Opinions

Film over de voor- en achterkant van ons welzijns- c.q. welvaartsdenken, waarbij de voorkant (“Waarom leef je?”) nog als eens in de verdrukking komt (zie het groeiend aantal sociaal-psychologische problemen). Ik vind de rol van de vader als de tegenpool van zijn al te serieuze/ambitieuze/rechtlijnige dochter toch wel enigszins over de top. Dat had best met wat minder fratsen gekund, volgens mij. Laat —vanwege de lange speelduur m.i. te laat— komt de dochter uiteindelijk op nogal radicale wijze tot inkeer door zich letterlijk en figuurlijk bloot te geven en de echte confrontatie aan te gaan met zichzelf, met haar collega’s en last but not least met haar vader. Een cruciale scène, met de nodige humor én tragiek in beeld gebracht.

Ondanks de over het algemeen lichtzinnige toon geen gemakkelijke film. Ik denk dat ik ‘m nog een tweede keer moet bekijken om ‘m echt op waarde te kunnen schatten.

Sterke verfilming van het boek dat A.F.Th. Van der Heijden schreef naar aanleiding van het verongelukken van zijn enige zoon Tonio. Een aangrijpend relaas over diverse aspecten van rouwverwerking. Opnieuw een prima film van eigen bodem met goed acteerwerk.

Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat dit een veel betere film zou zijn, wanneer Dennis Hauck niet met de structuur gerommeld had en het verhaal gewoon in chronologische volgorde voorbij had laten komen. De toegevoegde waarde van dat geknutsel, dat volgens mij niet meer is dan een poging om hip over te komen, ontgaat mij.

Net aan een voldoende vanwege John Hawkes en Dichen Lachman, maar het is wel zonde dat een in potentie boeiende Philip Marlowe-achtige film zo om zeep geholpen wordt.

P.S. Je hoeft je niet af te vragen van wie Sydney Tamiia Poitier een dochter is.

Ik heb aan het commentaar van belchinees niet zoveel toe te voegen. Op zich is het een aardig basisidee om een maffialeider als assistent-leraar terug te laten gaan naar de middelbare school. Maar de schmierende randdebielen, die rondom het hoofdpersonage figureren, werken averechts. Het resultaat is een komedie, die overdreven grappig wil zijn en daardoor gruwelijk de mist ingaat. Ik wilde deze film zien vanwege het debuut van Hyo-yoo Han. Ik had me de moeite kunnen besparen, want zij heeft slechts een onbeduidend bijrolletje.

Kil, meedogenloos drama over een tienermoeder, die in een machocultuur van alle kanten in het nauw gedreven wordt en onvermijdelijk in een schier eindeloze neerwaartse spiraal belandt. Een film met een inktzwart verhaal. De glansrol van de debuterende Kotone Hanase is zo ongeveer het enige lichtpuntje.

Ik heb door de bank genomen weinig met films over militairen, vooral niet als de nadruk ligt op haantjesgedrag zoals in deze film met veel van hetzelfde en een flets verhaaltje, dat enkel bedoeld is om spectaculaire scènes met gevechtsvliegtuigen aan elkaar te breien. Ik vermoed dat gamers hier volop van genieten. Ik ben minder enthousiast.

Ginger Rogers en Fred Astaire hebben samen een tiental films gemaakt. Ik ben er vrij zeker van dat ik die in een vroegere fase van mijn “filmleven” allemaal gezien. Ik ben van plan om die de komende maanden gedoseerd nog een keer voorbij te laten komen.

Laat ik voorop stellen dat ik geen fan ben van Fred Astaire. De man kan natuurlijk geweldig dansen, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat wanneer je één nummer van hem gezien hebt, dat je ze allemaal gezien hebt. Dat in tegenstelling tot b.v. Gene Kelly, die met steeds weer nieuwe choreografieën al dansend een verhaal kon vertellen. Verder kan Astaire volgens mij niet zingen (wat hij graag doet in films) en niet acteren. Daarvoor komt meer kijken dat met enige regelmaat je wenkbrauwen optrekken en steeds dezelfde nonchalante grijns op je gezicht toveren.

