Opinions

Tegenvallende romcom, vooral door het erg voorspelbare verhaal en het matige acteerwerk van Steve McQueen, al wordt dat laatste enigszins gecompenseerd door een uitstekende Natalie Wood, die er bovendien zeer appetijtelijk uitziet. Regisseur Mulligan heeft wel betere films gemaakt.

Twee behaaglijke protagonisten zorgen samen voor anderhalf uur gedachteloos, romantisch vermaak. Hoewel voorspelbaar van begin tot einde best leuk om een keer gezien te hebben. Een aangename film, die echter niet lang zal blijven hangen, vermoed ik.

Vooropgesteld zij dat ik geen last heb van enige vorm van voorkennis, want ik heb het boek “Where Rainbows End” van Cecilia Ahern niet gelezen. De film betreedt eerdere bewandelde paden, waarbij ik denk aan films als Serendipity (2001) en het veel mindere A Lot Like Love (2005). In dat licht bezien is het niet verwonderlijk dat in de commentaren hiervoor vaak het woord “clichés” of varianten daarvan wordt gebruikt.

Is dat erg? Ik denk het niet. Sowieso hangen veel films van clichés aan elkaar (net als het echte leven trouwens). Bovendien kijk ik liever naar dit soort romcoms dan naar de gewelddadige formulefilms, verfilmde stripboekverhalen of platvloerse tienerkomedies, waarmee de markt de laatste decennia overspoeld wordt.

Het is een film om, net als soom laat doorklinken in haar commentaar, heerlijk bij weg te dromen. Gevoel voor romantiek lijkt mij overigens wel een voorwaarde om de film te kunnen appreciëren. Ik ben daarbij geholpen door het optreden van Lily Collins, een talent waarvan ik verwacht dat we de komende jaren nog meer gaan horen en zien.

"You can exhale now, Simon."

Een beklijvende romcom over uit de kast komen. Een volwassen film over volwassen worden. Regisseur Greg Berlanti weet de toeschouwer te raken met zijn ontspannen aanpak van een nog altijd enigszins beladen thema. Ik denk dat dit een belangrijke film is met een aantal memorabele scènes, die je in toenemende mate een goed gevoel geven. Het zou mij niet verbazen wanneer dit mettertijd een klassieker wordt.

Naast de sterke vertolking van Nick Robinson in de titelrol wil ik wijzen op de innemende rol van Alexandra Shipp als het meest assertieve lid van zijn vriendenkring. Een karaktervolle film, die een breed publiek verdient.

Mozaïekfilm over cyberliefde en de valkuilen, die daarbij horen. Er loopt heel wat vrouwelijk schoon rond in deze film, die er vooral daardoor gelikt uitziet. Sommige verhaallijnen zijn wel aardig, zoals die over de chirurg, die uit verveling over de situatie thuis en zonder het in de gaten te hebben met zijn eigen vervreemde vrouw gaat chatten. Door de bank genomen valt het evenwel allemaal niet mee. Much ado about little. Net aan voldoende.

Ik moest toch wel vaak lachen om deze slapstickachtige komedie met een bizar verhaal over een stelletje, dat in doldwaze omstandigheden de nodige stekeligheden blijft uitwisselen in de vorm van scherpe oneliners. Wat timing betreft zijn Issa Rae en haar tegenspeler Kumail Nanjiani een ontdekking voor mij. Geen topcinema, maar best leuk voor een keer.

Wie de film Deep Throat wel eens gezien heeft, zal constateren dat dit een redelijk brave verfilming is van het leven van het fenomeen Linda Lovelace. Het voornaamste probleem zit ‘m niet in het ontbreken van pornografische scènes, maar in de structuur van de film.

Het verhaal wordt twee keer verteld. Eerst zoals dat bij de buitenwereld min of meer bekend was en vervolgens nog een keer, maar dan zoals Lovelace dat zelf ervaren heeft. Ik vind dat een weinig gelukkige keuze, te meer omdat de verschillende kijk op dezelfde gebeurtenissen uit het leven van LL nu te ver uit elkaar ligt.

