Opinions

Bij het zien van films over mensenhandel krijg ik binnen de kortste keren een ongemakkelijk gevoel in mijn buik, zeker wanneer het (kleine) kinderen betreft. Toch raakte deze film mij minder dan andere films, die ik over dit thema heb gezien (en dat zijn er inmiddels aardig wat). Ik kan niet precies duiden waar dat aan ligt, maar het vergelijkbare Lilet Never Happened (2012) van Jacco Groen is bij voorbeeld een veel betere film over de handel in kleine kinderen.

Opmerkelijk dat het voor Mira Sorvino na Human Trafficking (2005) het tweede optreden is in een film over dit onderwerp.

Gedramatiseerde reconstructie van de getuigenissen van Tommaso Buscetta tegen Cosa Nostra in de jaren 80, begin jaren 90. Zijn verklaringen leidden uiteindelijk tot de veroordeling van een groot aantal maffiosi, waaronder veel kopstukken.

Een docudrama-achtige film die eerder informatief dan onderhoudend is. Geen topper, maar sommige temperamentvolle scènes in de rechtszaal zijn best vermakelijk.

”Why are you doing this?”

- “It’s just business, honey.”

Andermaal een onthutsende film over de handel in jonge vrouwen en gedwongen prostitutie. Hoewel de film geïnspireerd is door waargebeurde feiten, mist ie in vergelijking met soortgelijke films emotionele betrokkenheid. Dat laat onverlet dat het een nuttige film is om eenieder te blijven confronteren met de wijdverbreide barbaarse praktijken van mensensmokkelaars, orgaanhandelaren en hun trawanten uit alle lagen van de samenleving.

Amateuristische misdaadfilm met een verhaal dat verzuipt in zijn eigen tekortkomingen. Het acteerwerk en de enscenering zijn ook al niet om over naar huis te schrijven. Simpelweg zonde van mijn tijd.

Gewelddadige exploitatiefilm over een journaliste, die op hardhandige wijze verzeild raakt in een netwerk van vrouwensmokkelaars en daaraan niet meer dan licht beschadigd op wonderbaarlijke wijze weet te ontsnappen. Het verhaal is niet erg sterk, maar op zich ligt het daar niet aan dat dit een matige film is, aan de uitvoering evenwel des te meer. Het zou handig zijn geweest wanneer men bij het samenstellen van de cast een beetje gelet had op acteertalent in plaats van actrices te zoeken, die met continu spannende decolletés de aandacht van de kijker proberen vast te houden.
Volgens de openingscredits "based on true events". Naar mijn idee dan toch hooguit een samenraapsel van ware gebeurtenissen. Een hartverscheurend onderwerp als vrouwenhandel verdient een veel betere, meer serieuze aanpak dan deze tweede rangs low budget thriller.

Boekverfilming met een eerlijk sfeerbeeld van Oostenrijk, dat aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog overspoeld wordt door de nazi’s. In een sfeer van vervolging en racisme komt een jongeman met vallen en opstaan tot volwassenheid. De secundaire verhaallijn over zijn relatie met een variétédanseres voegt weinig toe.

Een opvallende rol is daarentegen weggelegd voor de vaak weergaloze Bruno Ganz in een van zijn laatste films. Sinds Der Untergang uit 2004 herken ik zijn stem uit duizenden.

Met opzet onwaarschijnlijke en tegelijkertijd gewaagde komedie over de vervolging van joden (én zigeuners) tijdens de Tweede Wereldoorlog. Leuk om te zien hoe binnen het vluchtelingengezelschap de sociale verhoudingen binnen de kortste keren geënt worden op die in de boze buitenwereld.

De vergelijking met La Vita È Bella gaat in velerlei opzichten mank. Beide films hebben enkel met elkaar gemeen een komedie te zijn tegen de achtergrond van de oorlogsverschrikkingen. Het is volgens mij best gedurfd om daarover satirische films te maken.

Als komedie aardig geslaagd, maar Mihaileanu heeft naar mijn smaak betere films gemaakt.

Vooral dankzij de talrijke actiescènes een indrukwekkende sabotagefilm, weliswaar geïnspireerd door maar niet feitelijk gebaseerd op ware gebeurtenissen begin augustus 1944 aan de vooravond van de bevrijding van Parijs. Naast de enscenering is ook het acteerwerk van een hoog niveau. Ik denk daarbij aan Burt Lancaster (die als ex-acrobaat alle stunts zelf uitvoerde), Paul Scofield, Albert Rémy en vooral aan Michel Simon. Het is jammer dat deze monumentale, slobberige acteur wegens contractuele verplichtingen elders al vroeg uit de film geschreven moest worden. Ik vind het altijd een genot de man aan het werk zien.

