Opinions

Puur jeugdsentiment, want de films van Abbott en Costello (naast die van Norman Wisdom, George Formby en het duo Jerry Lewis en Dean Martin) waren voor zover ik mij kan herinneren zo’n beetje de enige films waar ik van mijn ouders tijdens mijn prille jeugdjaren naar toe mocht. Ik weet niet of ik destijds alle A&C-films gezien heb, maar wel heel veel.

Nu, zo’n jaar 60 na dato, is het een aangenaam weerzien. Het is natuurlijk geen topfilm, maar wel erg amusant. Smaakt toch naar meer.

Deze verfilming van John Grisham’s debuutroman is een schot in de roos. Het bevat het enerverende verhaal over de scherpe tegenstelling tussen blank en zwart in het zuiden van de Verenigde Staten, dat tot een uitbarsting komt na de brute verkrachting en mishandeling van een jong zwart meisje door schorem. Het slotpleidooi van de advocaat heeft niet alleen op de jury, maar ook op mij de nodige indruk gemaakt. Ik heb de film nu voor de derde keer gezien en ik vind het nog steeds een topper.

Douglas Sirk heeft gemeend op de hem vertrouwde wijze het moraliserende, antioorlogsverhaal van Erich Maria Remarque (speelt zelf de professor) te moeten voorzien van een Hollywood behandeling, allicht om het Amerikaanse publiek te plezieren. Het eindresultaat is een naar surrealisme neigende film, die er veel te glossy uitziet en een karikatuur is van Duitsland tijdens het laatste oorlogsjaar. De slotscène is haast een kopie van die andere Remarque-verfilming “All Quiet On The Western Front”. Hoewel er op het verhaal weinig aan te merken valt, kan ik over de film niet enthousiast worden.

In een sciencefiction fantasie zijn de mogelijkheden uiteraard onbegrensd. Maar wanneer de filmmakers werkelijk alle registers moeten opentrekken om tot een enigszins plausibel verhaal te komen, dan zit het ergens fout. Een warrige en matige film, die een te zware wissel trekt op je voorstellingsvermogen.

Ik vond er niet veel aan. Er zijn wel meer films gemaakt over reizen in de tijd, maar meestal gebeurt er dan wat wanneer de tijdreiziger is aangekomen in een ander tijdsgewricht. Dat is in deze film niet het geval. Er gebeurt vrijwel niets en dat maakt tijdreizen een vrij zinloze bezigheid totdat... de vader zijn dochtertje tegenkomt, die ook kan reizen in de tijd. Vanaf dat moment komt er wat spirit in de film, maar het is te laat en te weinig. Een tegenvaller, ondanks het redelijke spel van McAdams en Bana.

Waar ik min of meer een drama verwachtte over dove tieners, is dit veeleer een romantische film over een jonge vrouw, die zichzelf helemaal wegcijfert om voor haar gehandicapte zuster te kunnen zorgen. Hoewel gebarentaal het voornaamste communicatiemiddel is in de film, is het doof zijn eigenlijk niet meer dan bijzaak in het verhaal. De film mist de nodige diepgang en wist mij daarom niet echt te raken. Nogal een tegenvaller dus.

Soms loont het de moeite om zaken op te ruimen, want ik ben de videobanden met deze miniserie weer tegengekomen. Erg mooi, onverslijtbaar verhaal met een passende titel (even Googlen !) en een bijzonder sterke rol van Rachael Stirling, als mist zij de sex appeal van haar moeder (Diana “Emma Peel” Rigg). Ook het weerzien met Jodhi May deed me goed.

Lijkt thematisch wel een beetje op The Secret Diaries Of Miss Anne Lister (2010).

Truffaut heeft wel betere films gemaakt, maar dit oudje mag er nog best zijn. Romantiek, misdaad en komedie in één, wat wil je nog meer.

Daarnaast prima geacteerd door Charles Aznavour en Marie Dubois, met haar betoverend mooie ogen. Klein, maar niettemin indrukmakend rolletje voor Michèle Mercier ("Angélique") als prostituée.

