Opinions

Rommelige biopic over de Londonse onroerend goed- en pornomagnaat Paul Raymond. Een beetje een kruising tussen Mrs. Henderson Presents en Too Much, Too Soon. Ik kon er niet warm of koud van worden, behalve wanneer Tamsin Egerton (Fiona) in beeld kwam. Op die momenten was ik helemaal bij de pinken, maar helaas verdween zij halverwege het verhaal uit beeld. De kwaliteit van de films van Michael Winterbottom is wel erg wisselvallig.

Deze is in ieder geval matig.

Het zijn vooral de sociale drama’s van Ken Loach, die mij erg bevallen. Wellicht om die reden zat ik mij het eerste half uur met toenemende verwondering af te vragen waarnaar ik nou zat te kijken. Totdat de rol van Eric Cantona duidelijk werd. Vanaf dat moment ontwikkelde zich een verzorgd psychologisch drama, waarin de Mancunians voor de luchtige noot zorgden. Een aangename film met een prima hoofdrol van Steve Evets.

In zijn kern gaat deze film over de seksuele revolutie, die zich eind jaren 60, begin jaren 70 voltrok. Het verhaal is gebaseerd op het destijds controversiële en dus succesvolle, gelijknamige boek van Judith Rossner dat op zijn beurt weer geïnspireerd was door een waargebeurde moord op een onderwijzeres in New York.
De film, die in feite de doorbraak markeert van Richard Gere, is minder heftig dan ik mij meende te herinneren. De referentie aan Al Pacino in The Godfather is wel een leuke inside joke.

Rommelige film over de machtsstrijd in Shanghai ten tijde van de val van de Qing Dynastie. De film ziet er gelikt uit, maar daarmee heb je het voornaamste pluspunt wel gehad. Het verhaal, dat twee decennia beslaat en nogal wat gaten vertoont, komt in razend tempo voorbij. Typisch zo’n van-dik-hout-zaagt-men-planken film. Matig.

@gauke. De kinderen moesten volgens hun moeder van Hamburg naar het noorden, naar Husum (Sleeswijk-Holstein) en daar het wad oversteken. Dat ze daarbij in de Russische zone terechtkwamen lijkt ook mij niet helemaal logisch.

Soms loop je tegen een film aan, waarbij je bij het zien van de openingsscènes direct al weet dat er een pakkend verhaal zit aan te komen. Een paar geleden heb ik van Cate Shortland Somersault (2003, met Abbie Cornish) gezien. Een mooie film over een jong meisje, dat zichzelf dwingt vervroegd volwassen te worden.
Shortland gebruikt min of meer hetzelfde thema in deze film, die gebaseerd is op het middelste verhaal uit de trilogie The Dark Room van Rachel Seiffert (van harte aanbevolen!).

Het is een indrukwekkende film geworden, waarin een jong meisje (een geweldige rol van Saskia Rosendahl) tijdens een overlevingstocht met haar jongere zusje en broertjes dwars door Duitsland (van het Zwarte Woud naar Sleeswijk-Holstein, zo’n 1000 km schat ik) van lieverlee tot het besef komt, dat zij en haar zusje en broertjes al die tijd geleefd hebben in de leugen van hun fanatieke Nazi-ouders. Met een knal geeft zij uiteindelijk zelf aan dat dat bewustwordingsproces aan het einde van de reis voltooid is.

Een film, die beklijft. Te meer omdat hij ook gaat over de verwarring en grenzeloze ellende in het verwoeste Duitsland kort na de oorlog.

De geloofwaardige vertolkingen van Jessica Lange en in het bijzonder Halle Berry maken dit tamelijk standaardverhaal over een junkie, die haar baby in de steek laat en daar later spijt van krijgt, meer dan de moeite waard. Dat komt mede door het feit dat regisseur Gyllenhaal er redelijk in slaagt het plot niet overdreven sentimenteel te maken, hoewel het gevaar daarvoor gezien het thema constant op de loer ligt.

Tennessee Williams schreef het scenario al in 1957 met de bedoeling dat Elia Kazan er een film van zou maken. Dat is er nooit van gekomen. Een halve eeuw later kwam actrice Jodie Markell het script bij toeval tegen en besloot er een film van te maken.

