Opinions

Een opmerkelijke film over een jonge vrouw, die belast is met pijnlijke ervaringen uit het verleden en zich daarom emotioneel nagenoeg geheel afsluit van haar omgeving. Geleidelijk aan probeert zij in een paar opwellingen uit haar schulp te kruipen. Een charmante film over een charmante, maar psychisch gewonde vrouw. Een ware tour-de-force van Ji-soo Kim, die vrijwel continu in beeld is. Hoewel er hoegenaamd niets gebeurt, is het haar verdienste dat de film toch boeit.

Na het aardige Oh! Soo-jung (2000) is deze tweede Sang-soo Hong mij erg tegengevallen. Het is een vrouwonvriendelijke film zonder kop of staart en weinig daartussenin over twee egocentrische vrienden en hun respectloze relatie met hun beider vroegere vriendin. Typerend is dat de film op een gegeven moment gewoon ophoudt. Terecht.

Trieste film over een outcast, die gebukt gaat onder huiselijk geweld en op school door nagenoeg iedereen genegeerd wordt. Hwan-hee Kim zet een degelijke titelrol neer. Voor het overige is dit een film waarvan de thema’s wel indruk maken, maar de film als geheel naar mijn smaak veel te zwaarmoedig is. Vooral het frequent aanroeren van zelfdoding begon mij tegen te staan.

Het kan aan mij liggen, maar ik vind dat de films die zich afspelen aan het koninklijk hof tijdens de Joseon dynastie verdacht veel op elkaar beginnen te lijken. Naar verluidt is deze film geïnspireerd door een waargebeurde moordaanslag medio 18e eeuw.

Toch brengt ie weinig nieuws onder de zon. De inmiddels gebruikelijke samenzwering tegen de koning leidt ook dit keer tot een onvermijdelijke, bloederige veldslag aan het hof. In de eerste helft van de film valt het niet altijd mee om te bepalen wie tot welke kongsi hoort.

Hoewel weinig verrassend is het verhaal spannend genoeg. Andermaal zijn de settings een lust voor het oog en ook het acteerwerk is zeer verzorgd. Over het geheel genomen, best een vermakelijke film.

Een film met een rauw drama, uitmondend in een onvervalst tranendal. Ik heb daar op zich geen problemen mee, al heeft Baggerman wel gelijk dat in teveel films uit Zuid-Korea (en ook Japan) een van protagonisten voortijdig aan zijn of haar einde komt, terwijl je vaak hoopt op een wat optimistischer slot. Dat gezegd zijnde, vind ik dit een aangrijpende film, met overtuiging over het voetlicht gebracht door de voortreffelijke cast.

Onderhoudend drama over een aankomende journaliste, die in gewetensnood komt wanneer zij ontdekt, dat de beschuldiging waarnaar zij onderzoek moet doen, gebaseerd is op bedrog en omkoping. Meer een drama (met een boodschap) dan een komedie.
Hoogtepunt van de film is de interactie tussen de bedeesde, o zo charmante Bo-young Park en haar kortaangebonden hoofdredacteur Jae-young Jung.

Een film met twee gezichten, omdat de luchtige romcom uit het begin naar het einde toe een erg dramatische ondertoon krijgt. Regisseur Kim probeert dat enigszins weg te moffelen door de scènes waar je stil van wordt af te wisselen met leve-de-lol. Ik vind dat eigenlijk minder geslaagd. Het is desondanks een aangename film, die maar weer eens bevestigt dat men in Zuid-Korea erg mooie, ontroerende en romantische films kan maken. Dat is behalve aan het verhaal opnieuw te danken aan het uitstekende acteerwerk. Met name het videoafscheid van Ji-woo Choi en Han-seon Jo hakt er nog al in.

Ik heb weinig op met personages, die over cartoonachtige krachten kunnen beschikken. De botsing tussen de bewoners van een saneringswijk en meedogenloze projectontwikkelaars spreekt mij daarentegen wel aan.

Regisseur Yeon heeft die twee uitgangspunten samengebracht in deze actierijke film en overgoten met een maatschappijkritisch sausje. Het levert een film op, die toch wel onderhoudend is.

Een fijne indie over het wel en wee van een lesbische relatie. Geen stomende seksscènes, maar een ingetogen film over de mooie en pijnlijke momenten in een intieme liefdesrelatie.

De beide protagonisten (betrekkelijke nieuwkomers) leveren eerste klas acteerprestaties af. Uitstekend werk ook van regisseur Hyun-ju Lee (die de filmindustrie inmiddels heeft verlaten na een veroordeling wegens aanranding van een vrouw).

