Opinions

Na deze film voor de ‘tigste keer gezien te hebben kom ik uiteindelijk tot de conclusie, dat dit toch wel zo’n beetje de ultieme feel goodmovie moet zijn.

Er zit alles in wat je van een mooie film mag verwachten. Een prachtig scenario, lekkere muziek en –last but not least– er komt een hele stoet topacteurs voorbij, bij wie het plezier van het gezicht af te lezen is. Hier en daar ontroerend, hier en daar hilarisch met humor waarop Britten het patent lijken te hebben.

Typisch zo’n film, die je eindeloos kunt blijven bekijken zonder dat hij gaat vervelen. Een absolute topfilm. De blu-ray versie lijkt me een aardig cadeautje voor Vaderdag.

Ik ken Priyanka Chopra als een wonderschone, veelzijdige actrice van een dozijn films uit de Bollywood studios, die zowel in komedies als drama’s en actiefilms prima uit de voeten kan (o.a. Barfi! (2012). Haar samenwerking met Celine Don is mij echter niet meegevallen. De Canadese superster kan prachtig zingen, maar op het gebied van acteren heeft zij nog heel wat te leren. Toegegeven het ongeïnspireerde verhaaltje van deze film helpt ook niet. Al met al: matig.

Na zijn beroepsverbod in China maakte regisseur Ye Lou een uitstapje naar Frankrijk om deze film te maken. Dat is in wezen de voornaamste verandering, want evenals o.a. in Suzhou He (2000) komt Lou andermaal op de proppen met een film over een obsessieve relatie, die gepaard gaat met geweld.

De cinematografie met handcamera’s maakt deze rauwe film onnodig onrustig. Net als bij vorige films van Ye Lou werd ik er niet vrolijk van.

Brave film over een jonge vrouw, die zich aangetrokken voelt tot een collega met een bijzondere gebruiksaanwijzing. Het acteer- en camerawerk kan ermee door, maar het verhaal is aan de slappe kant. Eigenlijk geen vlees, geen vis.

Een goeddeels lachwekkende avonturenfilm met af en toe wat actie met griezelige tegenstanders. Dat alles overgoten met een forse scheut humor en zo waar ook nog een klein beetje romantiek. De optelsom scoort weliswaar een voldoende, maar het houdt niet over. Het kan ook zijn dat dergelijke films niet aan mij besteed zijn.

Net als veel Brittany Murphy-films aardig bedoeld, maar jammerlijk mislukt al wordt deze film gaandeweg een ietsie-pietsie beter en leuker. Leukste scène: de tango.

Wel triest dat Brittany Murphy op zo'n jonge leeftijd (amper 32) overleden is aan een hartstilstand.

Ik vind dat deze film ondergewaardeerd wordt. In een verhaal waarin humor en drama elkaar afwisselen, wordt een uiterst serieus thema op een toegankelijke manier gepresenteerd. Ook mensen met een beperking worden geliefd en verliefd. Vanuit mijn eigen omgeving weet ik dat dat zo is en weet ik ook dat mensen met een beperking aan deze film (al is het maar een film) het gevoel kunnen overhouden, dat ook zij meetellen. Bovendien vind ik dat Anne Hathaway en Jake Gyllenhaal de beide hoofdrollen op een geloofwaardige manier vertolken. Prima gedaan.

Weinig nieuws onder de zon in deze romcom over jongelui, die in sneltreinvaart verliefd worden elkaar. Het stelt allemaal niet veel voor, te meer niet omdat je vanaf het begin op je klompen aanvoelt hoe het gaat aflopen. Matig.

Omdat ik probeer zo veel mogelijk films van Carole Lombard te zien, kon ik deze natuurlijk niet overslaan, maar achteraf gezien hoefde ik dat voor de film zelf eigenlijk niet te doen. Zelden zo’n dun verhaaltje gezien en ook het acteerwerk is bepaald niet om over naar huis te schrijven, Lombard uitgezonderd. Matig.