Een ingewikkeld geconstrueerde film over alleen maar ernstig gestoorde personen, voor wie je niet of nauwelijks sympathie kunt ontwikkelen. Omdat Rudolf van den Berg de chronologie van het boek van Grunberg los gelaten heeft en werkt met talloze flashbacks wordt het verhaal veel te verwarrend. Neem daarbij het ongemak dat je voelt over de vreemde relatie tussen Jörgen (Gijs Scholten van Aschat) en een 9-jarig kindprostitué en je zit van lieverlee met toenemend afgrijzen naar deze film te kijken.

Het camerawerk van de woestijn in Angola is prachtig, maar verder is de film een aanfluiting. Ik vind het onbegrijpelijk dat deze film destijds ingezonden is als Nederlandse mededinger voor een Oscar.

Rauwe film over de wereld van het match fixing in de Filipijnen. De romantische interludes contrasteren scherp met de onderwereldscènes, waarvan er een aantal zeer heftig zijn.
Een thrillerachtig drama met aansprekende vertolkingen van de beide protagonisten. Wat mij betreft had de film een ander einde mogen hebben.

Eigenlijk een film met twee verhaallijnen, die ieder voor zich een eigen film waard zijn: 1) de Tsjechische piloten die vanuit Engeland tegen de Nazi’s vechten, en 2) de internering van diezelfde piloten onder het communistische regiem na de oorlog. Alsof dat nog niet genoeg is, wordt er ook nog eens een romantisch subplot toegevoegd, dat wel wat weg heeft van de dramatische liefdesgeschiedenis in Pearl Harbor (2001).

Naar mijn smaak een beetje te veel van het goede en ik vond de schakeling tussen de beide tijdsgewrichten niet altijd even gelukkig. Het uitstekende acteerwerk en de mooi in beeld gebrachte actiescènes maken echter veel goed.

Film over een pas opgerichte kibboets, die wordt aangevallen door de bewoners van de omgeving. Een Egyptische filmmaker is ter plaatse om daar een reportage over maken. De film schiet af en toe alle kanten op, zoals wanneer het oorlogsdrama wordt onderbroken door droge humor. Niet helemaal mijn ding, maar toch wel aardig voor een keer.

Doorsnee tienerromcom, die op talrijke fronten tekortschiet. Een belabberd verhaal, volgepropt met clichés, en dito acteerprestaties, die het niveau van middelbare schooltoneel amper ontstijgen. Bijzonder matig.

In deze derde film uit de “To All the Boys”-reeks komt Lara Jean (Lana Condor) weer een stapje dichter bij volwassenheid, zoals blijkt uit haar worsteling met tegenstrijdige gevoelens over haar toekomst. Niet onaardig, maar zo langzamerhand is de formule meer dan voldoende uitgemolken. Tijd om te stoppen dus.

Ach ja, je eerste kalverliefdes, verwarrend en vergankelijk. Wie kijkt daar niet vertederd op terug? Regisseur Michael Fimognari heeft daarover een min of meer routineuze film gemaakt, die net als zijn prequel naar mijn smaak weinig bijzonder is.

Heerlijke klucht, een van de allerbeste komedies ooit. Opnieuw een juweeltje van regisseur Ernst Lubitsch, de man achter een handvol meesterwerken. Ongelooflijk eigenlijk dat hij in die donkere tijden zo’n luchtige, uitermate grappige film wist te maken over zo’n serieus onderwerp.

Niet onvermeld mag blijven de prachtige, perfecte cast met geweldige rollen van Jack Benny, Carole Lombard en Sig Ruman (hilarisch als Captain Ehrhardt). Een schitterende film, die 70 jaar na dato op geen enkel vlak slijtage vertoont. Heel jammer dat zulke komedies heden ten dage niet meer gemaakt worden.