Eun-joo Lee was in een depressie geraakt na ruzie met haar familie over naaktscènes in Juhong Geulshi (2004).

In het kader van mijn voornemen om alle films van Ye-jin Son te zien (ik heb ze inmiddels allemaal !), moet ik helaas bekennen dat ik dit toch wel een wat mindere film vind. Zonder dat er veel gebeurt kabbelt het romantische verhaal wat rustig voort richting het dramatische einde. Zoals zo vaak in Koreaanse films is het acteer- en camerawerk opnieuw uitstekend verzorgd.

Aardige romcom over botsende karakters. Uiteraard is de afloop voorspelbaar, maar de weg daarnaar toe is bezaaid met amusante verwikkelingen. Best leuk voor een keer.

Meer een romantisch drama dan een romantische komedie. Hoewel de film naar het einde toe flink afzakt, toch best het bekijken waard dankzij de aardige wendingen en het verzorgde acteerwerk. Geen topper.

Prachtige, fascinerende komedie met fraai camerawerk en superieur acteerwerk van de twee hoofdrolspelers. De bevallige, vaak hilarische Ji-hyun Jun is fenomenaal.

Een van de allerbeste komedies, die ik de laatste jaren gezien heb, en bovendien erg romantisch. Een waar genot om naar te kijken en... nog talrijke malen te herzien.

In vergelijking met dit orgineel is de schaamteloze en smaakloze Amerikaanse remake uit 2008 een regelrechte afknapper.

Het onstuimige begin doet vermoeden, dat je hier te maken krijgt met een volbloed komedie. Dat valt evenwel nogal tegen. Zeker, er zitten nog een aantal komische scènes in, zoals de eerste kennismaking tussen de lerares en haar rebelse leerling (een geweldige scène), maar door de bank genomen is het een vrij ernstig verhaal over jaloezie en hoe dat uit de hand kan lopen. Jammer dat Jung-ah Yeom haar rol van lerares wat al te grappig probeert in te vullen. Het zal zo wel bedoeld zijn, maar die soms overdreven vertolking doet de film geen goed. Haar veel jongere rivale Se-yeong Lee steelt de show.

Zeker aanvankelijk een vermakelijke familiefilm met een aardig uitgangspunt, maar wanneer de familie na het bezoek aan het pretpark uit elkaar valt, vliegt de film gierend uit de bocht. Wat resteert is niet het soort humor dat ik erg kan waarderen. Jammer, want het begin is best leuk.

Enkele uitzonderingen daargelaten lijken sequels voorbestemd te zijn om lager te scoren dan het origineel. Dat is met deze film ook het geval. De filmmakers doen een halfslachtige poging om het verhaaltje nog een beetje spannend te maken maar dat lukt niet erg, mede doordat de acteerprestaties verre van eerste klas zijn. Eigenlijk zonde van de tijd.

In het begin kreeg ik zo mijn bedenkingen, omdat ik na de openingsscènes dacht dat ik zat te kijken naar weer zo’n platvloerse tienerkomedie. Daarin heb ik mij enorm vergist. Het is een bij tijd en wijle vertederend verhaal over liefde en moeizaam uit de kast komen. Ik heb nog niet zo veel ervaring met films uit Thailand en allicht ligt daar mijn aanvankelijk euvel. Hoe dan ook, deze film is mij goed bevallen en ik moet toch maar eens meer werk maken van Thai movies..

Op de keper beschouwd één grote aanklacht tegen de hypocrisie binnen de katholieke kerk inzake seksualiteit, die met hel en verdoemenis dreigt voor zoiets simpels als masturberen. De boodschap maakt meer indruk dan de uitvoering.

Een wereld waar niemand The Beatles noch hun muziek kent. Rondom dit ludieke uitgangspunt heeft regisseur Danny Boyle een originele film in elkaar geknutseld. Jammer dat de romantiek tussen Himish Patel en Lily James maar niet van de grond wilde komen. Dat geldt helaas ook voor de muziek.

Daarom heb ik naloop ”Anthology” maar opgezet. Met een pilsje erbij werd het toch nog een erg gave avond.

Het bloed vloeit weer overvloedig in deze Japanse misdaadkomedie met in de marge een secundair romantisch verhaallijntje, dat nauwelijks uitgewerkt wordt. Leuk op sommige momenten maar over het geheel genomen niet erg bijzonder.

Opnieuw een prachtige en veel bekroonde film van meester-regisseur Yimou Zhang. Simpel en toch intrigerend met een ijzersterk script en buitengewone mooie opnames van het Chinese platteland en de drukte in de grote stad. Ik ben benieuwd eigenlijk of de filmmakers lang hebben moeten zoeken naar het vervallen schoolgebouw.

