Opinions

Beklijvende film over religieuze indoctrinatie, hypocrisie, verstoorde familierelaties en liefde, die ook bij herziening nog steeds diepe indruk maakt. Een sobere en sombere film met een onthutsend, waar gebeurd verhaal en uitstekend acteerwerk.

Goed beschouwd een film over de oprichting van de “To Write Love on Her Arms” organisatie, die poogt om destructieve, drugsverslaafde jongeren weer uitzicht te geven op een “normaal” leven. De film schetst het waargebeurde, maar volgens mij niet erg uitzonderlijke verhaal van de tiener Renee Yohe, wat uiteindelijk tot de totstandkoming van die organisatie leidde.

Een beangstigende, inktzwarte film over anarchistische jongeren, die zich onderling steeds weer willen bewijzen. Ik sluit niet uit dat de film bedoeld is als allegorie voor de financiële en politieke crisis waarin Griekenland zich bevindt. Naast het unheimische verhaal creëert het veelvuldig gebruik van kleurrijke stills een bijzonder onaangename sfeer.

Een heftige tragikomedie over omgangsrechten in een disfunctioneel gezin. Zo kunnen korte lontjes en escalatie eruit zien. De pogingen om het realistisch ogende verhaal hier en daar met wat zwarte humor te verlichten, gaan verloren in de over-de-top uitvoering. Een redelijk ongemakkelijke film.

Een beklijvend psychodrama over een klein meisje, dat zich in allerlei bochten wringt om de ongedeelde aandacht van haar ouders te krijgen, i.h.b. van haar vader. Jammer genoeg zit er weinig ontwikkeling in het verhaal, dat d’n duur –weliswaar met geringe variaties– meer van hetzelfde vertelt. Niettemin een film die je niet onberoerd laat, niet in de laatste plaats vanwege het sterke optreden van de nog piepjonge Helena Zeller, die met haar latere rollen in Systemsprenger (2019) en News of the World (2020) bewees dat dit geen toevalstreffer is.

Opnieuw een heel mooie film van Pedro Almodóvar, waarin hij onder andere afrekent met taboes betreffende travestie. Opmerkelijk om te zien hoe hij zijn actrices (acteurs doen er nauwelijks mee) de ruimte geeft om hun vaak moeilijke personages gestalte te geven en hoe knap hij de onderlinge relaties met de bijbehorende problemen in beeld brengt.

De film kent niet alleen een zorgvuldig opgebouwd, aangrijpend verhaal, maar ook en in de eerste plaats schitterend acteerwerk. Zonder anderen te kort te doen, wil ik daarbij vooral wijzen op de fabelachtige vertolking door Cecilia Roth, die ik al kende van Almodóvar’s eveneens prachtige Hable con Ella. Ook de prestatie van Antonio San Juan (Agrado), een travestiet in het echte leven, is er een om in te lijsten. Zijn hilarische soloact tijdens de afgelaste toneelvoorstelling zal bij velen lang blijven hangen.

Deze film bevestigt andermaal dat Spanje een vooraanstaand filmland is en dat Pedro Almodóvar een van de beste regisseurs van deze tijd is.

Naar mijn mening is Farhadi een van beste regisseurs van het huidige tijdgewricht. In dat licht bezien en gelet op de sterrenbezetting maakt hij mijn hoge verwachtingen ten aanzien van deze film niet helemaal waar. Er zijn —zoals Zeriel al aangeeft— parallellen met zijn eerdere Darbareye Elly (2009), maar Todos Lo Saben komt qua opbouw van de spanning én qua acteerwerk zelfs niet in de buurt van die sublieme film. Hoewel ik mij best vermaakt heb toch een beetje een gemiste kans volgens mij.

Ik ben niet onverdeeld enthousiast over dit drama over de zelfdoding van Antonie Kamerling en de aanloop daarnaartoe. Omdat de afloop bekend was, hield de vraag naar het waarom mij bezig. De film geeft daarop geen antwoord. Wat mij vooral bijblijft is de stevige vertolking van Noortje Herlaar, die de film helemaal naar zich toetrekt en ervoor zorgt dat de film uiteindelijk toch nog een voldoende scoort.