Een opdoemende echtscheiding, gebaseerd op een misverstand, dreigt abrupt een einde te maken aan een gelukkig huwelijk, uitgerekend op z’n vierde verjaardag. Vanaf dat moment krijgt de luchtige romantische komedie het karakter van een doldwaze klucht, die naar het einde toe naar mijn smaak een klein beetje ontspoort. In het bijzonder de verkleedpartij à la Mrs. Doubtfire (1993) is niet direct het soort humor waarop ik zit te wachten. Zonde.
Dat doet verder niets af aan het feit dat het onweerstaanbare duo Powell / Loy voor de zoveelste keer het publiek op een lekkere komedie trakteert. Net als in veel van de andere films die ze samen gemaakt hebben, komt ook hier weer de heerlijke tegenstelling naar boven tussen de konkelende William Powell en de flegmatieke Myrna Loy. Messcherpe dialogen doen de rest.
Een van de betere screwball komedies, die goed is voor anderhalf uur kostelijk vermaak. Raar dat blijkbaar maar weinig mensen deze film gezien hebben.

Vlak voor het slapen gaan nog even een onschuldig Bouquet-reeks filmpje meegepikt. Net als de soortgenoten mierzoet en nagenoeg vanaf het begin 100% voorspelbaar, ondanks de opzichtige afleidingsmanoeuvres. Ideaal om na afloop gedachteloos in slaap te vallen.

Opmerkelijke oorlogsdrama over een toneelgezelschap dat in het ommuurde getto van Warschau in het voorjaar van 1942 in een aftands theater een romantisch blijspel opvoert om voor een moment van verlichting te zorgen in het uitzichtloze, trieste leven van hun lotgenoten. Als een rode draad loopt door het verhaal de worsteling van de hoofdrolspeelster met haar gevoelens voor twee van haar medespelers. Boeiend.

Hoewel in de dialogen hier en daar de hand van de meester te herkennen valt, is deze film voor een Billy Wilder veel te gewoontjes. Het is een vlak, voorspelbaar verhaal zonder hoogte- of dieptepunten, zonder verrassende wendingen. De haast eindeloze herhaling van Ariane’s minnaars doet de film ook geen goed.

Bijkomende storende factoren zijn het ontbreken van chemie tussen Gary Cooper en (de toch weer uiterst charmante) Audrey Hepburn én de casting van Maurice Chevalier. Het is voor mij geen probleem dat een film in Parijs helemaal Engelstalig is, maar om daar dan één acteur tussen te zetten die Engels spreekt met een vet Frans accent wil er bij mij niet in. Eigenlijk vind ik de muziek (Fascination, C’est si bon) nog het leukste onderdeel van deze tegenvallende film.

Mooie film. Alleen als je het boek gelezen hebt dan valt de film toch een beetje tegen (zoals wel vaker het geval is). Ik vraag me sowieso af of de prachtige boeken van Gabriel García Márquez überhaupt te verfilmen zijn.

Mike Newell doet in ieder geval zijn best om de sfeer van het boek zo goed mogelijk over te brengen en ook Javier Bardem is uitstekend. Om Giovanna Mezzogiorno (amper 30 jaar oud) op het eind een vrouw van 72 te laten spelen, was een miskleun. Daar was duidelijk niet alleen veel make-up, maar ook een overlay body-double voor nodig.

Doorsnee romcom over een verliefd stel dat elkaars concurrent is bij het krijgen van een belangrijke rol in een musical op Broadway. Goedbeschouwd is de tweede verhaallijn over een ontwerpster, die voortdurend in de clinch ligt met de zoon van haar huisbaas, een stuk leuker.

Mooie kleurrijke beelden van New York, maar het verhaal en het acteerwerk houden niet over.

Een mooie, romantische film, zoals ze die in Hollywood in de gouden jaren bij de vleet maakten. Na een paar niet zo geslaagde films betekende het destijds min of meer de wederopstanding van Jennifer Jones. Anders dan Mochizuki Rokuro beweert had zij in William Holden natuurlijk de ideale tegenspeler, die uitermate geknipt is voor dit soort romantische films, zoals mag blijken uit Born Yesterday, Breezy, The Country Girl, Picnic, Sabrina enz..