Zhang maakt in deze film opmerkelijk genoeg geen gebruik van professionele acteurs. Volgens de aftiteling speelt iedereen gewoon zichzelf. Des te bijzonder derhalve de opvallende rol van de jonge Minzhi Wei als de vervangende onderwijzeres.

Heel erg mooi.

Mooi psychologisch drama over botsende karakters. Een met veel gevoel gemaakte film die sentimentele valkuilen weet te ontwijken. De beide protagonisten leveren puike acteerprestatie af. Al met al een aangename verrassing.

Bij tijd en wijle hartverscheurende film over de grootste hongersnoodramp uit de recente Chinese geschiedenis. Jammer dat regisseur Feng het volgens mij te grootschalig aanpakt. In plaats van zich te concentreren op de ellende van de bevolking, betrekt hij ook overvloedig het oorlogsgeweld en het corrupte gehannes van de autoriteiten bij het verhaal. Omdat met name dat laatste afleidt van het centrale thema, doet het afbreuk aan het geheel. Niettemin een film, die je niet onberoerd laat.

Tragikomedie over een alleenstaande vrouw op leeftijd, die bij voortduring te maken heeft met mensen die zich op enigerlei wijze met haar bemoeien en/of van haar goedgelovigheid willen profiteren. De sfeer van de film evolueert met haar lotgevallen van een luchtig begin naar een somber einde. Als kroniek over het leven in een miljoenenstad niet onaardig, maar niet echt bijzonder.

Erg geslaagde komedie over een dorpje ergens middenin de woestijn, waar om de twee maanden een filmoperator een filmavond organiseert in het dorpshuis. Dat loopt deze keer niet gesmeerd, want de operator en een ontsnapte gevangene en een jonge vrouw zitten voortdurend in elkaars vaarwater. Yimou Zhang maakt er een gezellige en op talrijke momenten heerlijke komedie van. Vooral de scènes in de geïmproviseerde bioscoop zijn kostelijk.

De film stond geprogrammeerd voor het Berlinale van februari 2019, maar werd op het laatste moment teruggetrokken wegens “technische problemen”; lees: censuur van de Chinese autoriteiten.

De Chinese filmtitel “Yi miao zhong” is een mooie alliteratie van de naam van regisseur Yimou Zhang, die het verhaal mede baseerde op persoonlijke ervaringen.

Drama over de gevaren waaraan medisch personeel wordt blootgesteld, wanneer een ziekenhuis getroffen wordt door een zeer besmettelijk virus. Film focust vooral op de verschillen in de wijze van reageren op de noodsituatie. De film heeft zo zijn momenten, maar is als geheel geen blijvertje.

Fijnzinnige film over de onwaarschijnlijke toenadering tussen een politieman met een ietwat duister verleden en zijn vergeten, maar openhartige dochter, die in vrijwel alles zijn tegenpool is. Een mooi en lief verhaal met een lach en een traan, dat vrijwel nergens zwaar op de hand wordt. Met name de reeks ontmoetingen van dochter Yan –een fraaie rol van Isabella Leung– met de liefjes van haar vader is erg grappig. Een sfeerrijke film, niet in de laatste plaats door de mooie cinematografie en de passende soundtrack. Het acteerwerk is erg overtuigend.

Redelijk standaard romantisch drama volgens een geijkt patroon: jongen krijgt meisje, jongen krijgt meisje niet, jongen krijgt meisje. Film ziet er gelikt uit —mede door zijn aantrekkelijke protagonisten— al is het onder andere niet zo ingewikkeld om fraaie beelden te maken van nachtelijk Manhattan. Met dank aan Onderhond voor de tip.

Uiterst voorspelbare romcom over twee hogeschool scholieren, die qua spontaniteit elkaars tegenpolen lijken zijn. De wijze waarop Jelly Lin vormgeeft aan haar personage is zo overdreven dat het op d’n duur toch nog leuk wordt. Zij steelt daarmee de show in deze romantische komedie, die er niet echt bovenuit steekt, maar voor een keertje best aardig is.

Een bonte mix van komedie, romantiek en misdaad. De film weet nergens te boeien en telt bovendien nogal wat losse eindjes. Amber Kuo doet het niet slecht, maar de rest van de cast weet niet te overtuigen. Als excuus mag wellicht dienen dat het verhaal tamelijk krakkemikkig in elkaar zit. Afgezien van een aantal sfeervolle beelden zeer matig.