Teleurstellend gewoontjes vind ik deze film over de relatie tussen een draagmoeder en de aanstaande vader van haar kind. Het komt mij voor dat er normaliter best wat spanning staat op zo’n relatie, maar daar is in deze meestentijds onderkoelde film weinig van te merken. Die komt niet veel verder dan wat vrijblijvend geneuzel over de kleuren van de babykamer enz. Een tegenvaller dus.

Een rasechte Kaurismäki, die als geen ander een serieus en beladen thema op een uiterst luchtige wijze over het voetlicht kan brengen. Af en toe gooit hij er een schepje bovenop met hilarische scènes, zoals o.a. bij de aankomst van de asielzoeker in Finland en bij de exotische experimenten met het restaurant. De soundtrack met opgewekte liedjes draagt bij aan een kostelijk eindresultaat!

Als je wilt ervaren hoe de westerse worsteling met het actuele migrantenprobleem te kijk wordt gezet, mag je deze film niet missen. Mooi, grappig en... ook een beetje leerzaam.

Drama over een aspirant-schrijver die sinds het dramatische verlies van zijn vroegere vriendin het noorden kwijt is. Dat komt het meest tot uitdrukking in zijn moeizame relatie met een fotomodel, met wie hij inmiddels getrouwd is.

De kern van het verhaal is op zich interessant, maar regisseur Masaru Konuma meent het te moeten opleuken met een handvol softcore scènes (misschien was dat van begin af aan de bedoeling). Al met al een rommelige film, die te veel de nadruk legt op erotiek.

De subtiele ontknoping vormt veruit het fijnste deel van deze road movie. De weg daar naartoe is echter allesbehalve spectaculair, want vooral bezaaid met een herhaling van zetten. Neem daarbij dat de beide protagonisten niet alleen afstand houden tot elkaar, maar bij gebrek aan diepgang ook tot de kijker en je hebt een film die al te rustig voortkabbelt tot aan de clou van het verhaal. Die zorgt uiteindelijk nog voor enige compensatie en daarmee voor een geringe opwaardering van het geheel.

Zwaarmoedig familiedrama met veel oude bekenden uit andere films van regisseur Yasujirō Ozu. De film kabbelt aanvankelijk heel rustig voort, maar geleidelijk aan word je helemaal meegezogen in de tragiek die de introverte familieleden over zichzelf en hun naasten afroepen.

De film haalt niet het hoge niveau van de films uit Ozu’s eerdere "Noriko Trilogie", maar komt wel dicht in de buurt, niet alleen inhoudelijk maar ook qua stilering.

Behalve een uitgebreide reclamespot voor de onovertroffen Belgische bieren een alleraardigst, pretentieloos filmpje over de cultuurverschillen tussen Japan en Europa, verpakt als een lieflijke romance. Er zit niet zo veel verhaal in en eigenlijk gaat de film uit als de spreekwoordelijke nachtkaars. Dat is misschien maar best zo.

Ik heb het doorgaans niet zo op remakes, maar dit is een meer dan verdienstelijke poging om Ozu’s Tōkyō Monogatari (1953) opnieuw tot leven te brengen. Film zou zonder enige twijfel erg hoog scoren, als je het origineel niet zou kennen.

De oorspronkelijke verhaallijn wordt vrij nauwgezet gevolgd, zij het dat de gebeurtenissen verplaatst zijn naar de huidige tijd met GPS, hogesnelheidstreinen en zo. Er is evenwel één verschil dat er echt toe doet. De rol van schoondochter Noriko, destijds subliem ingevuld door Setsuko Hara, is wezenlijk anders. Yū Aoi doet het zeker niet slecht als de nieuwe Noriko, maar haar vertolking kan in de verste verte niet tippen aan die van Hara, zoals ook Isao Hashizume tekort komt ten opzichte van Chishū Ryū als de vader van de familie. Dat maakt mede het verschil tussen 5* voor het meesterlijke origineel en 4* voor deze alleszins onderhoudende remake.

Eerlijk, confronterend… pijnlijk. Deze film —mijn eerste kennismaking met Ozu— heeft mij aardig uit het lood geslagen. Bij het kijken schoten mij herinneringen aan De Sica’s Umberto D. (1952) en het hartverscheurende Make Way for Tomorrow (1937) van Leo McCarey te binnen, twee aangrijpende films over ongewenste ouderen die in de weg lopen.