Met een tussenpoos van ongeveer een jaar heb ik vanwege de lovende kritieken voor de tweede keer Trainspotting gekeken. De film beviel mij de eerste keer al niet en nu nog minder.
Op soms uiterst smerige wijze wordt het rauwe verhaal van een stel losers in beeld gebracht. Toegegeven er zitten hier en daar wel enkele grappige scènes in, zoals wanneer Renton (Ewan McGregor) na een wip met Diane (Kelly Macdonald) niet bij haar mag blijven slapen, maar op een bank in de gang en ’s morgens wakker wordt omdat er een fietser voorbij komt.
Maar als ik in sommige commentaren lees dat vooral Begbie (Robert Carlyle) zo grappig is, dan vraag ik mij af wat is er in vredesnaam leuk aan mensen met zo’n ultiem kort lontje en zo’n drang tot excessief geweld? Afschuwelijk!
De film van Danny Boyle geeft een realistische, keiharde kijk op de drugscene eind jaren ’80, maar op deze bagger zit ik niet te wachten. Ik vind Boyle’s Slumdog Millionaire of 127 Hours stukken en stukken beter; of de sociaal bewogen films van Ken Loach en Mike Leigh.
Met moeite kom ik tot 2* en die zijn vooral voor de soundtrack. En ik ga deze film ondanks alle lofprijzingen echt niet voor een derde keer kijken.

Een typische Apatow komedie. Dat wil zeggen dat de film ondeugend / grappig probeert te zijn, maar daar niet in slaagt. De film mist humor —het aantal komische momenten is op de vingers van één hand te tellen— en de cast mist sex appeal in weerwil van de spannende rokjes van Amy Schumer. Matig.

Leuke Marokkaanse film, die naar het einde toe thrillerachtige trekjes krijgt. Je hebt niet altijd geweld nodig om spannende scènes te maken. Hoofdrolspeelster Chaimae Ben Acha is in meerdere opzichten een aangename verrassing. Kortom, ik heb me best vermaakt met deze film als tussendoortje.

Ik schrik van de lage waardering op deze site. Een verhaaltje over de overhandiging van een koffertje met wazige inhoud wordt door regisseur Adam Leon gebruikt als entourage van een ontluikende relatie tussen twee tegenpolen. Zij door ervaring vroeg wereldwijs en assertief, hij naïef en volgzaam. Mede door de onweerlegbare chemie tussen de beide protagonisten Grace Van Patten en Callum Turner is het een bijzonder fijn filmpje geworden over jonge mensen van vlees en bloed. Een charmante film die geen opsmuk, geen special effects en geen toeters of bellen nodig heeft om leuk te worden. Een aangenaam kijkje in het leven van twee adolescenten aan de zelfkant van een metropool.

Verbijsterende film over de mentale en fysieke degeneratie van een jonge vrouw door toedoen van gewetenloze beesten. Een afschuwelijk verhaal dat steeds gruwelijker wordt.

Het lijkt erop alsof regisseur Villaverde de kijker tijdens de eerste helft van de film een beetje in slaap wil sussen, om daarna keihard uit te pakken. De talrijke long shots (o.a. lipstick-scène; zie: poster) en het nergens expliciet tonen van seksbeelden maken de film nog dramatischer en nog meer onthutsend dan hij al is. Als je naar een bordeel gaat of naar een pornofilm zit te kijken, dan kan DIT er dus aan voorafgegaan zijn!

Is het een goede film? Zeker.

Is het een mooie film? Absoluut niet, daarvoor is het verhaal te monsterlijk.

Wil ik deze film nog een keer zien? Ja, maar niet nu. Eerst even bijkomen.

Ietwat sensuele film over man die op geraffineerde wijze wordt ingepalmd door een gehaaide jonge vrouw met desastreuze gevolgen. Afwisselend mysterieus en spannend; aardig tussendoortje.

Aardig verhaal over een driehoeksverhouding verpakt als een spectaculair circusact.

Voor Burt Lancaster moet dit vertrouwd terrein geweest zijn, omdat hij in de jaren '30 als acrobaat in een circus gewerkt heeft. De stralende Gina Lollobrigida hoeft het deze keer niet alleen van haar good looks te hebben, want haar acteren in deze film is alleszins acceptabel. Dat geldt trouwens ook voor "der Dritte im Bunde" Tony Curtis.

Al met al geen topfilm, maar best aangenaam om naar te kijken.

Boeiende jeugdfilm over straatschoffies die het opnemen tegen een corrupte politicus en zijn handlangers. Een heel aardige actiefilm met overtuigende vertolkingen van de tieners. Martin Sheen in de rol van pastoor in een krottenwijk past niet helemaal in mijn beleving.