Het theme van de film, waarvoor het veel bekroonde duo Fain – Webster een Oscar ontving, is typisch zo’n deuntje dat nog dagen in je hoofd blijft hangen.

Al met al een aangenaam romantisch drama.

Het zal wel aan mij liggen, maar ik heb van deze film absoluut niets begrepen. Merkwaardige personages, die een vreemde relatie met elkaar hebben. Waarom? Ik zou het niet weten.

Films met Loretta Young vind ik doorgaans meer dan de moeite waard. Dat kan ik van deze film niet zeggen. Ik vind het een zwakke screwball comedy, waarin de humor veel te vet en te geforceerd wordt aangezet. Young en Power weten zich nog wel aardig van hun taak te kwijten, maar Ameche is in deze film een aanfluiting (niet voor de eerste keer trouwens).

Film die met gevoel en het hart op de juiste plaats gemaakt is, maar ondanks de warmte beklijft het allemaal niet. Voornaamste euvel is dat de protagonisten zich te gemakkelijk in een slachtofferrol laten duwen. De vertolkingen zijn overigens prima en zorgen ervoor dat de film bij mij nog net een voldoende scoort.

Aardig psychologisch drama, dat na een interessant begin in het middengedeelte (over de schoolervaringen) wat inzakt, om vervolgens sterk te eindigen. Jammer dat de crux van de correspondentierelatie zo vroeg in de film al wordt prijsgegeven. De openingsscène in de sneeuw is wondermooi.

Sterk gedramatiseerde biografie over de carrière en driehoeksverhouding van Amerika’s sweetheart tijdens het interbellum Ruth Etting, haar man en haar (in werkelijkheid bijna tien jaar jongere) muzikale begeleider. Veel sexier dan in deze film zul je Doris Day niet tegenkomen, met dank aan de garderobe designer. Dat ze goed kan zingen is genoegzaam bekend. James Cagney speelt een typische Cagney-rol: hyperactief en driftig. Samen zorgen zij voor een film, die de aandacht best twee uur kan vasthouden. Wel is het jammer dat het verhaal wordt afgebroken vóór de rechtszaak tegen Marty Snyder, omdat met het schandaal daaromheen een einde kwam aan de carrière van Ruth Etting en het verhaal rond zou zijn geweest.

De films met Maurice Chevalier met zijn vette Franse tongval kunnen mij niet echt bekoren (m.u.v. het mooie Gigi, want daar kon hij weinig aan bederven). Ook deze film valt weer tegen. Het verhaaltje en de liedjes zijn maar zozo. Daar kan ook Jeanette MacDonald met haar mooie sopraanstem weinig aan veranderen. Helaas heeft de gevatte Myrna Loy niet meer dan een nietig bijrolletje.

Matig psychologisch drama over de moeizame relatie tussen een tobbende psychiater en een bezitterige vrouw. Ontstijgt nauwelijks het niveau van een boeketreeks verhaaltje.

Deze film over een lesbische relatie had best wat minder oppervlakkig mogen zijn. Het is het verhaal over twee verliefde jonge vrouwen, die aanvankelijk alles mee lijken te hebben tot hun intieme relatie in zwaar weer belandt. Vanaf dat moment zakt de film een beetje in om pas tegen het einde de draad weer op te pakken. De beide charmante protagonisten doen hun best, maar wat meer diepgang zou de film in mijn ogen ten goede zijn gekomen.

Terwijl het verhaaltje niet zo veel voorstelt, haalt deze tragikomedie toch een ruime voldoende dankzij het prima acteerwerk van Helen Mirren en Sergio Peris-Mencheta. En Joe Pesci is de drukdoende, driftige Joe Pesci, zoals we hem ook uit andere films kennen. Niks bijzonders verder, maar gewoon twee uur best aangename tijdpassering. Oh ja, degene die denken dat ze met deze film naar de hoeren gaan, wacht een teleurstelling want de dames komen amper in het stuk voor.