In mijn ogen is de film een meesterwerk, dat in al zijn eenvoud langzaam, maar zeker helemaal in je kruipt. De slotscènes zijn subliem. Allereerst de vertederende scène van de schoondochter (een prachtige bijrol van Setsuko Hara) met haar erfstuk, passend onderstreept door het gebulder van de voortrazende trein. Vervolgens, terwijl op de achtergrond een scheepshoorn loeit, de oude vader, die de toekomst zuchtend, gelaten tegemoet ziet. Schitterend.

Met dank aan de verwijzingen van TheBunk ga ik zeker werk maken van Ozu’s Banshun en Bakushû

Volgens wikipedia is het Go-spel het oudste bordspel ter wereld. Ik kende het tot nu toe alleen van plaatjes. In deze film vormt het de achtergrondinformatie van een jonge Chinees, die naar Japan verhuist om zich verder te bekwamen in het spel. Hij belandt daar onder de vleugels van de weduwe van een voormalige Go-kampioen. De film tekent vooral de dagelijkse beslommeringen van de oude vrouw, haar jonge gast en haar inwonende, rebelse kleinzoon (de broodnodige valse noot in het verhaal). Een zweverige tweede verhaallijn over de kleinzoon en diens vriendin hangt er een beetje verloren bij.

Een rustig voortkabbelende film, zonder toeters of bellen. Een mooie vertolking alweer van good old Chieko Baishô.

Ik weet niet goed wat ik hiermee aan moet. Nou bevatten films over schizofrenie doorgaans niet de meest toegankelijke verhalen, maar zeker in deze film schort het daar nogal aan hoewel het plot in enigszins aangepaste versies drie keer voorbijkomt.
Ik heb geen enkele ervaring op dit gebied, maar het lijkt mij sterk dat iemand gedurende tien jaar last heeft van een dubbele persoonlijkheid zonder dat de omgeving (grootmoeder, collega’s) dat merkt.
Hoewel Maki Horikita en Takuya Ishida proberen om er het beste van te maken, bleef ik toch met een ietwat onbestendig gevoel achter.

Helaas krijgt de film een diepe inzinking vanaf het moment dat de moeder gegijzeld wordt, de vader een envelop met geld vindt en de jongste zoon in de cel belandt. En dat allemaal tegelijkertijd. Die al te gekunstelde kanteling van het verhaal haalt het niveau van de film naar beneden. Tot aan dat moment is het een boeiend sociaal-psychologisch drama over een gezin, dat als los zand aan elkaar hangt. Jammer van die wendingen.

Een weliswaar met veel gevoel gemaakte, maar merendeels sombere film over de ontwikkeling van de relatie tussen een aanvankelijk flierefluitende jongeman en zijn zorgzame moeder. Gaandeweg kreeg ik het vermoeden dat dit een (semi-)autobiografische film is. Over het acteerwerk heb ik niets te klagen, maar er zit te weinig schot in het verhaal om de lange speelduur te rechtvaardigen.

Wanneer je zit te kijken naar het groeien van gras, loop je een gerede kans af en toe in te dommelen. Die voor mij vrij unieke ervaring had ik ook bij het kijken naar deze film, die ongeveer net zo enerverend is als het groeien van gras. Ik sluit niet uit dat ook de cameraman soms een dutje heeft gedaan, waardoor acteurs opzichtig helemaal of half buiten beeld blijven en sommige scènes iets hebben van “zoek de verschillen”. Ongetwijfeld heel erg artistiek allemaal, maar mij kostte deze film veeleer twee verloren uren van mijn leven, die nooit meer terugkomen. Zonde.

Mooie, ietwat geromantiseerde biopic over “de vader van de fantastische literatuur”. De film richt zich vooral op zijn broederschap met een aantal studiegenoten en op zijn geïnterrumpeerde liefdesrelatie met zijn latere vrouw Edith Bratt. En passant passeren een aantal inspiratiemomenten voor zijn latere werken de revue.