Het is een typisch TW-verhaal over jongeren, die in het broeierige zuiden van Amerika klem zitten tussen familietradities en hun ontwakende, niet uitgekristalliseerde gevoelens. Met name de rol van Fisher (Bryce Dallas Howard) als een jonge vrouw, die zich tegen de stroom in staande probeert te houden en gaandeweg zichzelf steeds beter ontdekt, is een heel bijzondere.

Zonder regisseur Martell tekort te willen doen, kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat een topregisseur (zoals b.v. Kazan) van dit verhaal een topfilm gemaakt zou hebben, Tennessee Williams waardig.

Confuse film over een journalist, die een onderzoek begint naar de verdwijning van een straatartiest, wiens vriendin een relatie blijkt te hebben met een corrupte politicus. Vanwege de talrijke subplotjes valt het niet mee een rode draad te ontdekken en die vast te houden. Chowdhury’s vorige film Pink (2016) is uitstekend. Dat kan van deze warrige film niet gezegd worden.

Ik had er eigenlijk niet zo'n hoge verwachting van, maar ik heb me daarin verschrikkelijk vergist. Je moet wel van steen zijn als deze film je niet aangrijpt.

Sterk geacteerd door de drie meiden (zelfs Perabo en Barton!) en door Miss Vaughn (Jackie Burroughs). Nog maar weinig films gezien met zo'n dramatisch en tegelijkertijd poëtisch einde.

Niets is wat het lijkt in deze mysterierijke film over de onderbuik van Hollywood. Achteraf bezien zit het verhaal vrij simpel in elkaar, maar dat krijg je door de onrustige vertelstructuur pas laat in de gaten. Ik ben er nog niet aan uit of de fragmentering van het verhaal een plus- of een minpunt is.

Hoe dan ook een boeiende, onderhoudende film met wendingen, die je voortdurend op het verkeerde been dreigen te zetten.

Complimenten voor producer William Wayne, die niet alleen het scenario schreef, maar ook de regie, de montage en de hoofdrol voor zijn rekening nam.

Een op sommige momenten aangrijpende film over een vrouw, die tijdens haar vakantie door de ontmoeting met anderen herinnerd wordt aan haar eigen falen als moeder toen haar kinderen nog klein waren. Sommige delen van de film heb ik niet begrepen, zoals het moedwillig achterhouden van de pop.
Een echte acteursfilm met sterke rollen van Olivia Colman en vooral Jessie Buckley (dat is niet voor het eerst). Een uitermate geslaagd regiedebuut van Maggie Gyllenhaal.

Film over een courtisane aan het Joseon hof, die haar fraai gevormde lichaam gebruikt om weloverwogen wraak te nemen op haar seksbeluste, overspelige echtgenoot en diens gelijkgezinden. Regisseur Soo-seong Lee maakt handig gebruik van de lichamelijke schoonheid van Eun-chae Song om de toeschouwers gefocust te houden op de missie, die de courtisane zichzelf gesteld heeft.

Gedramatiseerde reconstructie van een zoektocht in het chique Long Island naar een seriemoordenaar, die het gemunt had op jonge vrouwen die actief waren in de seksindustrie.

Het accent van de film wordt vooral gelegd op het gebrek aan interesse bij de politie, omdat de slachtoffers "maar" sekswerkers zijn. De film ziet eruit als een reportage met een doorwrochte hoofdrol van Amy Ryan als de moeder die op zoek gaat naar haar verdwenen dochter. Let op de tragische mededeling in de epiloog.

Donkere film over de destructieve escapades van een uitspraakcoach, die a.h.w. een dubbel leven leidt. De titel dekt letterlijk de lading, maar verwacht geen spannende of romantische cinema. O ja, voor ik het vergeet, Carice van Houten heeft een inhoudsloos bijrolletje.