Dat ik de hele Astaire-Rogers cyclus toch nog een keer wil zien, komt vooral door Ginger Rogers. Die kan wél acteren, zowel in drama’s als in komedies. Ook in deze film laat zij dat zien. Het is aan haar en aan het kostelijke duo Horton – Blore te danken dat deze film bij mij een voldoende haalt, en niet te vergeten Helen Broderick natuurlijk, die met haar verrukkelijke, nuchtere oneliners in feite heel de film kaapt.

Film valt in twee delen uiteen, die –afgezien van de protagoniste– naar mijn gevoel weinig met elkaar te maken hebben. Het SM-gedeelte lijkt mij vooral bedoeld om te choqueren, het laatste deel van de film heeft veel weg van de spreekwoordelijke nachtkaars. Over het geheel genomen weinig bijzonder.

Film over twee dolende kinderen in een troosteloze, boze buitenwereld.

Na het sterke begin verwachtte ik een zoektocht vol drama, maar het verhaal met slechts een paar hoogtepunten bleek eigenlijk ondergeschikt te zijn aan de vormgeving. Wat dat betreft had het met zijn lange shots (soms haast stillevens) een film van Zvyagintsev kunnen zijn en dat is niet echt mijn ding. Ik kijk toch liever naar films waar wat meer verhaal in zit.

Ooit, heel lang geleden, heb ik in een koud en klammig verenigingszaaltje samen met wat overenthousiaste filmfans een film van Constance Bennett gezien. Een mooie film weet ik nog, maar de titel ben ik de loop van de jaren vergeten. Afgaande op de synopsis bij IMDb moet het What Price Hollywood? (1932) geweest zijn. Mijn zoektocht op internet naar deze film leverde tot op heden helaas niets op.

Waar ik wel op stuitte was een andere hit van Constance Bennett, t.w. Topper. Een alleraardigst oudje over een bankdirecteur (Roland Young) en een overleden echtpaar, dat de hemel niet in mag omdat ze nog nooit een goede daad hebben verricht. Een leuke komedie met voor die tijd (de computer moest nog uitgevonden worden!) best leuke speciale effecten en prima acteerwerk, vooral van Roland Young. Die kreeg daarvoor destijds een Oscar voor beste mannelijke bijrol, maar welbeschouwd speelt hij de hoofdrol. Alleen Cary Grant en zeker Constance Bennett (de knapste van de drie bekoorlijke Bennett-zusjes) waren in die tijd veel beter bekend bij het grote publiek en daarom kregen zij op het affiche de hoofdrol toegewezen.

Ik heb me best vermaakt met Topper, maar What Price Hollywood? heb ik al met al nog niet gevonden. Kan iemand mij helpen?

De gebroeders Dardenne zijn niet vies van het oppakken van controversiële thema’s. Zo ook in deze film over jonge vluchtelingen uit Benin, die door de apathische houding van Belgische autoriteiten in de illegaliteit belanden. Niet het beste werk van de Dardennes, maar toch weer een indrukmakende wake-up call.

Te midden van voortdurend serieus kijkende studiegenoten springt de aanstekelijke vrolijkheid van de speelse Tao Tsuchiya eruit. Zij is met o.a. haar grappige oneliners het zonnige middelpunt van deze geinige tomboy film.

Bij het schrijven van het script voor deze film is het oorspronkelijke verhaal van John Steinbeck over vriendschap en saamhorigheid nogal verminkt. De sarcastische ondertoon (in de rol van Spencer Tracy) is weliswaar gebleven en ook de personages zijn veelal hetzelfde, maar de gebeurtenissen vinden te vaak in een net iets andere context plaats. Het eindresultaat is een wat moeizame mix van mededogen en komedie, die slechts zelden de lachspieren weet te beroeren. Gezien het basismateriaal, de topbezetting en de reputatie van regisseur Victor Fleming had dit een veel betere film moeten zijn. Eigenlijk een gemiste kans dus.