Tragisch dat Lombard de film zelf nooit gezien heeft, omdat zij in januari 1942 om het leven kwam bij een vliegtuigongeluk, één maand voor de première.

Persoonlijk vind ik Carole Lombard een van de beste Hollywood comédiennes, o.a. in My Man Godfrey (1936). Het valt helaas niet mee om haar films te pakken te krijgen, maar het goede nieuws is dat in december 2011 een geheel gerestaureerde versie van Nothing Sacred (1937) op Blu-Ray wordt uitgebracht. Ik kijk er nu al naar uit.

Bloedbaden door vuurwapens vormen al jarenlang een plaag van epidemische omvang in de Verenigde Staten. Vaak wordt daarbij verwezen naar mentale gezondheidsproblemen. Dit misdaaddrama tracht mee te liften met die trend. Dat komt maar matig uit de verf, omdat de nadruk veelal ligt op een competentiestrijd tussen opsporingsdiensten. Afgezien van de ontknoping wordt het zelden spannend. Niet slecht, maar ook niet erg bijzonder.

Hitchcock heeft een aantal gedenkwaardige films gemaakt, maar een paar prulwerken. Dit is er zo een. Allicht bedoeld als misdaadkomedie is het veeleer een gezapige romcom, waarin elke vorm van spanning ontbreekt, Grace Kelly haar niet geringe charmes in de strijd werpt en Cary Grant voor de invulling van zijn rol de automatische piloot heeft aangezet. Wetend hoe Grace Kelly aan haar einde gekomen is, is het wel wat pijnlijk haar te zien racen over de bochtige bergweg bij Monaco, ook al is het fake. Matig.

Hectische tienerparodie met een jaren 90 sfeertje. Film probeert enerzijds ondeugend te zijn, maar kleurt anderzijds angstvallig binnen de lijntjes. Niet alle grappen zijn geslaagd. Over het geheel genomen niettemin wel vermakelijk. Rachel Bilson steelt de show.

Typisch zo'n golden oldie, die helemaal vergeten lijkt te zijn.

“"I think this is our dance, mother”."

Hoewel supersentimenteel en stereotype-Hollywood, eigenlijk toch een einde waarop je de laatste helft van de film zit te wachten, geheel in lijn met de Nederlandse titel van destijds: "“Je moederhart spreekt”."
Een nogal pathetisch verhaal, maar daar is op zijn tijd niks mis mee, vind ik. Zeker als je het plaatst in de tijd waarin de film gemaakt is (kort na WO II). Bovendien uitstekend acteerwerk van Olivia de Havilland, dat beloond werd met een Oscar. Van haar tegenspeler John Lund is in de filmwereld naderhand niet zoveel meer vernomen.

Hoewel ik net als een aantal voorgangers geen fan ben van Peter Gallagher, vind ik dit een onderhoudende film. Het is een geschakeerd verhaal over rouwverwerking en volwassen worden. Prima optreden van Claire Danes, Kathy Baker en Bruce Altman. Goed.

Opnieuw een film van Howard Hawks met een hoge amusementswaarde. Deze romantische thriller betekende het debuut van de destijds pas 19 jaar oude Lauren Bacall, waaraan zij niet alleen een sterrenstatus overhield, maar één jaar later ook nog eens een echtgenoot, in de persoon van Humphrey Bogart. Achteraf niet zo verbazingwekkend, want de vonken springen er werkelijk af. Behalve van (het latere echtpaar) Bogart-Bacall is er ook een mooie bijrol van Walter Brennan.

Film zit vol met fantastische dialogen en inmiddels legendarische scènes, waarvan You know how to whistle wellicht de bekendste is.

Het oorspronkelijke verhaal van Ernest Hemingway is door de scenarioschrijvers (o.a. William Faulkner) redelijk verminkt, maar het eindresultaat mag er desondanks zijn.

Een mooie, heel amusante en af en toe spannende film.

Ik heb altijd al een zwak gehad voor rechtbankdrama’s. Dit is in weerwil van zijn leeftijd een van de betere films in dit genre.