Een dijk van een film, met glansrollen voor Scarlett Johansson en een a-typische John Travolta. Prachtige, zeer herkenbare sfeerbeelden van de rand van New Orleans en de mensen, die daar wonen. De saamhorigheid en de onderlinge spanningen zijn allemaal schitterend in beeld gebracht, ondersteund door fraaie muziek. In één woord: geweldig!

Wanneer een jonge vrouw door haar straatarme vader verkocht wordt aan een mensenhandelaar, gaat een zeventienjarige tiener op zoek naar haar oudere zus. Prompt belandt ook zij in een groezelig bordeel in Mumbai. Het bordeel wordt geëxploiteerd door een cynische man, die er niet voor terugdeinst om het meisje aan een klant te verkopen … voor een sigaret! De fraaie openingsscène met de vlinder staat symbool voor de rest van deze film. Indrukmakende vertolkingen van Mrunal Thakur (titelrol) en van Richa Chadha.

Een rauwe, authentiek ogende film over gedwongen prostitutie, mensenhandel en uitbuiting in India. Eenmaal in dat circuit beland zijn de kansen om daar uit te komen vrijwel nihil. Een ongemakkelijke film, die naar het einde toe weliswaar wat afvlakt, maar niettemin de nodige indruk achterlaat. Deze film vertoont sterke overeenkomsten met het nog meer aangrijpende Lakshmi uit 2014 met Monali Thakur (familie ?) in de titelrol.

Schatrijke jongeman wordt verliefd op arm meisje… met een twist. Een thema dat (ook in omgekeerde vorm) in de filmwereld naar mijn idee al ontelbare malen voorbijgekomen is. Ik heb daarom nooit begrepen waarom deze film destijds (1970) wereldwijd zo’n megahit was. Of het zou moeten zijn dat de film leunde op de kersverse roem van Ryan O’Neal als de superster van de televisieserie “Peyton Place” (bij die tv-uitzendingen was het toentertijd een stuk stiller op straat). Wat is toen niet wist, maar inmiddels wel dat ze in Japan en Zuid-Korea dit soort romantische tragedies bijna aan de lopende band lijken te maken.

Hoe dan ook, met de jaren is de film er niet oprechter op geworden. Het is en blijft een overspannen tranentrekker, al ben ik daar doorgaans niet vies van.
Wat blijft staan is de prachtige soundtrack. Ik vind de herkenningsmelodie van deze film een van de mooiste stukken filmmuziek, dat ik ken. En Ray Milland is natuurlijk de aangewezen acteur om zo'n onderkoelde vader te spelen.

Nare, deprimerende film waarnaar ik met gemengde gevoelens heb zitten kijken. Enerzijds moet ik erkennen dat de film knap in elkaar zit en dat het acteren van Rowlands en Cassavetes dik in orde is . Anderzijds heb ik mij vreselijk gestoord aan het verhaal, aan het egocentrische gedrag van de protagonisten. Gesublimeerde degeneratie, die misschien in kringen rond figuren als Donald Trump wel voorkomt, maar die mij enorm tegenstaat. Per saldo vind ik dit daarom een zeer onaangename film.

Volgens mij doet Anna Biller met dit kleurrijke en frivole sprookje een poging om af te rekenen met de bekrompen mannelijke zienswijze, dat vrouwen niet meer zijn dan een lustobject ter bevrediging van de primaire behoeftes van mannen. Ze komt een heel eind, want als de rollen omgedraaid worden piepen ze wel anders.

Biller heeft er met het zelf ontwerpen van de settings en kostuums een dermate oogverblindend schouwspel van gemaakt —met dank aan de florissante cinematografie— dat je nauwelijks in de gaten hebt dat het verhaal eigenlijk aan de magere kant is. De casting van Samantha Robinson is een schot in de roos. Al met al een bijzondere filmervaring.