Ik vind dat door de bank genomen de Nederlandse films van een redelijk tot een zeer goed niveau zijn. Af en toe loop je echter tegen een gedrocht aan. Dit is er weer zo een. Het is een aaneenschakeling van oninteressante belevenissen van oninteressante mensen, die je eigenlijk liever niet wilt kennen. Een verhaal zonder kop of staart, waar geen reuk of smaak aan is. Toch nog 1½* voor de mooie opnamen van Toscane (niet zo moeilijk trouwens) én voor het korte, maar leuke duet tussen Simone Kleinsma en Ernst Daniel Smid.

Film voor de liefhebbers van chique en lekker eten. De romantiek lijdt eronder, want die komt nauwelijks van de grond. Over het geheel genomen toch wel een aardig niemendalletje. Mooie opnamen van de omgeving, maar dat is niet zo moeilijk in Toscane.

Een pakkende film over onverwoestbare vriendschap in goede en in slechte tijden tegen de achtergrond van euthanasiewetgeving in België. De film begint heel vrolijk en eindigt erg emotioneel. Daar tussenin het verhaal over de verschillende manieren waarop Mario en zijn vrienden op zijn situatie reageren en over hun diepgaande meningsverschillen over zijn wens om zelf het einde te mogen kiezen.

Een stevig verhaal, dat door Koen De Graeve, Iwein Segers en in het bijzonder door Geert van Rampelberg op uitstekende wijze vertolkt wordt.

Zonder meer een van de betere Vlaamse films van de laatste jaren.

Deze totaal geschifte film over rivaliserende studentendisputen is een smakeloos excuus voor veel gezuip en een schier eindeloze parade van topless studentes, die door hun macho tegenhangers slechts gezien worden als seksobject en dat nog leuk vinden ook. Nou ja, 't zal wel.

Er zijn in de loop van de tijd handenvol idiote films verschenen over het “studentenleven” (Animal House, Porky’s, Van Wilder, enz.). Deze spant toch wel een beetje de kroon en is een serieuze kandidaat voor de uitverkiezing van de slechtste film ooit.

Film is toch wel wat aangetast door de tand des tijds, maar het verhaal staat nog steeds als een huis. De sfeer van sommige scènes deed enigszins denken aan het veel betere The Third Man.

Jammer van het geschmier van Orson Welles; dat doet de film geen goed. En Marlene Dietrich had van mij best wat meer screentijd mogen hebben.

Solide misdaadfilm uit de oude doos met een degelijk rechttoe, rechtaan verhaal. Dit soort rollen is Jean Gabin natuurlijk op het lijf geschreven. Lino Ventura maakt een weinig opvallend debuut, maar niet te versmaden zijn het wonderschone Leitmotiv van componist Jean Albert Wiener én de twee vriendinnen van Gabin: de Italiaanse Delia Scala (“secretaresse” van de heler) en Marilyn Buferd (Miss America 1946).

Merkwaardige film over een visser, die vertelt hoe hij en zijn vrouw een weelderig gebouwde drenkelinge uit de Donau hebben gevist en toen…? Ja, toen gebeurde er eigenlijk niks meer van bijzonders. Ik kan het ook niet helpen, maar ik heb van de hele film niets begrepen.

Romantische komedie met een vleugje misdaad.

Gelet op de commentaren vermoed ik dat veel mensen een actiethriller verwachtten. In plaats daarvan kregen ze een ouderwetse screwball-comedy à la Carole Lombard en Rosalind Russell; een genre dat helaas veel te snel uit de mode is geraakt. Ik vind het een lovenswaardige poging van Florian Henckel von Donnersmarck om te proberen dat type film nieuw leven in te blazen, want als zodanig is deze film best geslaagd.

Angelina Jolie is zonder meer goed en ik ben blij Johnny Depp weer eens in een wat "normale" rol te zien in plaats van de stripfiguren die hem (te) vaak worden toebedeeld. Op de chemie tussen hen beiden valt weinig af te dingen.

Vlot gemaakt, prachtig camerawerk en lekkere muziek. Dat het verhaal niet erg geloofwaardig is doet bij dit soort films niet ter zake.

Geraffineerde wraak zonder echte opwinding. Een beetje sloom en mat geacteerd. Ik had hier meer van verwacht.