Ik heb aan het commentaar van Collins weinig toe te voegen. Dit is letterlijk en figuurlijk een kille mozaïekfilm, waarin zeer uiteenlopende karakters tijdens een winterse kerstavond in Zürich ─al dan niet door eigen toedoen─ worstelen met zichzelf en met de mensen in hun omgeving. De enige voor wie ik gaandeweg enige empathie begon te voelen, was het Bulgaarse hoertje. Daarom kwam het aangrijpende slot bij mij extra hard aan. Ik kreeg het er koud van.

Een mooi, choquerend drama.

Tijdens mijn lagereschooltijd –begin jaren 50– verzamelde ik o.a. voetbalplaatjes. Die waren verpakt bij een flinterdun plakje kauwgum, dat voor een stuiver (5 centen) te koop was in een kleine kruidenierswinkel bij ons in de straat. Het plaatje van Bert Trautmann was een van de plaatjes, waar ik extra zuinig op was. Waarom weet ik niet meer.

Toen ik onlangs een recensie tegenkwam over de film Trautmann (The Keeper), ging bij mij spontaan een lichtje branden en moest ik terugdenken aan mijn verzameling van toen. Regisseur Rosenmüller heeft een geschakeerde biopic gemaakt over deze (in Engeland) legendarische keeper. Ik vind het een mooie film met veel drama en een handvol vertederende momenten. Zoals zo vaak bij films komen de sportscènes wat minder uit de verf, maar een kniesoor die daar over valt. Het was mij in ieder geval een waar genoegen.

In feite een film met twee verhalen. Enerzijds een road movie over een bont gezelschap dat te voet of liftend op weg is naar de hoofdstad, anderzijds een magisch-realistisch liefdesdrama op een afgelegen plaats hoog in de bergen. Dit tweede verhaal sprak mij veel meer aan dan de weinig enerverende ervaringen van de reizigers. In beide gevallen domineert de cinematografie van de adembenemende omgeving. Het kan niet anders of Bhutan moet een prachtig land zijn.

Van kinds af aan heb ik een zwak voor sprookjes, met dank aan mijn opa die geweldig kon vertellen. Het verhaal over Cinderella (Assepoester) vind ik het mooiste sprookje. Er zijn talrijke versies van dat verhaal. Deze verfilming van de versie met de drie hazelnoten is mij goed bevallen, te meer omdat de fraaie winterse settings de film extra cachet geven. Goed gedaan.

Prima kroniek over de bewoners van een appartementengebouw. De sprongen voorwaarts in de tijd komen naar mijn gevoel een beetje als mosterd na de maaltijd, want het gebeuren in die tijdgewrichten is een stuk minder interessant dan in de oorspronkelijke periode. Niet slecht, maar jammer van die breuken in het verhaal.

Niet geheel verrassend steelt Alba Rohrwacher opnieuw de show.

”We ain't got a chance. Who are we trying to kid?”

Ontroerend familiedrama over een jonge tiener, dochter van tweede generatie immigranten, die omgeven door schreeuwende armoede in het begin van de 20e eeuw opgroeit met een overbezorgde, voortdurend gespannen moeder aan de ene kant (“There is a coldness growing in you”) en een liefdevolle, quasi relaxte vader aan de andere kant. Omdat het meisje vastberaden uitkijkt naar een betere toekomst, trekt ze veel op met haar optimistische vader, daarbij gesteund door haar begripvolle, laat-maar-waaien tante. Een klein, maar veelbetekenend keerpunt in de film is het moment, waarop de moeder na de diploma-uitreiking een riante fooi geeft.

Regisseur Stanley Kubrick heeft in een interview over Elia Kazan ooit gezegd: “(...) without question, the best director we have in America, capable of performing miracles with the actors he uses.” Die meesterhand is in dit regiedebuut van Kazan al te zien. Het acteerwerk van de cast, van klein tot groot, zijn om vingers en duimen bij af te likken.
Te midden van alle ellende vormt Joan Blondell met haar zwierige lach en gedrag voor de nodige verluchting, zoals je dat van haar gewend bent. James Dunn verdiende met zijn gelaagde rol terecht een Oscar. Die waardering had wat mij betreft ook naar Dorothy McGuire en de jonge Peggy Ann Garner mogen gaan voor hun uitzonderlijke prestaties.

Kazan heeft zeker in de eerste tien jaar van zijn regisseurscarrière de ene na de andere prachtige film afgeleverd. Dit is zonder twijfel een van zijn allerbeste. Liefhebbers van intense, sociale drama’s mogen deze film niet missen.