Amanda Seyfried doet haar best, maar veel meer dan zichzelf af en toe bloot geven kan ze ook niet want veel diepte zit er niet in haar personage. De rol van LL’s brute echtgenoot lijkt Peter Sarsgaard op het lijf geschreven. Ik moest wel twee keer kijken om te zien dat dat Sharon Stone is, die haar moeder speelt.

Alleraardigste vrouwenfilm over de besognes van alledag. Leuk script en goed geacteerd. In het bijzonder Catherine Keener laat opnieuw zien, dat zij een heel erg goede actrice is. Zij zou best wat meer hoofdrollen mogen krijgen, zoals in An American Crime (2007).

Een heel aardige film van eigen bodem. Het verhaal is wat voorspelbaar, maar zit desondanks goed in elkaar en het levert best wat spannende momenten op. En zo’n verzoening aan het eind doet het altijd goed bij mij.

Het acteerwerk heeft helaas zo’n beetje het niveau van middelbare schooltoneel met uitzondering van Gaite Jansen, die een erg geloofwaardige rol neerzet, en van de veelzijdige Thomas Acda. Een teleurstelling is Martijn Lakemeier, die ver verwijderd blijft van zijn acteren in Oorlogswinter.

Ondanks deze kritiek al met al toch een stuk beter dan de gemiddelde Nederlandse film.

Tijdens de opruimen deze oude videoband teruggevonden en meteen weer opgezet, want ik was het verhaal na al die jaren een beetje vergeten.

De film is helemaal niet slecht. Ik ben niet zo thuis in dat wereldje, maar het verhaal lijkt mij redelijk realistisch en is in ieder geval boeiend genoeg.

Monique van der Werff ziet er leuk uit, maar aan haar acteerwerk moet ze nog het nodige sleutelen. Dat geldt ook voor de rest van de cast, want met uitzondering van Marie-Louise Stheins (de moeder) hield dat allemaal niet over.

Niettemin een ruime voldoende, want als televisiefilm is deze zeker niet minder dan vergelijkbare buitenlandse producties.

Centraal in deze film staan niet de slachtoffers, maar de loverboy zelf. Film wordt eigenlijk pas interessant wanneer ongeveer halverwege het meisje Veli ten tonele verschijnt. Daarvoor is het een rommelig verhaal over het onverschillige gedrag van een gevoelloze, zgn. “stoere” jongeman. Vreemd dat de politie geruisloos uit het verhaal verdwijnt. Mijn advies: opsluiten dit soort lui en vergeten waar je sleutel weggelegd hebt!

Ik vind de gelijknamige televisiefilm van Lodewijk Crijns uit 2003 een stuk beter.

Doorsnee romantisch drama over twee vriendinnen, die worstelen met hun wederzijdse gevoelens. Een film als deze verdient naar mijn smaak een krachtiger einde, dan de langzaam uitdovende kaars. Wat meer pit en/of verrassing zou welkom zijn. Jammer.

Ik heb in de loop van de jaren heel wat films gezien over rassensegregatie en -discriminatie in de Verenigde Staten. Dat soort films kunnen bij mij steevast rekenen op een warme belangstelling en navenante waardering. Mijn voornaamste kritiek op deze verfilming van het waargebeurde verhaal van Richard en Mildred Loving (what’s in a name) is dat de film naar mijn gevoel te vluchtig is over de stuitende kern van het verhaal. Dat laat onverlet dat het camera- en acteerwerk goed verzorgd is en dan met name van Ruth Negga.

Het was niet niks wat er destijds van overheidswege gebeurde, gebaseerd op bespottelijke theorieën over rassenscheiding. Alleen al daarom is het goed dat wij in deze turbulente tijden met Trump en consorten door films als deze onverminderd geconfronteerd worden met de gevolgen van discriminatie in het algemeen en met de inktzwarte bladzijden uit de Amerikaanse geschiedenis in het bijzonder. Opdat wij nooit vergeten…

Had best een heel mooie film kunnen zijn over een interessant onderwerp.