In mijn beleving loopt Stefano Accorsi in alle films, die ik van hem gezien hebben, te tobben. Deze keer niet alleen met zichzelf, maar ook met zijn puberende dochter (mooie rol van Lisa Cipriani) en zijn recalcitrante (soms kolderieke) broer. Philippe Claudel heeft rondom dit drietal een eenvoudige, warme familiefilm geweven, die weliswaar niet het niveau haalt van Claudel’s debuut Il Y A Longtemps Que Je T'Aime (2008), maar zonder meer erg aangenaam en onderhoudend is om te zien. En Anouk Aimée ziet er ondanks haar gevorderde leeftijd nog steeds goed uit.

Nogal krampachtig melodrama over twee vriendinnen uit de banlieue, die in hun streven om op te klimmen op de sociale ladder regelmatig van een koude kermis thuiskomen en van lieverlee uit elkaar groeien. Ik wilde deze film vooral zien omdat ik Leïla Bekhti best een aardige actrice vind. Dat is nog zo, maar deze film heeft weinig om het lijf. Hoewel, Bekhti en ook Géraldine Nakache zijn mooie jonge vrouwen, dus helemaal vervelend wordt het nu ook weer niet. Virginie Ledoyen speelt een onopvallende bijrol, maar haar kleerkast roept herinneringen op aan de film The Bling Ring.

Het idee om een komedie te maken over lichamelijke handicaps vind ik eigenlijk niet zo geslaagd. In Dubosc’s voordeel spreekt dat hij het verhaal doorspekt met spitse dialogen, al zijn die niet allemaal even leuk. Bovendien omgeeft hij zich met mooie vrouwen en dat vind ik meestentijds toch ook een pluspunt. Al met al ruim voldoende, maar geen film die mij lang zal bijblijven.

Degelijke Ozon film over euthanasie, nog altijd een heikel onderwerp. Ozon stuurt zijn protagonisten Marceau en Dussolier vakbekwaam langs mogelijke valkuilen. Vooral laatstgenoemde maakt indruk. Sophie Marceau zie ik toch liever in meer frivole romcoms en kostuumfilms.

Bittere, gelaagde film van Philippe Lioret met hoofdrollen van Vincent Lindon en Marie Gillain, twee van mijn favoriete hedendaagse acteurs. Het is andermaal een sociaal bewogen drama, deze keer over de strijd tegen kredietverleners, die met wurgcontracten hun cliënten steeds verder in het nauw brengen. Het is ook een oproep om de (vaak veel te) kleine lettertjes te lezen. In vergelijking met de andere films van Lioret lichtelijk aan de trage kant. Het verhaal is echter pakkend genoeg om de aandacht vast te houden.

Na een groepsverkrachting verschuift de schuldvraag geleidelijk aan van de daders naar het slachtoffer. Dat is op zich een interessant gegeven, maar de uitvoering laat in menig opzicht nogal te wensen over.

Vlotte misdaadfilm met schromelijk overdreven actiemomenten. Wie wel eens in Boston geweest is, weet dat zo'n achtervolging met auto's dwars door de stad helemaal niet kan. Ook in de binnenstad van Boston zitten de wegen overvol (de doorgaande wegen zijn er daarom ondergronds). Dit minpuntje wordt rijkelijk gecompenseerd door een alleraardigste love story. En ook het einde is wel mooi gevonden.

Ik ben normaal gesproken niet zo'n fan van Ben Affleck, maar ik moet zeggen dat hij zich deze keer overtroffen heeft en ook zijn regie is zeker niet slecht. Ook "love interest" Rebecca Hall speelt een aardige rol.

De vrolijke openingsscène in het park is de aankondiging van een luchtige film over een mooie Italiaanse vrouw, die een flinke dosis sekshonger meegenomen heeft naar Londen. Zoals je bij een film van Tinto Brass mag verwachten bevat de film weliswaar expliciete beelden van geslachtsorganen, maar erg storend of schofferend is het allemaal niet. Best grappig af en toe.

Binnen het genre toch wel een leuke film, niet in de laatste plaats door de aanwezigheid van de goedlachse Yuliya Mayarchuk. Dat is in menig opzicht een plaatje…