Ik moet toegeven; ik heb voor deze film twee kijkbeurten nodig gehad. De overweldigende beelden maakten de eerste keer zo veel indruk, dat ik “vergeten” was om het verhaal te volgen. Bij de tweede keer bleek overigens dat ik niet zo erg veel gemist had. Het verhaal is eigenlijk een simpele, tamelijk rauwe observatie van opgroeiende jongens, die erg gebukt gaan onder een strenge, dominante vader. Soms loop je tegen scènes aan, die je altijd bij zullen blijven. Het beeld van de verdrietige Jessica Chasting in het begin van de film is daar wat mij betreft een voorbeeld van.

Maar het zijn de overdonderende beelden, de vlijmscherpe montage en de soundtrack, die deze film tot een fascinerende one-of-a-kind belevenis maken. Ik heb voor mezelf niet de illusie dat ik alle symboliek en metaforen begrepen heb. Daarvoor is het, denk ik, een té persoonlijk werk van Terrence Malick.

Niet te missen, want een klassieker in wording.

Een sober en tegelijkertijd teder familiedrama met een centrale rol voor een octopusachtige boom, die met zijn tentakels een gezin in zijn greep houdt na het voortijdig overlijden van de nog jonge vader.

Charlotte Gainsbourg speelt een van haar betere rollen, al moet ze het onderspit delven ten opzichte van de kleine Morgana Davies die de show steelt. In weerwil van het tragische verhaal een goedgevoel film pur sang.

Tom Waits ?? Mark Boone zul je bedoelen.

Fraai regiedebuut van Steve Buscemi over een buurtcafé en de mensen daaromheen. Ieder met zijn of haar eigen beslommeringen en de daarmee samenhangende kleine en grote verhalen, die bij elkaar opgeteld een rijk geschakeerd geheel vormen in een tijd dat mobieltjes de sociale contacten nog niet overgenomen hadden en mensen nog echt met elkaar communiceerden in levende lijve.

Een sfeerrijke film met uitstekende vertolkingen en mooi camerawerk. En niet te vergeten de jukebox met heerlijke platen van Brenda Lee, Nat 'King' Cole e.a. Een kleine film, maar wel een topper.

Film met een hoog Rebel without a Cause-gehalte. Niet onaardig, maar de ommekeer in de relatie tussen de brave Babi en de rebelse H(ugo) vindt wel heel erg plotseling plaats. En Babi past zich wonderwel snel aan het totaal andere milieu van H. aan. Het einde laat doorschemeren dat het verhaal eigenlijk niet af is en dat klopt ook, want net als het gelijknamige boek van Moccia, waarop de film gebaseerd is, kent de film een vervolg: Tengo Ganas de Ti (2012).

Dedicated to Neta Koen,

a Young Jewish woman

who eloped with a Macedonian footballer,

survived the Holocaust

and lived to inspire this film.

Gelaagd oorlogsdrama over Jodenvervolging, fascisme, collaboratie, gemengde liefde en ook nog voetbal. Een geschakeerd verhaal dat hier en daar wat ongemakkelijk aanvoelt. Daar heb ik wel vaker last van wanneer uitermate dramatische gebeurtenissen naar mijn gevoel net iets te luchtig verpakt worden. Desondanks een beklemmende film over de eerste oorlogsjaren in Macedonië, een land dat door de eeuwen heen vrijwel continu overheersing door vreemde mogendheden gekend heeft.

Naast het verhaal zorgen het eerste klas acteerwerk van Mitko Apostolovski (de clubvoorzitter) en Richard Sammel (de trainer) voor een beklijvend geheel.

De lieftallige Libuše Šafránková is het stralende middelpunt van deze Assepoester-film. Mooi vormgegeven, maar in vergelijking met andere verfilmingen van dit eeuwenoude sprookje niet erg bijzonder naar mijn smaak.

Hoofdthema van deze film is de PTSD van een Britse fotojournalist na zijn terugkeer uit Iraaks-Koerdistan, waar zich in 1988 de Anfal genocide voltrokken heeft. Hoewel dramatisch genoeg wordt dat verhaal over de stress stoornis in mijn perceptie overschaduwd door de aangrijpende beelden van het veldhospitaal in het eerste deel van de film.

Danis Tanović —een regisseur voor wie ik steeds meer waardering begin te krijgen— heeft van het gelijknamige, schokkende boek van de Amerikaans oorlogscorrespondent Scott Anderson een heftige, neerslachtige film gemaakt, die je niet onberoerd laat.

Goed overigens om de beeldschone Paz Vega weer eens aan het werk te zien, want dat was alweer een tijdje geleden.

Films over gerechtelijke dwalingen hakken er nogal in, zeker wanneer er sprake is van een veroordeling die gebaseerd is op een tunnelvisie. Al met al een aangrijpend verhaal, al valt het niet mee om in dit geval empathie op te brengen voor de veroordeelde.