Het scenario en camerawerk zijn oké. Maar van de acteerprestaties van de beide hoofdrolspeelsters kwam ik niet erg onder de indruk. Lerares Diane Gaidry ging nog wel. Erin Kelly is zonder twijfel een heel mooie meid, maar van acteren heeft ze volgens mij niet veel kaas gegeten, in ieder geval in deze film niet. Als Annabelle loopt zij in nagenoeg alle scenes rond met hetzelfde, strakke gezicht.

Een gemiste kans.

Het indringende camerawerk van veteraan Christopher Doyle is naar mijn mening het meest opvallende aspect van deze verder niet bijster interessante film over twee tegenpolen, die ieder voor zich op eigen wijze op zoek zijn naar wat genegenheid zonder daarbij het achterste van de tong te laten zien. Het zal wel aan mij liggen, maar ik vond de film als geheel erg tegenvallen.

In zijn soort een heel erg vermakelijke en sfeervolle film met een nagenoeg perfecte hoofdrol van Corey Haim. Wat zonde toch dat Kerri Green willens en wetens zo weinig gemaakt heeft van haar carrière als actrice, want volgens mij had zij het in zich om een hele grote te worden.

Merkwaardig dat zo weinig mensen deze debuutfilm van Winona Ryder gezien hebben, hoewel het volgens mij zonder meer een van de betere tienerfilms is.

Sterk geacteerd psychodrama over een manipulatieve scholier, die zelfs het rotsvaste vertrouwen van zijn adoptieouders aan het wankelen brengt. Zonde dat de film zichzelf de nek omdraait door een onbevredigd einde, dat mijn waardering fors deed kelderen.

Emotioneel verhaal over de moeizame verhouding tussen een eenzame chauffeur, die naar echte affectie hunkert, en een alleenstaande moeder, wier gevoelens door het leven zo zwaar getekend zijn dat ze alles en iedereen wantrouwt. Naar mijn mening is er teveel aandacht voor het subplot over de relatie van de chauffeur met een woekeraar en te weinig voor de achtergronden en beweegredenen van de twee protagonisten.

Desondanks een pakkend drama, waar ze in Italië sowieso erg goed in zijn en waar ze daar de ideale acteurs voor blijken te hebben, zoals in dit geval een voortreffelijke Luigi Lo Cascio (La Meglio Gioventù) en Sandra Ceccarelli. Overigens zijn ze samen ook te zien in het al even mooie Il Più Bel Giorno di Mia Vita (2004) en in La Vita che Vorrei (2004).

Dit soort rechtbankfilms zijn spekkie voor mijn bekkie. Gedramatiseerde reconstructie van de spraakmakende gerechtelijke dwaling jegens verpleegster Lucia de B(erk). De film veroorlooft zich hier en daar wat dichterlijke vrijheden. Dat is helemaal niet erg, want dat zorgt ervoor dat het een boeiend verhaal is geworden. Prima film van eigen bodem.

Bijzonder boeiende film van de Baskische regisseur Medem.

Het mooie verhaal is prachtig opgebouwd, want langzaam maar zeker vallen alle puzzelstrukjes op hun plaats. Twee keer bekijken van de film valt daarom zeker aan te raden.

Geweldig geacteerd door Najwa Nimri en vooral Paz Vega (een de mooiste hedendaagse filmactrices, met en zonder kleren).

Overigens blijkt uit de aftiteling dat voor (sommige ?) seksscènes van Vega en Ulloa body-doubles zijn gebruikt.

Persoonlijke film van regisseur Ana Maria Hermida over een rouwproces van twee jonge vrouwen, dat geleidelijk evolueert naar een onderlinge liefdesrelatie. Het ingetogen acteerwerk van de beide protagonisten en de rustige ontwikkeling van het gevoelige verhaal zonder schokeffecten dragen eraan bij dat de film een beklijvende indruk maakt. Een pareltje in de dop.

Na een tamelijk rommelig begin ontwikkelt zich van lieverlee een onthutsend verhaal over een jonge vrouw, die met zichzelf en haar omgeving in het reine probeert te komen over traumatische ervaringen tijdens haar studietijd. Het is maar film kun je bedenken, maar dan wel een film over voorvallen die maar al te vaak echt gebeuren.

