nuanceren. Ze zijn weliswaar bloedfanatiek en superautoritair, maar het zijn niet allemaal barbaren. Althans niet in deze film.