Gezien de andere films van Frank Capra is dit een wat vreemde eend in de bijt. Daar waar hij samen met zijn favoriete scenarioschrijver Riskin doorgaans zijn publiek op luchtige wijze een ietwat satirisch beeld voorhoudt over het dagelijks leven, schetst Capra hier een utopische wereld. Daardoor is deze film een stuk serieuzer dan de heerlijke komedies, die hem zo bekend gemaakt hebben. Ik ben daar niet onverdeeld enthousiast over. Ik kan de hoge waardering wel begrijpen vanwege de indringende boodschap, maar ik deel die appreciatie niet. Daarvoor kent de film te veel tekortkomingen en is hij in het middengedeelte ronduit saai.

Standaard bouquetreeksverhaal. De romantische verhaallijn wordt op ongewone wijze opgeleukt met “calcio fiorentino”, naar verluidt de meest ruwe variant van het voetbalspel. Volgens mij heeft het feitelijk weinig met voetballen te maken. Hoe dat ook zij, het stelt allemaal niet zoveel voor. Mijn waardering geldt in feite enkel de fraaie plaatjes van Florence, maar dat is een open deur.

Een prachtige film over twee mensen, die eenzaam en een beetje verloren rondlopen in een kille, artificiële miljoenenstad en hartelijkheid vinden bij elkaar. Ik moest af en toe denken aan

Before Sunrise, maar die vergelijking gaat niet echt op.

Een lieve en warme film, waarin Bill Murray en Scarlett Johansson naar mijn bescheiden mening hun allerbeste rollen tot nu toe spelen. Ook de regie en het script van Sofia Coppola verdienen een compliment.

Dat zou je best eens gelijk in kunnen hebben.

In ieder geval een pareltje!

Ik heb al jaren een zwak voor Sally Hawkins, maar dan moet ze niet te vaak verzeild raken in niemendalletjes als deze. Het is een futloos relaas over de zoektocht naar de overblijfselen van de door Shakespeare vermaledijde koning Richard III (1452-1485). Van regisseur Stephen Frears ben ik beter gewend.

Het einde van de Tweede Wereldoorlog zorgde medio 1945 voor ongewisse tijden, waarin het aankwam op overleven terwijl je niet wist wie je wel of niet kon vertrouwen. In die onzekere omstandigheden raken drie totaal verschillende vrouwen min of meer veroordeeld tot elkaar omdat zij na de bevrijding in hetzelfde huis onderdak hebben gevonden in een door de Sovjets bezet dorpje in Duitsland. Dat brengt natuurlijk spanningen met zich mee, maar gaandeweg beginnen de vrouwen elkaar te vinden. Saskia Diesing heeft over deze onderbelichte slagschaduw van de oorlog een prima drama gemaakt. De film –geïnspireerd door ware gebeurtenissen– heeft zeker tekortkomingen, maar laat niettemin de nodige indruk achter.

Naar mijn gevoel zo’n beetje de ultieme film over alcoholverslaving. Het middengedeelte is helaas aan de langdradige kant, omdat er weinig nieuwe ontwikkelingen zijn.

Mooie rol van Ray Milland, bekroond met een Oscar. Ook regisseur Billy Wilder ontving een Oscar, maar ik vind dat hij wel betere films gemaakt heeft.

Je zou er je borreltje door laten staan.

Psychologisch drama over euthanasie. Het begin van de film lijkt de voorbode van een thriller. Niets is minder waar. Met uitzondering van een paar onderbrekingen is de film niet meer dan een tweegesprek tussen een populaire verpleegkundige en een schijnbaar emotieloze officier van justitie. Zware kost waaraan weinig plezier te beleven valt.

Best aardige romcom over een speciaal soort knipperlichtrelatie. Maar ik heb altijd wat problemen met Ashton Kutcher en daarom vind ik het vergelijkbare Serendipity (2001) een stuk leuker.

Een prima prestatie van ‘MM-lotgenoot’ Brenninkmeijer gezien het belachelijk lage filmbudget. Het is jammer dat hij in de beperkte speelduur wel erg veel verwikkelingen wil stoppen. Een onsje minder en ietwat meer diepte —met name bij de relatie tussen Lieke en Merel— zou naar mijn mening welkom zijn geweest. Voor het overige is er weinig mis met dit filmpje, dat vooral profiteert van goed acteerwerk van Heleen van Doremalen en de fotogenieke Marleen Maathuis. Knap gedaan.

