Tian Zhu Ding (2013)

In vier verschillende verhalen confronteert regisseur Jia je met de manco’s van het hedendaagse China. Ik ben te weinig ingevoerd in die problematiek om de film te kunnen appreciëren. Met uitzondering van de afzichtelijke scène met het paard deed het mij allemaal vrij weinig. Een gewelddadige, maar geen geweldige film vind ik.

Zhanke Jia levert stevige maatschappelijke kritiek op zijn vaderland China met vier losjes met elkaar verbonden verhalen over mensen die om uiteenlopende redenen gefrustreerd zijn door de kloof tussen arm en rijk en de manier waarop de machthebbers hun klein proberen te houden. Iedere verhaallijn eindigt met een schokkende wanhoopsdaad, maar Jia toont een scherp inzicht in de machtsverhoudingen in China en mede dankzij de uitstekende hoofdrolspelers is dit een meeslepend, bij vlagen schokkend satirisch misdaaddrama geworden.

Ik heb het plot van de film vooraf niet gelezen. Aanvankelijk dacht ik de film nog wel te kunnen volgen. Maar gaandeweg veranderde de hoofdpersoon en begreep ik niet meer wat het verband was tussen de personen en of ik de persoon al eerder had gezien in de film of dat hij nieuw was. Die Chinezen lijken ook allemaal op elkaar. Maar ik ontdekte wel een overeenkomst in de film en dat is de aanklacht tegen het "nieuwe" China. De kloof tussen arm en rijk en de machteloosheid van hen die aan de onderkant staan. En hoe ieder van zich dat op zijn manier probeert op te lossen. Niet echt vrolijk. Er zit ook wel een cirkel in de film. Aan het einde ben je weer terug op de plek waar je begonnen bent. En zo gaandeweg ging ik de film toch beter vinden dan dat ik aanvankelijk dacht dat ik hem vond. Ik denk dat ik de film uiteindelijk toch ook wel begrepen heb. En dat wordt dan ook bevestigd als ik de plot nu alsnog lees. Ik ben benieuwd als ik de film later nog eens zie, of ik me hem nog herinner en of ik hem dan nog meer ga waarderen. Want de film heeft zeker wel wat.