De vrijwel altijd keurige Gregory Peck is natuurlijk geknipt voor de rol van standvastige advocaat, die zich door niets en niemand van de wijs laat brengen. Maar naast de mooie rol van Peck (volgens mij z’n beste ooit), ligt de kracht van deze film voor een groot deel in de oprechtheid van het verhaal, in de schitterende rol van de kleine Mary Badham en niet te vergeten natuurlijk in de regie van Robert Mulligan. Deze film betekent ook het debuut van de imponerende en glorierijke carrière van Robert Duvall.

Andrea Riseborough excelleert in deze sombere karakterstudie over een vrouw met een oncontroleerbare alcoholverslaving. De film wordt allengs beter en begint ongeveer halverwege onder je huid te kruipen. Het levert Riseborough een inmiddels controversiële Oscar-nominatie op voor beste vrouwelijke hoofdrol. Kijkend naar de concurrentie (Cate Blanchett, Anna de Armas, Michelle Williams en Michelle Yeoh) mag zij van mij winnen, ook omdat dit van de genomineerden voor beste vrouwelijke hoofdrol de beste film is.

Het eerste, niet erg geslaagde deel van deze film doet zijn best om als klucht door het leven te gaan met een paar slapstickachtige figuren als leraren van de hogeschool. Na de break up krijgt romantiek de overhand en wordt de film geleidelijk aan iets beter, maar het houdt allemaal niet over. De humor is nogal flauw en het acteerwerk valt erg tegen.

Deze film wil te geforceerd grappig zijn met een averechts effect als gevolg, omdat de humor over het algemeen te flauw is. Bovendien worden sommige aardige ideeën (zoals het zingen onder de douche) zo lang uitgemolken dat het op d'n duur niet leuk meer is. Met uitzondering van een paar jonge Italiaanse spelers laat het acteren nogal wat te wensen over met als bedroevend voorbeeld Alec Baldwin, die in een warrige rol als een soort zombie door het beeld beweegt. Woody Allen blijft met deze tegenvaller ver verwijderd van zijn voorafgaande charmante fantasie Midnight in Paris.

Deze Britse tegenhanger van Blackboard Jungle (1955) geeft een rauw en realistisch beeld over een klas met kansloze jongeren midden jaren ’60. Een nieuwe leraar gebruikt zijn gebrek aan ervaring om een totaal nieuwe weg in te slaan en slaagt er al doende in om een band te krijgen met zijn rebelse leerlingen. Samen met hen weet hij het heersende pessimisme en cynisme te verdrijven. Een inspirerende film met het hart op de juiste plaats. Sidney Poitier speelt een gedenkwaardige rol. Tevens een knap filmdebuut van rockzangeres Lulu (van Lulu & the Luvvers: “Shout”).

Interessante karakterstudie over personen, die onder druk van strikte militaire (zelf)discipline worstelen met hun gevoelens jegens anderen. Een fraaie rol van Yannis Stankoglou, die als verliefde luitenant in rap tempo de tango wil leren.

Het verhaal speelt tijdens de Griekse militaire junta eind jaren 60, begin jaren 70, maar daaraan wordt niet of nauwelijks aandacht besteed. Dat de film in retrospectief verteld wordt voegt op de keper beschouwd niets toe.

Dit anorexiadrama is minder schokkend dan ik vooraf verwachtte. Het is bij vlagen een zelfs luchtige film, die zich niet zozeer richt op het waarom van de eetstoornis als wel op de manier waarop de patiënten er in het dagelijks leven mee omgaan. Het slot komt nogal uit de lucht vallen.

Film over de leerlingen van een moeilijke klas, die onder leiding van een inspirerende leraar langzaam maar zeker gaan beseffen dat hun onderlinge rivaliteit ten koste gaat van hun opleiding en daarmee van hun toekomst. Jammer dat de film naar het einde toe ietwat te melodramatisch wordt. Niettemin best interessant en dus goed te doen.