Stoere actiefilm over de twee vrouwen, die in de wildernis op zoek gaan naar de ontvoerder van een jong kind. De film schiet regelmatig uit de bocht door de vele onwaarschijnlijkheden en/of toevalligheden. Niet mijn ding.

Bedrukte film over drie binnenvetters, die een traumatische ervaring uit het verleden een plaats proberen te geven. Een pretentieus drama dat naar mijn gevoel veel te afstandelijk blijft en nauwelijks vragen beantwoordt of verklaringen zoekt. De fraaie beelden en het degelijke acteerwerk kunnen niet voorkomen dat de film als geheel erg taaie kost is.

Meer dan behoorlijke film over twee jonge mannen aan de zelfkant van de Slowaakse samenleving, van wie er één bij toeval de liefde van zijn leven tegen het lijf loopt. Net toen ik mij begon af te vragen hoe dit zou gaan eindigen, schiep een bizarre, maar goed gevonden twist in het verhaal licht in mijn duisternis.

Ik heb vele jaren geleden een weekend doorgebracht in Bratislava. Afgezien van een relatief dure nachtclub is die omgeving volgens mij niet erg geschikt om mooie films te maken. Regisseur Jakub Kroner is daar toch redelijk in geslaagd.

Een iel verhaaltje over een oversekste sukkel, die het na een triootje nog eens dunnetjes overdoet met zijn buurmeisje. Een paar jaar later is hij op zoek naar zijn spoorloos verdwenen ex-vriendin en laat hij het verleden met veel expliciet bloot en veel schreeuwerig misbaar nog eens de revue passeren. Dat is het wel zo’n beetje.

Tot mijn verwondering wordt deze film in dit forum best hoog gewaardeerd. Aan de acteurs en hun acteerprestaties kan dat niet liggen, want die zijn beide van een bedroevend niveau. Tenminste als je in ogenschouw neemt dat neuken, fellatio en aftrekken weinig met acteren te maken hebben.

Ook het camerawerk is niet om over naar huis te schrijven. Menige pornofilm is beter geschoten.

Dan blijft er niet zoveel over of het moet zijn dat de talrijke seksscènes op sommigen toch nog de nodige indruk maken. Prima, maar ik was allang blij dat na ruim twee uur een einde kwam deze jammerlijke mispeer.

Gaspar Noé stond bij mij niet hoog aangeschreven. Dat is er met deze film niet beter op geworden.

Romantiek + drama + sport. Wat wil je nog meer? Regisseur Gina Prince-Bythewood heeft niet erg veel films gemaakt, maar die ze gemaakt heeft klinken als een klok. Dit is andermaal een zeer onderhoudende film van haar hand met een boeiend verhaal en uitstekend acteerwerk van Omar Epps, Sanaa Lathan, Dennis Haysbert en vooral van de nooit versagende Alfre Woodard. Je hoeft niet per se een liefhebber van basketbal te zijn, al helpt dat natuurlijk wel.

Ik heb de muziek van de Beach Boys altijd wel leuk gevonden, maar een echte fan ben ik nooit geweest. Wellicht daardoor stond mij enkel vaag bij dat Brian Wilson psychische problemen had. De intensiteit daarvan is mij door deze film nu wel duidelijk geworden, met dank vooral aan het krachtige acteerwerk van Paul Dano. Naast Dano moet ik zeker ook Paul Giamatti vermelden die een erg enge —want superdominante— psychiater neerzet. Prima film.

Door het rammelende scenario is dit een nogal rare mix van drama en romantiek. Het vermoedelijk grappig bedoelde begin voelt tamelijk ongemakkelijk aan en de film bekomt eigenlijk nooit meer van die valse misstap. Het melodramatische einde verzuipt in z’n eigen onwaarschijnlijkheden. Neem daarbij dat de beide protagonisten onderlinge chemie missen en je hebt al met al een matig eindresultaat.

De film staat hier geklasseerd als “komedie”, maar net als de film zelf slaat ook die aanduiding de plank volledig mis. Ik heb in ieder geval geen komische momenten kunnen ontdekken.