Een verrassend sterk optreden van Mila Kunis en dat geldt ook voor Chiara Aurelia als haar jongere versie.

Romantisch drama, dat af en toe iets te sentimenteel dreigt te worden. Films zonder echte slechterikken, maar gevuld met nogal wat clichématige ontwikkelingen, haast net zo veel als het echte leven. Met uitzondering van de als altijd gedegen Blythe Danner valt het acteerwerk niet mee. Maar de films kijkt niettemin best lekker weg.

Voor zover ik dat kan beoordelen de beste film van het duo Janet Gaynor – Charles Farrell onder regie van Frank Borzage. Jammer alleen van het einde dat nogal overhaast wordt afgewerkt en tot een veel te geforceerd happy end leidt. De wonderbaarlijke genezing doet in ernstige mate afbreuk aan de film, zodat ik uiteindelijk mijn waardering toch nog neerwaarts moet bijstellen. Echt zonde, want het voorafgaande is echt top dankzij de eersteklas vertolkingen van Farrell en Gaynor.
Tot slot een compliment aan de restaurateurs van de film, die uitstekend werk hebben afgeleverd.

Na het zien van vijf films van zijn hand kan ik stellen dat Anurag Basu een van mijn favoriete Bollywood-regisseurs is. Hoewel het in mijn ogen niet zijn beste film is, bevestigt hij dat opnieuw met deze dramedie. Het is een geschakeerde zwarte komedie over het eigenzinnige gedrag van mensen, die zichzelf en/of hun naasten al dan niet gewild in de problemen brengen.

Op het eerste gezicht oogt het script chaotisch, maar van lieverlee vallen de meeste puzzelstukjes op hun plaats. Ondanks de lange zit (2½ uur) heb ik mij geen moment verveeld.

Subliem slot van de serie Stieg Larsson-verhalen. Ook dit laatste deel is ingenieus geconstrueerd en sluit naadloos aan op de voorgaande delen. Ik heb andermaal kunnen genieten van een uitermate spannend verhaal en een voortreffelijke cast, met als uitspringer Noomi Rapace. De flauwe glimlach, die zij in de loop van het verhaal met enige regelmaat laat doorbreken, beklijft.

Helaas heeft journalist/activist Larsson door zijn voortijdig overlijden de serie niet kunnen voortzetten. Naar verluidt is een vierde deel voor driekwart klaar (200 pagina’s), maar stechelen zijn levensgezellin en zijn familie al sinds zijn dood over de vraag of zijn vriendin dat vierde deel mag afmaken. Jammer.

Van de serie nooit iets gezien, dus daar kan ik geen vergelijking mee maken. Ik vond de film een aangename klucht, waarin opvoedend Nederland een spiegel wordt voorgehouden. Sommige situaties, vooral die waarin ouders tot eigen schade en schande zich overal mee willen bemoeien, zijn goed herkenbaar. Leuk.

Ongehuwd samenwonen is denkelijk een probleem in conservatieve kringen in India. Wat daar ook van zij, het is het controversiële thema van deze film over een stel, dat allerlei problemen ontmoet wanneer zij willen trouwen na eerst stiekem samengewoond te hebben. De uitvoering levert een min of meer standaard Bollywood komedie op met aantrekkelijke protagonisten (Kriti Sanon en Kartik Aaryan), een soms grappig verhaal en uiteraard veel muziek.

Onderhoudende tragikomedie over een familie, die zich verzamelt rond het terminale ziekbed van de vader. Onuitgesproken geschillen zorgen ervoor dat gevatte dialogen afgewisseld worden met ontroerende momenten van bezinning. Regisseur Andrew Levitas houdt het over het algemeen opvallend luchtig. Het “prom”-intermezzo heb ik als een dissonant ervaren.

Chaotische, originele klucht. Er gebeurt van alles, vaak tegelijkertijd zodat je af en toe niet weet waar je moet kijken. Voor iets soortgelijks moet je volgens mij helemaal terug naar het tijdperk van de stomme films van Mack Sennett c.s.

Energieke rollen van Chulpan Khamatova en Moritz Bleibtreu.

Lachen, gieren, brullen.