Een vlotte, zij het wel iets te gladde film over een van de topauteurs van de vorige eeuw. Informatief en tegelijkertijd vermakelijk.

De animatiescènes vind ik over het algemeen wel leuk, maar het liveaction deel is ronduit bagger. Dat komt vooral omdat de acteerprestaties nogal te wensen over laten. Moretz c.s. zijn qua talent eenvoudig weg niet goed genoeg.

Heel aardige western, die –afgaande op de verhalen die over de legendarische Wyatt Earp en zijn broers bekend zijn– redelijk in de buurt blijft van de waargebeurde feiten, in tegenstelling tot andere verfilmingen van het OK Corral-incident.

IJzersterke rol van Val Kilmer als de zieke Doc Holliday. Maar het is de charmante Dana Delany, die schijnbaar met gemak elke scène steelt waarin zij te zien is. Jammer dat zij maar sporadisch bioscoopfilms gemaakt heeft.

Dit stripboekachtige verhaal met een oproep aan het welwillende deel van de mensheid om op te staan om de wereld van de ondergang te redden, ziet er net als de meeste sci-fi films gelikt en spectaculair uit. Daarmee heb je het wel gehad. Het verhaal schiet regelmatig alle kanten op en de acteerprestaties zijn niet om over naar huis te schrijven. Dat geldt natuurlijk ook weer voor George Clooney, zo’n beetje de Rock Hudson van deze tijd: hij ziet er goed uit, maar bij het uitdelen van acteertalent heeft hij volgens mij niet vooraan gestaan.

Trage film over het ontluiken van een onwaarschijnlijke relatie tussen twee sociale paria’s. Op zich een interessant uitgangspunt, maar de rommelige invulling met horten en stoten valt niet mee. Je blijft als kijker achter met nogal wat onbeantwoorde vragen. Af en toe lijken de filmmakers vergeten te zijn waarover het ook weer ging. Een tegenvaller.

Film over een heetgebakerde rauwdouwer, die na de plotselinge dood van zijn vrouw de opvoeding van zijn kleine zoontje in de schoot geworpen krijgt. Met vallen en opstaan (en met wat steun van zijn omgeving) probeert hij er het beste van te maken. Een aangename film over de kwetsbare relatie tussen een vader en zijn zoon (van klein kind tot jongvolwassene). De film wordt beter naarmate hij vordert.

Historisch drama over een taoïstische priesteres, die het klooster verlaat om met haar dienstmeid zelfstandig te gaan wonen teneinde zelf te bepalen hoe ze wil leven. Dat wil nog wel eens spanningen oproepen in haar omgeving.

Een film over feminisme avant la lettre met af en toe wat scheuten romantiek en martial arts.

Naar verluidt is uit het verloren gegane origineel van deze film circa een uur weggesneden. Dat is te merken, want sommige scènes zien er onaf uit en ook de overgangen zijn hier en daar nogal abrupt. Het verhaal loopt niet altijd soepel.

Desondanks is het nog steeds een fraai vormgegeven drama met prima acteerwerk van Pat Ha Man-Jik in de titelrol en van Hoi-Ling Lam als haar dienstmaagd.

Een warme film —met een twist— over de liefde tussen een jongeman en zijn vroegere klasgenote. Een aandoenlijk verhaal, geloofwaardig over het voetlicht gebracht door Kenny Lin en Dongyu Zhou, twee protagonisten die perfect bij elkaar passen.

De film onderstreept dat het in het leven lang niet altijd loopt zoals je gedacht of gehoopt had, toen je nog jong was. Over dat fenomeen heeft Frant Gwo een mooie film gemaakt.

Probleem van deze film is dat ie hinkt op twee gedachten. Enerzijds wil het een machofilm zijn met veel geweld en bloed en anderzijds een romantisch drama. Ondanks de chemie tussen de beide protagonisten, die elk een ‘thema’ voor hun rekening nemen, willen de twee verhaallijnen niet echt samenvloeien, met als meest sprekende voorbeeld de over-de-top slotscènes. De pogingen om hier en daar wat humor in het plot te stoppen —o.a. de scène met de superlijm— komen nauwelijks van de grond. De film lijdt goed beschouwd aan een gebrek aan evenwicht en waarachtigheid.